Het Water- en Zwemtrauma
Weet u wat ik eens ga doen, hier? Ik ga voor u eens mijn Water- en Zwemtrauma uit de doeken doen. Dat heb ik namelijk al zo lang ik mij kan herinneren en weet u wat? Dat wil ik ook graag zo houden. Een leven zonder een trauma is geen leven, dat u het even weet.Toen ik vier was lag ik met iets onverklaarbaars in het ziekenhuis. Ik kan me er niet veel meer van herinneren, maar een ding staat me nog helder voor de geest en dat was wanneer de verpleegsters van de afdeling mijn haar gingen wassen. Ik was echt d? attractie van de kinderafdeling, want ik schreeuwde de hele afdeling bij elkaar. Zelfs het bijvoegelijk naamwoord 'hysterisch' dekt niet de lading van hoe mijn toenmalige gedrag er toen uitzag. Echt, geloof me. Ik gil bijna nooit, maar als ik het dat doe dan doe ik het ook goed ende grondig.
'Neit in mien auge!' schreeuwde ik zo gauw het water over mijn hoofd begon te stromen.
'Handjdook!' gilde ik even later met lange uithalen, 'Handjdooohooook!!!'.
Tot groter hilariteit van die zusters, dat dan weer wel. Pestwijven. Ik zeg u, dergelijk leedvermaak is niet bepaald padagogisch verantwoord en zeker niet bij een kind met watervrees.
Toen ik een jaar of acht was, kreeg ik last van het verschijnsel schoolzwemmen. Dat was elke donderdagochtend en ja, ik was natuurlijk weer ??n van de zes mensen die geen diploma had. Dus terwijl de rest van de groep joelend naar het diepe bad rende, poedelde ik een beetje bangig rond in het ondiepe.
'Kop onder water!' zei de grootste pedagoog die ik ooit gekend heb dan en hij duwde mij kopje onder.
Hoestend en godsgruwelijk pissig kwam ik dan weer boven. De hondenlul. Echt, als ik die gast nu voor mijn auto zou krijgen dan zou ik nog eens extra gas geven. Zelfs zo'n 20 jaar na dato.
Ik weet niet hoe vaak ik in die tijd op woensdagavond in bed met mijn ogen ver opengesperd naar het plafond lag te staren. Met wat amateurpsychologie had ik namelijk bedacht dat als ik zo lang mogelijk wakker bleef dat het dan langer leek te duren voordat het donderdagochtend was en ik weer zou moeten. Naar die beul met zijn haak, mijn gniffelende klasgenootjes negerend.
Toen ik een jaar of tien was, had ik eindelijk mijn A-diploma. Mijn ouders hadden de tegenwoordigheid van geest gehad om mij op een klein zwemschooltje te doen, waar ik les had in een groep met tien andere kinderen, waaronder mijn zusje aka de waterrat. Op een gegeven moment durfde ik zelfs van de kant af te springen. De zwemjuf drukte mij direct na dit wapenfeit bijna dood, zo blij was ze dat ik eindelijk de sprong gewaagd had. Bizar. Ik heb toen nog even geprobeerd om mijn B-diploma te halen, maar die zeven meter onder water is echt te gortig. Moest je onder zo'n mat doorzwemmen. En wat deden die freaks? Als je dan langs de mat probeerde te zwemmen (want zo ben ik dan ook wel weer) dan duwden ze die mat door middel van die haak door het water zodat je er alsnog onder moest gaan zwemmen. Eikels.
Jaren later, toen ik samen met vriend T. en vriend R. mentor was tijdens de introductie op de universiteit, wilden de jongens met het mentorgroepje gaan zwemmen. Die mogelijkheid zat toen namelijk in het introductieprogramma.
'Dan ga ik jou lekker helemaal verzuipen!' zei T. opgewekt tegen mij.
'Dat kun je vergeten. Als jullie gaan zwemmen dan neem ik een dag vrij. Ik haat zwemmen,' zei ik schouderophalend.
'Ah, kom nou,' grinnikte R., 'Doe niet zo flauw.'
'R.,' zei ik, terwijl ik R. aankeek.
'T.' zei ik, terwijl ik mijn blik naar T. verplaatste.
Het was even stil. Ik denk dat ze voelden dat er een statement aan zat te komen.
'Als jullie vrienden met mij willen blijven, nee, sterker nog: als jullie willen blijven leven,' sprak ik plechtig, 'dan lijkt het me beter dat ik niet meega. Want degene die mij probeert te verzuipen die schop ik op dat moment echt helemaal verrot. Uit pure paniek. En daarna wil ik je hoogstwaarschijnlijk nooit meer zien. Watervrees is niet om te lachen, dat kan ik je wel vertellen.'
T. en R. (de schatten) zijn toen niet gaan zwemmen in de introductie. Maar ik denk dat dat meer te maken had met de algehele lamheid op dat moment of de gepreoccupeerdheid met de nepdisputen die we in die intro opgericht hadden dan met liefdadigheid jegens mijn persoontje.
Maar goed, nu even terug naar de aanleiding voor dit zeer onsamenhangende stukje. Ik keek gisteren met Virginie en huisgenoot F. Kinderen voor Kinderenfilmpjes op Youtube (geniaal!) en toen vond ik dit en gadverdamme, hoe herkenbaar... ik werd er helemaal stil van!
24 reacties
in Tessels water als ik mij niet vergis? ik wil niet lachen om dat verhaal, maar ironisch, dat zou het zijn… wreed ironisch
google bracht uitkomst en zo blijkt maar dat geheugens niet werken: dit is jelle de jonge; zijn broertje jork overleed niet in het water.
Door een cynische speling van het lot (halverwege van lagere school veranderd) heb ik zes jaar lagere school wekelijks schoolzwemmen gehad. Ik heb geen waterangst en heb uiteindelijk wel twee diploma’s gehaald, maar ben eerst gezakt voor A (heb je dat ooit gehoord?) en heb B met een smoes gehaald. Als ik mijn eerste baantje af had, had de rest van de klas er al tien gedaan. Dus ook voor mij een erg herkenbaar liedje..
Ik sluit me bij je aan maar ik heb dus nog steeds geen diploma. Je mocht vroeger met “de proef” het diepe in en toen gaven mijn ouders het op… (Ik was inmiddels een jaar of 12)
Gelukkig heb ik Wodan nog, anders was het helemaal fout gegaan met de opvoeding van onze gezamelijke kinderen…
Hahaha, dat is trouwens het zoontje van Freek de Jonge. FYI.