LampiLampi en stampertje
Ik moet bekennen. Ik kon het niet laten. Het is sterker dan mezelf. Ondanks al mijn bezwaren, heb ik namelijk toch gekeken. Had ik maar andere plannen gehad, iets belangrijks of juist iets compleet nutteloos maar leuks te doen gehad, dan had ik zonder gewetenswroeging de hele uitzending gemist. Maar ja, ik zat thuis, zonder plannen en ik was niet sterk genoeg om mezelf tegen te houden. Dus nu snap ik wederom niet, wat er toch met het songfestival gebeurd is.Is er dan helemaal niets meer leuks aan? Jawel, het ongegeneerd geven van commentaar. Maar na het eerste uur, gaat ook dat vervelen. Vooral omdat ik het de hele tijd zelf moet geven, en niet kan genieten van Terry Wogan zijn heerlijk sarcastische opmerkingen, want de BBC zendt natuurlijk de halve finale niet uit. Dus heb ik twee uur lang zelf alle acts, kleding en liedjes van commentaar moeten voorzien. En de presentatoren natuurlijk. Onze Lampilampi en Stampertje (of zoiets in ieder geval), die mogen we echt niet vergeten. Het zal u waarschijnlijk niet verrassen, maar ik had weinig positiefs te zeggen.
En toch bleef ik kijken. Met mijn tenen gekromd, maar de zender bleef erop. Ergens heb ik blijkbaar toch nog de hoop, dat het ooit weer goed moet komen. Ieder jaar denk ik: nu kan het niveau alleen nog maar omhoog. En ieder jaar blijkt maar weer, dat we het dieptepunt toch nog niet bereikt hebben. Met moeite, met heeeeel veeel moeite zou ik uit de 28 (!) liedjes er 10 kunnen hebben selecteren, die goed genoeg waren om door te gaan. En toch is een deel van me, bang om een hoogtepunt te missen. Terwijl inmiddels de enige haalbare hoogtepunten acts zijn die daadwerkelijk kunnen zingen!
Dus mensen, echt, alstublieft, ik smeek het u, help me voor zaterdagavond aan andere plannen! Bescherm mij tegen mezelf. Want nog zo'n fiasco, dat overleef ik vrees ik niet, zelfs niet met Terry Wogan erbij.
Ik weet nog goed dat toen ik klein was, we met de hele familie op zaterdagavond voor de tv zaten als het Eurovisie Songfestival werd uitgezonden. Da’s lang, lang geleden…