Snobisme is een kunst op zich
Gisteren gingen Amiek en ik (ook wel bekend als de Siamese blogtweeling) voor cultuurpodium naar de voorstelling 'Tango per dos' in het RAI-theater. Correctie: Annemiek ging voor cultuurpodium naar 'Tango per dos' en ik mocht mee als aanhangsel. Met z'n tweetjes stapten we in Driebergen in Annemieks rode postautootje en reden naar Amsterdam.We kwamen aan bij de RAI.
Uitrijkaart: 20 euro. KutRAI.
'Amsterdam is kut,' was mijn eloquente commentaar nadat we onze kaarten bij de persbalie opgehaald hadden.
'Ja, zo kan ie wel weer, Limbo,' zei Annemiek, 'Amsterdam is helemaal niet kut.'
'Nou ja, allee dan,' zei ik grinnikend, 'De RAI is kut. Kun je daar mee leven?'
In de RAI was ook de autoRAI bezig en ja, daar liepen allemaal van die mensen die beursstandjes bemannen. Ik kan boekwerken schrijven over mensen die beursstandjes bemannen, maar dat ga ik natuurlijk niet doen, want dan is dat weer zo langdradig enzo en dit logje gaat over snobisme en niet over mensen die beursstandjes bemannen.
'Ik wil ook zo'n jurkje!' zei ik tegen Annemiek.
'Tssssk,' zei Annemiek.
'Kijk nou toch, Star Trek pakjes!' kirde ik opgewekt.
'Lelijk zeg,' was mijn collega van mening.
'Ik denk niet dat ik met die meisjes in die pakjes op kan schieten,' meende ik even later mee te moeten delen.
'Eh nee,' zei Annemiek, 'Ze lijken me vooral nogal dom.'
'Hihihihi,' giechelde ik.
Even later verplaatsen wij ons met onze recentelijk aangeschafte pindarotsjes naar de zaal van het mooie RAI-theater.
'Yaay! Wat een mooie jaren '70 inrichting!' riepen wij met gevoel voor understatement, terwijl we in afschuw naar het grote oranje gordijn keken.
De zaal vulde zich met enigszins interessant uitziende mensen, die op de een of andere manier wel bij het oranje gordijn pasten.
'Wat een interessante mensen,' zei ik tegen Annemiek, 'Heul anders dan in het Concertgebouw.'
Want stiekem zijn wij best wel snobs, natuurlijk.
Twee uur lang staarden wij naar mensen die toffe kleding aanhadden en vervaarlijk met hun benen zwengelden. En dit alles op de tonen van een tango-orkest dat buitenproportioneel versterkt werd.
'Ik weet waarom dat orkest zo hard staat,' zei Annemiek in de pauze tegen mij, 'Dat is om ervoor te zorgen dat ik niet zo'n last heb van mijn buren die de hele tijd zitten te beppen.'
Beppende mensen tijdens concerten en voorstellingen zijn zooooo irritant. Echt, ik heb al eens iemand voor minder vermoord, moet u weten.
'Ik zei je toch: wat een interessante mensen,' sprak ik wijs.
Toen er even later op het podium getango'd werd op Elvis' hitje 'Hound Dog' en de mensen bijna op de banken stonden van enthousiasme, keken Annemiek en ik elkaar meewarig aan.
'Ja, je gaat naar een tangoavond en dan ga je echt helemaal uit je dak van Elvis,' zei Annemiek, 'Zeer logisch, natuurlijk.'
Wij schudden onze hoofden en leken heul even op de mannetjes van de muppetshow. Maar niet te lang natuurlijk, want wij hebben geen bakkebaarden.
Snobisme, kan ik u vertellen, is een kunst op zich. En ik beheers 'm. Tot in de finesses.
zes reacties
Tsk! Met de auto naar de Rai terwijl er een trein- ?n metrostation op loopafstand zijn… en dan nog klagen over uitrijkaarten…
Volgens mij zaten jullie bovenin op een balkonnetje met zijn tweetjes, als Waldorf & Statler