Het mysterie van de Maxi-Cosi bij de lantaarnpaal
Toen de zon gisteren eindelijk een beetje bij het raam was weggedraaid (mijn woon- en werkkamer zit aan de zuidkant van het huis, grmbl) gooide ik het raam naast mijn bureau open en nestelde me achter mijn computer, blij dat de ergste hitte van de dag voorbij was. Ik had al een paar uurtjes lezend op mijn slaapkamer doorgebracht (die gelukkig aan de noordkant van het huis zit) omdat ik echt toe was aan wat koelte. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dit weer best jofel, maar ik kan er gewoon niet zo goed tegen. En daarnaast beginnen ook allerlei pollen welig te bloeien en rond te vliegen en dat zorgt ervoor dat ik sowieso niet in optimale doen ben. Ik opende mijn worddocumentjes, begon te typen en zoals gewoonlijk was ik weer binnen tien minuten afgeleid, want ik zag buiten echt iets heel vreemds.(Ik kan mij niet langer dan tien minuten concentreren op studiedingen. Het is echt een drama en ik krijg er een punthoofd van, maar het is eigenlijk altijd al zo geweest. Toen ik in groep vijf zat (en naast het raam) kreeg ik op de vensterbank een enorme ficus als buurman. 'Ja hallo,' zei meneer Jo toen, 'Jij zit altijd naar buiten te kijken, dus ik zet maar even iets neer waardoor dat niet meer kan.' Best onnozel van meneer Jo, want dan keek ik toch gewoon naar wat mijn klasgenoten allemaal zaten te doen? Of ik ging lekker een verhaaltje zitten verzinnen, dat kon ie toch niet zien. En trouwens, je kon best door de ficus heenkijken. Zo groot was zijn bladerdichtheid nou ook weer niet.)
Naast de lantaarnpaal voor mijn huis stond een lege Maxi-Cosi die licht wiebelde op het lentebriesje.
'H??' dacht ik, 'Wordt het oud vuil soms opgehaald vandaag?'
Maar neen, het was zaterdag. De vuilnisophaaldienst komt normaalgesproken op woensdag.
Ik leunde uit het raam om de Maxi-Cosi een beetje beter te bekijken. Het was een blauwe met patchwork-achtige bekleding.
'Oeh,' dacht ik, 'Dadelijk kruipt er hier een vondeling rond en dan moet ik die liefdevol opnemen, want ja: je kunt zo'n kind natuurlijk ook niet laten verrekken, dat zou wreed zijn.'
En dat, lieve menschen, wierp bij mij de vraag op of ik daar wel aan toe was, aan zo'n vondeling. Want stel je voor dat ie zou bevallen, die vondeling, dan zou ik hem misschien wel niet meer kwijt willen en dan zat ik hier met zo'n baby. Over verstrekkende gevolgen gesproken. Ik dacht aan meneer Jo en zijn ficus, fronste mijn wenkbrauwen en ging weer aan het werk. Maar een uur later stond de Maxi-Cosi er nog. Weer keek ik of ik niet ergens een baby zag liggen, maar dit was niet het geval. Was het soms Nationale 'Drop-een-Maxi-Cosi-bij-een-lantaarnpaal-en-ren-hard-weg'-dag zonder dat ik daarover ge?nformeerd was? Schande! Dit mysterie was uit aan het groeien tot een mysterie waar ik last van begon te krijgen en dus besloot ik de Maxi-Cosi te negeren. Ik zuchtte en ging weer aan het werk.
De derde keer dat ik keek was de Maxi-Cosi weg. Ik denk nu eigenlijk dat het een Fata Morgana was, dat lijkt me de meest plausibele verklaring. Of een verschijning van Sint Maxi-Cosi, da's de andere optie. Want wat zou het anders zijn? Je laat toch niet zomaar een Maxi-Cosi bij een lantaarnpaal staan? Wat voor een rare snijboon ben je dan wel niet? Nee, het was Sint Maxi-Cosi. Definitely!
24 reacties
Huisgenoot F en ik hadden elkaar ‘s ochtends al gevraagd of we een Maxi Cosi nodig hadden, voor eventuele toekomstplannen… Misschien was er iemand anders die ook zo dacht en heeft die de Maxi Cosi meegenomen!
Sint Maxi-Cosi? Ik dacht het niet! Denk aan je bedevaart. Dit is een teken van Sint Anneke, dat je het vinden van een partner maar over moet slaan en meteen aan de kinderen moet gaan. 
En als we toch besluiten dat het Sint Maxi-Cosi is, dan wil ik voorop in de processie lopen, want ik ben het wel met Wodan eens, dat moet dan gevierd worden.
Ik heb nog een mooi verkennersoverhemd dat ik in de processie aan kan trekken. Met insignes en zo’n blauwe zakdoek voor om je nek!
H? Wodan, jij begrijpt mij.
Ik zat eraan te denken om er ook maar meteen een tentenfeest aan vast te plakken. 
Nee hoor, Roos, het was geen fata morgana: ik heb ‘m ook gezien en zelfs aangeraakt! Maar de maxi-cosi is niet de enige in zijn vondelingensoort, hoor. Er is ook een buurman die regelmatig zijn kool en paprika uitlaat op het muurtje voor als hij met de hond gaat wandelen. Dan kom je thuis en dan liggen ze daar gezellig te bakken in het zonnetje. En na een poosje zijn ze vanzelf weer weg. Een andere keer staat er een koelkast of de onderdelen daarvan en toen ik gisteren van de winkel terugkwam, stond de cosi er nog, maar nu vergezeld van een leeg pak optimel. Ik denk dat al die dingen het gewoon gezellig vinden om bij ons in de buurt te vertoeven, een andere verklaring heb ik niet…
En wat is de eerste link als je op google zoekt naar Sint Maxi-Cosi?
http://www.google.nl/search?hl=nl&q=..=
Blijkbaar heeft deze beste Sint niet al te veel aanhangers. Daar moet verandering in komen.
de tweede link op google mag er ook zijn: Maxi-Cosi bij Baby-Dump
(om van de derde (dit eigenste weblog) maar te zwijgen…
Ik bedoelde eigenlijk deze pagina. Die stond gisteren namelijk als eerste van de niet-gesponsorde links. En de gesponsorde links tel ik eigenlijk nooit mee.
Misschien moeten we dan ook een Sint Maxi-Cosi-jaarmarkt organiseren. Of een kermis met een optocht. Of alles tegelijk.