Rosalie en J. en de Jezusverschijning
Afgelopen weekend is Jezus aan mij verschenen. In Leuven, dat dan ook nog eens.'Nou,' zult u denken, 'Rosalie! Is 't echt? Of ben je aan de paddo's geraakt?'
Maar neen, wanneer we deze Jezusverschijning aan een kritische blik onderwerpen, kunnen we met een gerust hart concluderen dat er niet ??n paddo in het spel was. Nog niet eens een halve. Alhoewel. Als ik u nu vertel hoe Jezus eruit zag dan kan ik mij zo voorstellen dat u misschien wel geneigd bent om mij toch te verdenken van het gebruik van geestverruimde middelen.
Jezus had namelijk een groen/wit gewaad aan. Met een jaren zeventig patroon. Dit gewaad deed mij vermoeden dat Jezus ofwel zelf aan de paddo's was, ofwel een oud laken van zijn moeder uit de kast gepakt had ofwel een nieuwe mode voor heilige personen wilde ontketenen. Jezus als een soort van trendsetter, jaja.
Jezus droeg ook een kruis dat ongeveer even groot was als hijzelf. Hij pakte het onder zijn arm en zeulde ermee van terrasje naar terrasje.
'Hee J.,' zei ik tegen vriendin J. die naast mij zat, 'Zie jij die Jezus daar ook?'
'Oh God,' zei J., 'Daar gaan we weer.'
Alsof we het elke dag meemaakten, zo'n Jezusverschijning.
Jezus had ook een stel discipelen, maar vreemd genoeg droegen die geen hippe gewaden. Zij zagen er gewoon uit als Belgische mannetjes die een vrijgezellenfeestje hadden georganiseerd en zich derhalve in de buurt van Jezus ophielden.
'Het is maar goed dat wij katholiek zijn en niet gereformeerd, anders waren wij nu diep beledigd,' zeiden J. en ik tegelijk, terwijl we in de lach schoten. Gereformeerd, hahaha. J. en ik, de ?berbrabo en de ?berlimbo. Hahahaha, wat is het toch grappig wat je allemaal bedenkt tijdens zo'n Jezusverschijning.
'Als Jezus nu hierheen komt dan ga ik tegen hem zeggen dat ie blij kan zijn dat wij katholieke Ollanders zijn en niet van die andere,' zei ik, 'want dan hadden we hem toch moeten sommeren om die blaadjes van zijn hoofd te halen, de groen/witte toga uit te trekken en het kruis aan de wilgen te hangen!'
'Ach, dat snapt ie toch niet,' zei J., 'Dat kennen ze hier in Leuven helemaal niet, dat soort Ollanders.'
En zie. Het wonder geschiedde. Jezus kwam op ons toegelopen. Wel niet over water, maar spectaculair was het desalniettemin. Of beter gezegd: nochtans.
'Awel dames,' sprak hij, 'Ge hoeft niet bevreesd te zijn. Ik kom u enkel vragen of ge een snoepke wil kopen voor het goede doel. 't Is nie alsof ik discipelen zoek, hee.'
Amaai, Jezus was een echte Vlaming.
'Nou,' zei ik, zoals dat een goede Ollander betaamt, 'En wat kosten die snoepjes?'
'Nou allee,' zei Jezus, 'Ik mag u geen minimum prijs noemen, zenne.'
Amaai, Jezus was een echte handelaar.
'Kijk eens, hier heb je een euro,' besloot J. en ze overhandigde Onze Lieve Heer een muntstukje.
'Ja, van mij ook,' sloot ik mij bij J. aan.
'Ah nou dames, dank u,' zei Jezus en hij overhandigde ons zijn handelswaar.
Even later zagen wij, sabbelend op een snoepje, hoe Jezus zijn weg vervolgde en stiekem vonden we het eigenlijk maar wat jammer dat hij die snoepjes niet in vijf broden en twee vissen had veranderd, want voor een goochelkunstje hadden wij natuurlijk veel meer overgehad dan die miezerige twee euro...
Zo'n echte handelaar was die Jezus dus blijkbaar ook weer niet.
acht reacties
Virg: Nee, het was een vies, goor kokossnoepje. En je kent mij. Dit was dus duidelijk weer eens een geval van ‘God straft onmiddellijk…’
Een oud laken? Een gordijn zul je bedoelen
Maar eh, waar smaakt dat nou naar, zo’n Jesussnoepje? Beter dan een hostie?