Driedubbele aanval
Mijn vijand nummer 1 op dit moment is niet Osama, niet Ernst Stavro Blofeld en ook niet Darth Vader. Mijn vijand nummer 1 is veel kleiner, ook al zijn ze met meer. Ze zijn veel minder gevaarlijk (eigenlijk zelfs behoorlijk onschadelijk), dan de personen in bovengenoemd trio. Toch jagen ze mij de stuipen op het lijf. Ik heb echt een gruwelijke hekel aan ze. Het is geen geheim dat ik uberhaupt niet zo'n fan ben van de kruipende wezentjes op deze planeet, maar deze tak staat momenteel met kop en schouders boven aan de lijst van gruwels: het zilvervisje.Het zilvervisje doet niets. Echt he-le-maal niets. Het heeft geen aanvals- noch verdedigingssysteem. Het enige wat het doet is kruipen, maar dat doet het dan ook op een heel enge manier; het glibbert namelijk. Het glibbert razendsnel. En daar kan ik niet tegen. Vooral niet als ze het op mijn kamer doen. Al twee jaar lang probeer ik me te verzoenen met het feit, dat ik in een kamer gelegen in een flat aan een groot park, met niet perfect sluitende deuren, last zal hebben van enkele kruipende medebewoners. En dat lukt op zich vrij aardig. Op de enkele grote, enge sprinkhanen na die me ook de stuipen op het lijf jagen, vang ik braaf de torretjes en spinnetjes en nog meer van dat kruipend grut, om het met een groot zelfvoldaan gevoel buiten te zetten.
Alleen die zilvervisjes, daar heb ik het dus echt niet op begrepen. Eerst heb ik ze natuurlijk vriendelijk gevraagd weg te gaan; je moet alles een kans geven. Ik heb geprobeerd ze uit te leggen, dat deze kamer gewoon niet groot genoeg is voor ons beiden, maar dat er vast ergens een beloofd zilvervisjesland ligt. Het mocht niet baten. Toen heb ik ze erop gewezen, dat ze zich illegaal in mijn woning ophielden, aangezien ze geen huur betaalden, maar ook daar waren ze niet van onder de indruk. Zelfs het dooddrukken en opzuigen van enkele leiderfiguren in de familie, bracht ze er niet toe, mijn kamer te verlaten.
Dus nu is de emmer vol. Ik kan niet langer met ze samenleven. De aanval is geopend. Met behulp van massa-zilvervisjes-vernietigingswapens nog wel: de zilvervisjes-lijmval.
"Door de doolhofwerking in de lijmval kunnen de visjes makkelijk naar binnen maar moeilijk terug, de trechter vormige ingangen zorgen voor een makkelijke inloop en een moeilijke terug keer. Bovendoen houd de lijmvel de visjes vast. De lijmvel onttrekt vocht van het visje waardoor ze eerder uitdrogen. Als de visjes van de lokstof gegeten hebben raken de darmen verstopt en sterft alsnog. Kortom een driedubbele aanval met een doosje."
Klinkt prachtig in iets minder prachtig Nederlands, maar dat mag de pret niet drukken. Zolang het maar werkt, dan vind ik het allemaal prima. Jammer alleen dat ik over de werking ga twijfelen na de laatste zin van de gebruiksaanwijzing:
"Het product is 100% gifvrij en niet schadelijk voor mens of dier."
twintig reacties
In het huis van de gevallen vrouwen hadden we ook last van motjes, daar zijn ook van die plakvellen voor, werkte als een tierelier!
En nee, ik heb het zilvervisje niet meegenomen, dat zou ik je niet aandoen.
Maar hoe meer je ze het huis uit zet, hoe meer ze terugkomen, met al hun vriendjes en vriendinnetjes. Blijkbaar heb je zo’n fijn huis.
Ik had die mormels vroeger op Hoogeveldt ook heel veel. Als ik terugkwam van een weekendje ouders zag ik van die dikke voelsprieten uit het gootsteenputje omhoog tentakelen. Ze schijnen van boeken te houden. Misschien moet je je boeken wegdoen.
Jij zilvervisjes, ik motjes. Ik weet niet waar ze vandaan komen, ik heb alle open pakken gecontroleerd en een uitzettingsbevel opgesteld, maar het helpt geen zier.
Ik zag laatst ook een zilvervisje op de plee. Heb jij die daar uitgezet?