Persoonlijk Anti-Spinnenbeleid
Als vrouw moet je een anti-spinnenbeleid hebben. Dit anti-spinnenbeleid hangt zeer samen met het feit of er een manspersoon in of rondom het huis is, is mijn ervaring. Want manspersonen die weten wel raad met spinnen. Ik zie mijn vader nog met het visnetje voor de goudvis achter een spin aanrennen, zogezegd. Maar ja, als er geen manspersoon in of rondom het huis is, dan moet je zelf leren om korte metten te maken met spinnen en dat is dus precies wat ik gedaan heb. Ik heb mijn Persoonlijke Anti-Spinnenbeleid (PAS) ontwikkeld en het is tot op de dag van vandaag zeer effectief gebleken. Bij mijn PAS hanteer ik maar ??n criterium als het uiteindelijk neer komt op hoe ik met het beest af ga rekenen en dat is de grootte van het lijf. Ja ja. Lijf kleiner dan ??n centimeter? Negeren, wat vanzelf komt, gaat ook vanzelf wel weer weg. Lijf groter dan ??n centimenter? Vangen en buiten zetten die handel. Want platslaan dat doe ik niet, daar krijg je van die vieze vlekken op de muur van.Vannacht bleek het weer tijd te zijn om mijn PAS van stal te halen. Het was een uur of half ??n en ik ging naar bed. Ik had het nieuwe boek van Tom Lanoye meegenomen om nog een klein kwartiertje te gaan lezen voor het slapengaan. Ik nestelde mij in bed, sloeg het boek open en zag in mijn ooghoek een zwart stipje over het plafond bewegen. Het PAS-alarm ging rinkelen en ik stelde ge?rriteerd vast dat het hier een spin met een te groot lijf betrof.
'Gloeiende gloeiende,' dacht ik bij mezelf.
De spin lachte mijn ondertussen keihard uit en kroop lekker in het naadje waar de muur en het plafond elkaar vinden.
'Ik zit in een naadje,' zei de spin, 'En ik ga daar voorlopig nog niet weg!'
De spin bedoelde dit klaarblijkelijk nogal serieus, want toen ik een kleine twintig minuten later alle mogelijkheden aan mijn geestesoog voorbij had zien trekken, zat ie er nog steeds. Ik staarde naar het bakje van mijn vijzel wat ik net uit de keuken gehaald had om de spin in te vangen en concludeerde dat het toch echt niet handig was dat de spin in het naadje was gekropen. Met het bakje zou ik de spin alleen maar kunnen vermorzelen en dat is net zoiets als platslaan: niet bepaald een vlekvrije methode.
Nadat ik een kwartiertje nagedacht en het geschater van de spin aangehoord had, kreeg ik een aha-erlebnis. Een doosje, dat had ik nodig! En klein kartonnen doosje wat ik over de spin heen kon zetten!
'Mwhuhahaha,' zei ik tegen de spin, terwijl ik uit mijn muurkast een klein doosje pakte en het resoluut over de spin heenzette.
'Mwhuhahaha,' zei ik nog maar eens, terwijl ik er een map met studiematerialen onderschoof en deze stevig tegen het doosje aanduwde zodat de spin niet uit zijn gevangenis kon ontsnappen.
Al Mwhuhahaha-end liep ik met mijn zelfgebouwde Guant?namo Bay de trap af en opende de deuren naar het balkon. Daar liet ik de spin vrij.
'Mwhuhahaha,' zei ik nog maar eens, want dat is natuurlijk het beste deel van mijn PAS, het Mwhuhahaha-en.
'Mwhuhahaha,' zei de spin ook en kroop langs de gevel omhoog, op weg naar mijn openstaande raam.
Ik geloof niet dat ik ooit zo snel de trap opgesprint ben om een raam dicht te gooien... klotebeesten.
22 reacties
Ik hoor mijn vader nog tegen die enorme spin zeggen terwijl hij hem buiten zette: sorry, jongen, mijn vrouw vind je niet aardig. Misschien kun je bij het Leger des Heils nog een plekje vinden.
Ja, dat doosje-er overheen-zetten behoort ook tot mijn PAS. Maar dan. Ik ben al eens twee weken om zo’n doosje heen gelopen. Waarna er alsnog een manspersoon aan te pas moest komen… (nee, echt, verbazingwekkend genoeg is een spin na twee weken zonder eten in een doosje niet dood)
Mijn PAS is de spin pakken (met de blote hand dan wel met een doosje), de spin buiten zetten en de rest van de dag een gesloten vuist voor de neuzen van de vrouwen des huizes (vriendin als ik thuis ben, zusjes als ik bij mijn ouders ben) zwaaien.
En dan klinkt er uiteraard ook een welgemeend ‘Mwhuhahaha’ uit mijn mond.
ohhh, ik ben zoooo blij dat ik niet meer bij mij ouders en hun spinnennest woon. Er was dus een spinnennest Onder Mijn Raam, in de struik. En in plaats dat ik eraan wende, heb ik tot het einde toe altijd eerst mijn hele slaapkamer geinspecteerd op die vieze beesten.
Gelukkig woon ik nu in een spinvrij huis. Pas 2 gezien in 4 jaar.
Er is ook een speciale spinnenfobie-therapie ontwikkeld voor de mensen die echt onder spinnen gebukt gaan. Weescht dus niet bevreesd: als het spinnenleed ondraaglijk wordt, is er redding, ook voor jou!
Mijn PAS-criterium is niet zozeer de grootte, alswel de dikte van het lijf en vooral de poten. Van die dikke, harige zwarte poten, ooh gruwel, die gaan meteen naar buiten. De grotere hooiwagens e.d. blijven lekker zitten waar ze zitten, tot het er teveel zijn (max. 5), dan ga ik ze opzuigen, heel effectief!