Rosse Buurt
De afstand van mijn ouders uit naar het lieflijke N., is zo'n zestig kilometer door voornamelijk weiland. In die zestig kilometer, kom ik (via de busroute) langs minstens zeven huizen waar men, hoe zal ik het zeggen, vermaak voor boven de achttien biedt. Dat is er meer dan eentje per tien kilometer, wat mij op zich al een vrij hoog gemiddelde lijkt, maar goed, ze zullen de eindjes wel aan elkaar weten te knopen...Deze zeven huizen van lichte zeden, staan natuurlijk niet daadwerkelijk zo ongeveer om de tien kilometer. Er is vooral 1 plek, waar het allemaal om draait. In het lieflijke plaatsje W., staan er namelijk vier bij elkaar. Ik vind dat heel curieus. Vier, zo op het oog vrij grote 'bedrijven' bij elkaar, die hetzelfde product leveren. Vrije marktwerking zou eigenlijk allang minstens twee van deze zaken kopje onder hebben zien gaan, maar niets is minder waar: de vier zaken zitten daar al jaren en jaren. Al zo lang ik me kan herinneren, en dat was dus zelfs van voor ik begreep wat er zich nu precies afspeelde in dergelijke huizen.
Al die jaren vraag ik mij dus ook al af, waarom deze zaken bij elkaar staan en hoe ze het allemaal overleven... Is heel W. seksverslaafd? Komen mensen van heinde en verre naar W. als sekstoerist omdat a) er in W. iets heel bijzonders is of b) ze denken midden tussen de weilanden niet door iemand herkend te worden?
Deze vragen gaan elke keer weer door mijn hoofd, als de bus mij, week in, week uit, langs de vier rijdt en zoiets gaat toch een beetje knagen op den duur. Het enige probleem is, dat ik niet weet hoe een antwoord op deze vragen te krijgen, zonder zelf in de bussiness te gaan. En dat gaat me dan toch weer iets te ver, zo graag hoef ik het ook weer niet weten...
veertien reacties
En dan nog een aardige anekdote:
Jaren geleden toen Wodan nog een Wodannetje was, gingen we met het hele gezin naar Bobbejaanland. Een heerlijke dag gehad – daar niet van -, maar op de terugweg bleek de kortere weg toch geen kortere weg te zijn.
Terwijl de schemering invalt, rijden wij door een bos. Vanaf de landelijke huizen die dit bos bevolken, schijnt regelmatig een rozeachtig licht. Oei, oei, die Belgen!
Na een vier-/vijftal van dergelijke huizen gezien te hebben, merkt mijn oudste zusje (1,5 jaar jonger dan ik, maar toch al 13 jaar ten tijde van de handeling) op: “Het is wel in de mode hier, rode verlichting”.
Mooi, hoor, kinderlijke na?viteit.
Kan je niet een marktonderzoek starten en met een enqu?teformulier langs die vier huizen in W. gaan…?
Hmmz, een enquete, das best wel een idee. Maar dan moet ik natuurlijk wel bij die halte te W. uitstappen, en eigenlijk is iedereen die bij die halte uitstapt verdacht…. 
In de ANS, het welbekende Nijmeegse blaadje voor studenten (die het willen lezen) stond een paar maanden gelezen een interview met een ‘medewerkster’ van de huizen van vermaak boven de achttien. Wellicht helpt je dat verder in je onderzoek, Virginie?
Wat ik me wel eens afvraag in dit kader: wat is het percentage steden/dorpen/gehuchten/gaten met dergelijke huizen van betaalde liefde? Ik kan me namelijk niet voorstellen dat zich in het ‘lieflijke’ E. alwaar ik dicht bij uit de buurt kom zulke kotten bevinden. Uit navraag blijkt dit toch echter wel het geval te zijn…
Langs de provinciale weg tussen R. en S. in het zuiden des lands is de dichtheid van dergelijke pretpaleizen nog een stukje hoger. Nog geen 25 kilometer en ik weet er zo zes te staan. En dan heb ik geheid nog enkele gemist.
Komen de Limburgers wellicht thuis gewoon iets tekort?