Foute buskrakers
Gisteren zat ik in een bus naar Frankfurt. Met mijn vader en wat leerlingen van zijn school. We gingen naar de Frankfurter Musikmesse en tja, daarvoor ga je natuurlijk graag vrijwillig in een bus met leerlingen zitten. Nu moet ik zeggen dat de leerlingen bij mijn vader op school nog wel te pruimen zijn en zeker degenen die ge?nteresseerd zijn in zoiets als een muziekbeurs en daar de hele dag zoeken naar leuke gadgets en saxofoons, drumstellen en andere muziekinstrumenten uitproberen.Maar er is ??n groot nadeel aan de drie?nhalf uur durende reis naar Frankfurt en dat is de wel haast verplichte busfilm. E?n op de heenreis en ??n op de terugreis.
'Meneer, mogen we film kijken?'
Zucht. Mijn gedachten dwaalden af naar de tijd waarin ik zelf als leerling meeging naar Frankfurt. Ik weet niet hoe vaak ik Jurassic Park in die bus heb gezien, maar ik kan hem tegenwoordig bijna synchroon meepraten, dus ik vermoed dat het vaak was.
Gelukkig kwam een van de kinders aanzetten met 'The Devil wears Prada' en omdat ik die eigenlijk stiekem nog wel wilde zien, vloog de heenreis voorbij.
De terugreis was echter andere koek.
'Meneer, ik heb hier War of the Worlds,' zei een van de leerlingen, 'Mag die op?'
Oh my freakin' God! War of the Worlds! Ik wist niet zeker of ik daar op zat te wachten, want onwillekeurig dacht ik terug aan die vreselijke Frankfurtreis met Star Wars, ik denk dat ik in mijn eindexamenjaar zat. Ik haat dat soort films. Echt. En grondig ook. Toen er even later ook een DVD langs kwam zweven met het hoofd van Tom Cruise erop dacht ik dat ik toch wel minstens ter plekke zou gaan sterven. Een SF-film met Tom Cruise. Dit ging een lange reis worden, een zeer lange reis. Met een zucht pakte ik De Engelenmaker van Stefan Brijs uit mijn tas en begon te lezen. De eerste drie kwartier War of the Worlds gingen vrij geruisloos aan mij voorbij.
Maar zoals dat altijd gaat met dat soort films: toen begon het schieten. Verstoord keek ik op van mijn intrigerende boek. Ik zag grote zilveren SF-achtige dingen die de wereld probeerden te vernietigen en af en toe kwam het hoofd van Tom Cruise in beeld. Tom Cruise had blijkbaar de enig nog werkende auto in de omgeving te pakken gekregen en werd nu door een woedende menigte uit zijn vehikel gepulkt. Hij trok zijn pistool en de massa deinsde achteruit.
'Ja, tuurlijk,' zei ik en ik fronste mijn wenkbrauwen, 'Een Amerikaan trekt een pistool en dan is er in die hele menigte niet ??n andere Amerikaan die ook op dat idee komt? Erg irre?el allemaal. Nog los van het feit dat het natuurlijk sowieso nergens op slaat.'
'Rosalie, hou je mond,' zei mijn vader, die duidelijk meer in de film zat dan ik.
'Ach man, het is toch waar?' was ik van mening, terwijl ik me weer tot mijn boek richtte, 'Wat een ontstellende onzin allemaal weer.'
Maar stiekem keek ik toch ook met een half oog naar War of the Worlds. Zoals ik ook met een half oog gekeken heb naar Jurassic Park, Independence Day, Star Wars, Armageddon en andere foute buskrakers. Want tja, soms moet je jezelf nou eenmaal kwellen om de goede dingen des levens weer te waarderen. Leve Sissi!
En leve de Engelenmaker, toch? Heb het net uit en vond het best indrukwekkend, ben benieuwd of jij dat ook vind!