Innerlijke strijd
Afgelopen week vond ik het weer eens tijd voor een grote lente schoonmaakbeurt. Mijn lente schoonmaakbeurten draaien echter niet om poetsen, maar om het weggooien van alle 'rotzooi' die niet meer bewaard hoeft te worden. Die spulletjes waarvan je denkt, dat ze misschien nog wel eens van pas zouden kunnen komen. Die spulletjes, waarvan je zo snel nog niet weet, of je ze nou eigenlijk moet bewaren of niet. Kortom al die spulletjes, die in de grote ladenkast verdwijnen om meestal het daglicht nooit meer te zien. Want uiteindelijk blijkt dat je de spulletjes toch niet meer nodig hebt.Nu is weggooien niet mijn sterkste punt, want tja, stel dat je toch nog eens een keer een doosje nodig hebt van net die afmetingen, ook al is het niet zo heel mooi? Het zou zomaar eens kunnen gebeuren. Of die sleutelhanger, die je nooit van je leven aan een sleutelbos zult hangen, maar die je nou eenmaal gekregen hebt? Stuk voor stuk waardige dilemma's. Maar deze keer was ik heel resoluut; alles wat ook maar enigszins in de categorie rotzooi viel, ging de vuilniszak in. Lag het al minstens een jaar in de kast zonder gebruikt te zijn? Ook dat ging linea recta de vuilniszak in. Lag het al zo lang in de kast, dat ik was vergeten dat ik het had? Weg ermee. Niet erover gaan nadenken en gaan wikken en wegen. Nee, niet twijfelen, maar weggooien; dat was mijn nieuwe motto.
En dat ging goed. Ik leek wel een bezetene, het ene na het andere voorwerp belandde in de vuilniszak en het voelde goed. Tot ik ineens het boek in mijn handen had. Het boek, dat ik verschrikkelijk vond. Nou heb ik wel meer verschrikkelijke boeken gelezen, maar deze vond ik echt heul erg verschrikkelijk. Dit was tenenkrommend, plaatsvervangende schaamte verschrikkelijk. Het is het boek, waarvan ik niet zou willen dat iemand het in mijn bezit zou vinden. Nooit van mijn leven, zou ik dit boek in mijn boekenkast zetten, waar iedereen het zou kunnen zien staan, ook al ben ik aanhanger van het gezegde: 'Hoe meer boeken, hoe beter'. Nee, dit boek was gewoon echt te erg. Ook al vonden hele volksstammen het boek geweldig, ik kon er echt drie keer niks mee. Vandaar ook natuurlijk dat het in de ladenkast lag, tussen de rest van mijn rotzooi.
Al snel hing het boek dan ook boven de vuilniszak, maar ik kon niet loslaten. Ik kon het niet. Het hoorde (in mijn ogen) heel zeker in de categorie rotzooi. Ook lag het al minstens een jaar in de kast, zonder het daglicht te hebben gezien. En eigenlijk was ik ook vergeten dat ik het had; ik had heel begrijpelijk de herinnering eraan verdrongen. Duidelijk een gevalletje om weg te gooien dus. Maar het ging niet. Ik kon het simpelweg niet. Hoe slecht ook, het was toch een boek, en een boek, dat gooi je toch niet weg? Een boek, dat is iets moois, het heeft bijna iets magisch. Een boek is iets bijzonders. Op boeken moet je zuinig zijn. Als ik een boek zomaar weggooi, kan ik net zo goed boeken gaan verbranden, en dat kan niet, dat mag niet.
Nu ben ik dus al enige dagen het slachtoffer van een heftige innerlijke strijd; gooi ik het boek alsnog weg, of bewaar ik het toch maar, omdat het nou eenmaal een boek is? Ik weet het niet. Eigenlijk is weggooien geen optie, maar bewaren ook niet. Misschien moet ik het dus maar aan iemand cadeau doen, dan ben ik er tenminste vanaf. Maar ja, aan wie kan ik nou met goed fatsoen zo'n verschrikkelijk boek geven?
30 reacties
Neeeeeee, niet weggooien. Nooit boeken weggooien. En boekcrossing… pfff, ik heb drie boeken gevonden (Het lot van de treinreiziger) en dat waren vreselijke boeken. Dat kun je mensen ook niet aandoen. Nu dat laatje toch leeg is kun je het er dus gewoon in laten liggen. Voila!
Welk boek is het? Zeg zeg zeg!
Ik heb namelijk ook zo’n boek en nu ik mijn nieuwe Billy Boekenkasten mooi heb ingericht, zweeft dat boek ook van de ene kant naar de andere kant van mijn woonkamer. Mijnes heet ‘De paardenfluisteraar’. Hoe heet jouwes? 
Maak een plankje met afschuwelijke boeken, zet die van Rosalie erbij en ik denk dat ik er ook nog wel eentje voor je heb..
Ooooh Virg, heb jij die? Ooooh… Ik heb hem ooit van P. geleend en toen heb ik ‘m in pakweg een minuut of 80 gelezen en toen weer heel snel terug gegeven. Ooooh. Heleen van Rooyen. Ooooh. Doe mij dan nog maar 15 keer die vage paardenfluisteraar.
(Ik ben je een beetje aan het pesten natuurlijk… gna gna)
Ik wilde hetzelfde zeggen als KimT: een typisch bookcross-book. Dan doe je er toch nog iets leuks mee, maar ben je het wel kwijt :) (en voor je ‘t weet heb je er zelfs iets leuks voor terug)
Ik heb De gelukkige huisvrouw ooit als toneelstuk gezien. Dat was nog best aardig.
Nu wil ik het boek ook wel lezen, maar niet als het echt zo erg is. Alleen, er is maar ??n manier om daar achter te komen.
Ook een waardig dilemma.
Ik begrijp helemaal dat dit boek geen plaatsje verdient in je boekenkast, dat is niet erg respectvol tegenover je andere boeken..! Misschien naar een tweedehands boekhandel brengen??
Ik heb de oplossing: bookcrossing. Zie http://www.bookcrossing.com.. Ik heb ook al een paar boeken vrijgelaten. Op een bankje op een drukbezocht plein. Op het damestoilet van een caf?. In de trein. Het is heel erg spannend.
Je schrijft erin dat je dit boek vrij laat en hoe de vinder het boek kan registreren op internet. Je krijgt een mailtje als de vinder je boek heeft geVonden en kan de route van het boek dan volgen. Succes!