De schwung van de swing
Vroeger toen Rosalie nog een klein Rosalietje was, speelde haar vader saxofoon in een big band. En nee, dat was geen kattenpis. De big band waar mijn pa (en mijn oom ook, trouwens) in speelde, bestond uit professionele musici of mensen die eigenlijk stiekem professioneel musicus waren, maar toevallig geen zin of tijd hadden om van muziek hun beroep te maken. Ik zat tijdens de concerten van de big band altijd ergens in de zaal met mijn moeder en mijn zusje. Meestal aan een tafeltje met iets te drinken voor mijn neus. Mijn beentjes, die net de grond niet raakten, zwaaiden en zwiepten vrolijk mee op het ritme van de muziek. De trompetten schetterden en ik keek vol interesse toe hoe de leden van de schuiftrombonesectie (waaronder ook mijn oom) met uiterste precisie en buitengewoon synchroon hun instrument bewogen. Stilzitten is nooit mijn sterkste kant geweest, maar bij de concerten van de big band was het niet zo erg dat ik het niet kon. Stilzitten was eigenlijk gewoon onmogelijk tijdens de swingende concerten. De big band, daar zat immers schwung in. Iets wat niet bepaald gezegd kon worden van mijn vaders andere muzikale bezigheden, ahem.De muzikale bezigheden van mijnheer mijn vader waren legio. Zo had je op de eerste plaats het accordeonorkest. Als mijn vader een concert had met het accordeonorkest dan dacht ik: ieuw. Ooit als een veertig accordeons samen horen spelen? Juist ja. Op de tweede plaats had je de fanfare. Als mijn vader een concert had met de fanfare dan dacht ik: ieuw ieuw. Vooral als de drumband erbij kwam, ik haat drumbands. En op de derde en laatste plaats had je het koor. Als mijn vader een concert had met zijn koor dan dacht ik: ieuw ieuw ieuw. Koren zijn namelijk dodelijk saai voor kleine kinderen. Behalve wanneer ze operettewalsjes gaan zingen natuurlijk. Zoals toen die ene keer, ergens in de tweede helft van de jaren tachtig. Mijn vader stond voor zijn koor te zwaaien, ik probeerde zo ge?nteresseerd mogelijk naar het schouwspel te kijken en mijn zus zat zich stierlijk te vervelen, haar ogen overal op gericht behalve op het koor van mijn vader. Het duurde lang, dat concert. Verrekte lang, mag ik zelfs wel zeggen. Tot het koor opeens uit het niets een operettewalsje inzette dat ongeveer zo ging: 'Maske in Blau. Tralalalala. Maske in Blau'. Mijn zus (die het echt goed zat was) begon naast me zachtjes mee te neuri?n: 'Maske in Rood. Tralalalala. Maske in Groen. Tralalalala.'
En zo kwamen we het concert wel door, mijn kleine zusje en ik. Gniffelend om mijn zusjes artistieke uiting.
Maar bij de big band was dat soort ongein helemaal niet nodig. Ik zat met schitterende oogjes op mijn stoeltje te swingen bij elk nieuw Glenn Miller geluid dat mijn richting opgedenderd kwam. Want dat was het: denderen. Big bands zijn niet subtiel, ze slaan je met ritme om de oren. De schwung van de swing werd er zo dus op vroege leeftijd bij mij ingeramd. Toen de big band van mijn pa ermee ophield (het werd namelijk te moeilijk om gratis en voor niks goede musici te vinden) swingde ik gewoon door. Ik luisterde naar de big band cd's van mijn vader, draaide zijn bandje van Count Basie helemaal naar de knoppen en kocht cd's van Frank Sinatra en Ella Fitzgerald. Ik ontdekte nieuwe liedjes (onder andere dankzij Virginie die Cole Porter onder mijn aandacht bracht), danste met diezelfde blogkameraad door de regen over de Waalkade, Gene Kelly imiterend, en leerde het hele repertoire van Kurt Weill van buiten. En het mooie van al deze muziek is dat er zoveel melodie in zit. Ik word daar gewoon helemaal blij van in mijn hartje.
De laatste tijd ga ik weer helemaal los en dat is de schuld van youtube. Voor mij is youtube namelijk swingsgewijs helemaal het paradijs. Van het ene liedje hop ik naar het andere. En toen stuitte ik daar opeens op een pareltje: Ysabella Brave. En man, Ysabella doet gewoon wat ik ook wil! Ze zingt liedjes, neemt ze op en zet ze op youtube. Zodat ik ze kan zien en vast kan stellen dat zij aan de andere kant van de plas ook helemaal blij in haar hartje wordt van al die liedjes. En weet u wat? Ik wil ook liedjes zingen! Maar dan niet op youtube, zeg. Gewoon thuis of op een podium of zo. Een heel repertoire wil ik dan zingen. Een repertoire dat begint met het lied 'Willkommen' van de musical Cabaret, zonder moeite overgaat in 'Padam Padam' van Edith Piaf, nog even kort 'Ich bin die Fesche Lola' van Marlene Dietrich aandoet en dan uiteindelijk eindigt met een mopje van Jacques Brel zoals 'Au Suivant' of 'Vesoul'. Opgevuld met klassiekers van Frank Sinatra, Ella Fitzgerald en Louis Armstrong, geschreven door Cole Porter, Kurt Weill of George Gershwin. En dan misschien links of rechts ook nog wat fado. Of een tangootje.
U ziet, enige ambitie is mij niet vreemd als het op muziek aankomt. En fantasie heb ik ook al veel te veel. Wat een last, wat een last als je denkt je voortdurend te moeten uiten. Voorlopig kijk ik dus nog maar even naar hoe Ysabella de zaken aanpakt. Even op het videootje klikken, want Ysabella wil liever dat we haar fillempje op youtube zelf bekijken, vermoed ik.
twaalf reacties
Ik moet zeggen dat het mij persoonlijk wel spannend in de oren klinkt hoor, een accordeonorkest met 40 accordeons… Een soort van dolgedraaide Amelie-muziek?
Waarschijnlijk heb ik het al wel eens gevraagd, maar als je die Big Band zo leuk vond, waarom ben je dat in vredesnaam harp gaan spelen?
En over accordeonorkesten: tja, ehm, stel je een accordeonorkest voor met veertig beginnende accordeonisten. Gelukkig spelen ze niet valser dan gevorderde accordeonisten, maar echt blij word je er inderdaad niet van. Daar ben ik mijn muzikale carriere begonnen.
Als we er ook nog wat Judy Garland door gooien doe ik met je mee!
Enne, dit jaar komt er een musical in Nederland waar wij heeeeeeeeel zeker naar toe moeten; een en al swing en big band jazz! Bereid je dus maar vast voor!!