Precies op tijd te laat
Sommige ochtenden willen niet. Dat begint natuurlijk al bij de wekker, die voor je gevoel te vroeg af gaat. Daarna duurt het om onverklaarbare redenen net iets langer voordat je je kleren bij elkaar hebt gezocht en aangetrokken. Vervolgens scheurt de krant terwijl je hem uit de brievenbus haalt en is er geen appel meer in huis te vinden voor je ochtendpauze. En net op het moment dat je, door alle kleine tegenslagen al een beetje gehaast, wil vertrekken, begeven je veters het bij het strikken.Nieuwe veters zijn snel gevonden; ze liggen immers al klaar. Je had de zwakheid van de veters al eerder ontdekt, maar natuurlijk begeven ze het pas op die ochtend, dat je al achterloopt op schema. Wanneer je de nieuwe veters erin hebt gerijgd en je alsnog, inmiddels een beetje erg gehaast, wil vertrekken, kom je erachter, dat je eerst nog even wat extra lucht de fietsbanden in zult moeten pompen.
Maar ook dat probleempje wordt vrij vlot verholpen, waardoor je op het moment dat je daadwerkelijk klaar bent om te vertrekken, slechts 6 minuten achter loopt op schema. Over het algemeen vrij cruciale minuten (het ochtendschema is strak gepland), maar met een beetje geluk hoop je een deel van die minuten nog wel in te halen. Totdat het wind tegen blijkt te zijn. Natuurlijk. Van die drie keer in het jaar dat de wind op de heenreis niet meezit, is deze dag er uitgerekend een van. Eigenlijk had je het kunnen weten, natuurlijk, waar is Murphy's wet anders nog goed voor?
Een beetje verslagen zit je uiteindelijk op de fiets. Je kijkt nauwelijks naar het nog verlaten landschap op dit vroege uur, terwijl je tegen de wind vecht. De dag lijkt al redelijk verpest, maar dan, zomaar uit het niets, maakt het allemaal niets meer uit. Dan zie je namelijk een ree door een van de weide's lopen. In eerste instantie ben je verbaasd dat er in jouw dorp blijkbaar een boer is, die avontuurlijk genoeg is om reeen te gaan houden. Maar dan floept hij zonder problemen tussen het prikkeldraad door en loopt het fietspad op. Daar blijft hij even staan, nog niet op de hoogte van jouw aanwezigheid; zelfs wind tegen kan dus positief blijken. In alle rust kun je het prachtige dier bekijken, terwijl je langzaam steeds dichterbij komt. Pas wanneer je zoveel moet remmen om er niet tegen aan te botsen, dat de remmen een beetje geluid maken, draait het zijn kop om, kijkt je verschrikt een seconde aan en springt dan snel de weg over het bos in.
De rest van de route beleef je niet, je hersenen moeten nog even wennen aan het feit dat je praktisch oog in oog stond met een prachtige ree. Ergens is het jammer dat je op zo'n momenten nooit een fototoestel bij je hebt, maar ergens ben je er ook blij om dat je geen tijd hebt hoeven verspillen aan het nemen van een foto. Uiteindelijk ben je te laat op je werk, maar is het ondanks alles toch een prachtige dag! Want zonder die paar minuten vertraging, was het allemaal aan je neus voorbij gegaan.
zeven reacties
Terwijl ik de zin over de ree las, besloot mijn mp3-speler ineens het muziekje van Droomvlucht van de Efteling te gaan afspelen. En zo kwam ook mijn dag weer goed. O ja, en de taart en de borrel die ik in het vooruitzicht heb maken het nog beter 
Eerst wilde ik iets schrijven over dat schoenen zonder veters wellicht handig zijn. Of dat mini-man ook altijd een poepluier produceert op het moment dat je eigenlijk al weg had moeten zijn. Maar alles valt in het niet en slaat nergens meer op bij het slot van je verhaal…