Het grote Chocoladecomplot
Het is gemeen, heel gemeen en soms zelfs een beetje wreed. Iedere feestdag is het hetzelfde. Al weken van tevoren, worden de winkelrekken volgestapeld met de lekkerste snoepjes en koekjes. Wat is een Sinterklaas zonder speculaas en pepernoten? Wat is een kerstmis zonder kransjes of kerststol? Feestdagen staan synoniem voor veel eten en lekker snoepen. En daar heb ik op zich niet zo'n problemen mee, zelfs al mag ik de meeste lekkernijen niet hebben. Niet wegens de calorien overigens (geen Sonja Bakker aan mijn lijf!), nee, wegens de overal zo in overvloed gebruikte lactose. Maar ik heb mij daar al lang in berust en laat bijna alle lekkernijen zonder problemen aan me voorbij gaan. Bijna alle. Er is een zoetigheid, die ik maar met grote moeite kan laten staan: de oh zo overheerlijke chocolade. Ik ben geen chocoholic, zo erg is het niet, maar zo af en toe, bestaat er niets lekkerders op dees aard en zou ik het liefst hele dagen lofdichten op dit heerlijke goedje willen zingen. Maar juist het chocolade-geval is extra wreed. Want niet alle chocoladesoorten bevatten lactose. Pure chocolade, is lactose-vrij. Het toeval wil echter, dat ik uitgerekend pure chocolade niet lust... En nee, het is geen kwestie van het leren eten. Een stukje pure chocolade krijg ik echt niet weg. Natuurlijk kan ik het verwerken in de keuken en natuurlijk is het dan heerlijk, maar toch is dat niet hetzelfde als een stukje melkchocolade langzaam op je tong te laten smelten. Bovendien duurt het veel langer voordat je ervan kunt snoepen.Dus het leven gaat door en je probeert goed je best te doen, alle verleidingen te weerstaan. Met de feestdagen wordt het wat moeilijker, met al die lekkernijen zo prominent uitgestald in de winkels. Maar meestal zijn er gelukkig ook nog wel een paar snoepalternatieven, dus het chocoladegeld en de chocopepernoten laat ik braaf liggen. Maar dan wordt het Pasen. Chocoladefeestdag bij uitstek. Echt, nergens ligt er ooit overal zoveel chocolade als tijdens de paasdagen. Want deze keer liggen de eitjes en chocopaashazen niet alleen in de winkels. Overal waar je komt, liggen er chocolade-eitjes. Voor de 'gezelligheid'. Ieder koffiekopje wordt van een eitje vergezeld. Iedere kantinejuffrouw zet een schaaltje op elk tafeltje. De eitjes vliegen je daadwerkelijk om de oren. En dan wordt het moeilijk. Nu moet je niet alleen in de winkel de zakjes weerstaan. Nee, nu moet je ook iedereen weerstaan, die jou een eitje aanbiedt. Meerdere keren. Want niemand wil meteen aannemen dat je ook daadwerkelijk geen eitje blieft, wanneer je netjes "nee, dank u" zegt. En dan gaat knagen. Een eitje, dat kan toch geen kwaad? Dat kan best een keertje, toch? Maar nog doe je het niet. Je wil volharden. Je denkt, nog maar twee dagen, dan is Pasen voorbij en heb ik het gered. De twee dagen gaan ook voorbij en je hebt het gered!
Maar dan, juist dan, wanneer je denkt te zijn geslaagd in je voornemen en denkt weer veilig een winkel binnen te kunnen stappen, dan begint het echte chocolade-offensief pas. Dan komen alle eitjes die er nog zijn (en geloof me, dat zijn er veel), het magazijn uit en worden ze in de reclame gegooid. Bij ieder koffiekopje ligt er nu niet meer een, maar twee eitjes en iedereen blijft nog langer doordringen om toch een eitje te nemen, want nu kan het nog...
Dus nu is de maat vol. Nu zal ik ook potverdrie de keuken in gaan. Want mijn wraak zal zoet zijn. Letterlijk.
Hoi Virginie,
Dus jij vast eigenlijk ook met Pasen: chapeau hoor!
Maar heb je toevallig het filmpje van de ‘vieze man’ al eens gezien? Bekijk het eens, het zou je leed aanmerkelijk kunnen verzachten…