Crimineel verleden
Bij zo'n grote opruimbeurt, kom je nogal eens wat tegen. Niet alleen verschrikkelijke boeken, nee, ook bewijsstukken. Bewijsstukken van mijn schreden op het criminele pad. Eigenlijk was ik het hele voorval allang vergeten, tot ik dus ging opruimen. Mijn lade met crémes, douche-gels, make-up en meer van dat soort spulletjes moest er ook aan geloven. Terwijl ik ook de inhoud van deze lade rigoreus splitste in een bewaardeel en een weggooideel, stond ik ineens met een lippotlood in mijn handen.Als ik de heldin van een strip was geweest, had je duidelijk de vraagteken-tekentjes bij mijn hoofd zien verschijnen. Een lippotlood? Hoe kwam ik in hemelsnaam aan een lippotlood? Ik gebruik namelijk geen lippotlood, heb het ook nooit gebruikt en zal het hoogstwaarschijnlijk nooit gaan gebruiken. Ik wist dan ook heel zeker dat ik nooit van mijn leven een lippotlood zou hebben gekocht. Bijna niets op het gebied van make-up zou me verbaasd hebben, als ik het in de lade had gevonden. Van bijna alles zou ik geloofd hebben dat ik het had; want toegegeven, ik heb bijna alles gehad op het ongelofelijke gebied van make-up. Van groene lipstick (handig met de Vasteloavend) tot mascara's in alle kleuren van de regenboog (bijpassend voor mijn haar, dat ook alle kleuren van de regenboog heeft doorlopen), ik heb het allemaal in mijn bezit gehad. Behalve dus een lippotlood. Die ook nog eens een lelijke kleur had. Nee, hier had ik echt nooit geld aan uitgegeven.
Had ik hem dan misschien ooit cadeau gekregen? Ik ging eens diep nadenken. Nee, dat was het heel zeker ook niet. Iedereen was er al snel achter dat het vrij zinloos was, nog een kleur nagellak te vinden die ik niet had (want tja, ook nagellak was er bijpassend bij mijn haarkleur nodig, of juist sterk in sterk contrast), dus make-up werd niet als een zinvolle cadeau-optie gezien. Als ik het dus niet gekocht had en niet gekregen had, bleef er maar 1 optie over. Maar dat kon toch eigenlijk niet? Ik was toch altijd heel braaf? Ik bleef nog eens even diep nadenken. Langzaam begon er iets te dagen, maar mijn hersenen wilden het eigenlijk niet erkennen. Hij zat ver weg, maar de herinnering was er wel degelijk nog; dit lippotlood was op illegale manier in mijn bezit gekomen! En niet zomaar een flut-lippotloodje van twee kwartjes (die we toen nog hadden), nee, een heus lippotlood van de Douglas, waar ze vast veel meer guldens kostten, dan ze waard waren.
Nu wist ik het weer precies. In mijn hele leven ben ik namelijk maar 3 keer in een Douglas-winkel geweest. En dat heeft een reden. Ik vind het daarbinnen verschrikkelijk. Omdat het nou eenmaal in iedere parfumerie verschrikkelijk is. Als ik alleen al langs zo'n zaak moet lopen, houd ik mijn adem in, dus als het even kan, ga ik zo'n zaak niet binnen. Toch ben ik er drie keer geweest. Een keer met een goede vriend om een cadeau voor zijn moeder te kopen (waardoor ik wel gefascineerd raakte door de Douglas-inpak-methode), een keer omdat ik een waardebon had van de Douglas (en ik toch wel weer zo Hollands ben, dat ik dat geld niet verloren wil zien gaan) en een keer met een vriendin, die een afspraak wilde maken om zich op te laten maken. Dat kan namelijk, bij de Douglas. Of kon in ieder geval. Vriendin I. moest in ieder geval naar iets groots en belangrijks en wilde er dus graag groots en prachtig uitzien.
We waren denk ik ongeveer 14 of 15 jaar oud en dus op weg naar de Douglas. Terwijl vriendin I. in gesprek is met een Douglas-medewerkster, kijk ik een beetje rond. Vol interesse bekijk ik de kleuren naggellak in hun assortiment, waarbij ik tevreden constateer, dat mijn collectie een stuk interessanter is. Wanneer I. roept dat we weer kunnen gaan, draai ik me om, blij met het vooruitzicht van frisse lucht. Bij het omdraaien, voel ik echter, hoe ik met mijn jas-uiteinde iets omstoot... Ik hoor de potloden kletteren op de nep-marmeren vloertegels. Terwijl ik me een echte kluns voel, raap ik de potloden op, stop ze netjes terug in hun bakje en zet ze weer op hun eigenlijke plaats. Een beetje schaapachtig glimlach ik naar de Douglas-medewerkster, die gelukkig zegt dat het niks uitmaakt. Een beetje opgelucht loop ik de Douglas uit, terwijl alle partijen elkaar nog een prettige dag toewenssen.
Een paar dagen later pas, vind ik in mijn jaszak het beruchte lippotlood, dat er bij mijn klunzige actie blijkbaar in gevallen was. Terwijl ik me bedenk dat ik nu, een paar dagen later, echt niet meer terug durf te gaan met een lippotlood, dat ik per ongeluk gestolen bleek te hebben, bedenk ik me ook, dat wanneer je wel opzettelijk iets zou willen stelen, dit nog wel eens een effectieve manier zou kunnen blijken. De behoefte om die theorie te testen had ik gelukkig niet. Nee, ik stopte gewoon het lippotlood weg, om het liefste het hele voorval maar zo snel mogelijk te vergeten. Wat me goed gelukt is, tot deze week dan.
Zo zie je maar weer, dat je je het beste meteen van bewijsmateriaal moet ontdoen, anders kan het je alsnog komen achtervolgen...
veertien reacties
off topic Ik heb je een mailtje gestuurd naar je nuitblanche adres, aangezien ik je priv?adres niet heb ;). Weet niet of je dat adres regelmatig kijkt, vandaar dat ik het even meld 
Per ongeluk iets stelen. Dat doet me denken aan die keer dat ik als klein jongetje samen met een vriendje tegen een muur stond te plassen en hij zijn straal, bij het omdraaien, per ongeluk in mijn broek richtte.
Toen ik thuis beweerde dat iemand anders in mijn broek had geplast geloofde niemand me.
Zal bij het vertellen van jouw verhaal ook wel zo geweest zijn. (jaja, per ongeluk een oogpotlood gestolen, zo kennen we er nog wel een paar)
En dan heb je nog niet eens de schade meegerekend van alle dames die een lippotlood bij de Douglas gekocht hebben dat keer op keer brak (want dat gebeurt met potloden die je op de grond laat vallen) ;)
Ooit, als kleuter, stal ik ook nauwelijks moedwillig een kleurpotlood van school. Ik zat samen met een vriendinnetje te kleuren, ik gebruikte een zalmroze potlood dat ik uit de grote bak gepakt had.
‘Is dat potlood van jouzelf?’ vroeg het vriendinnetje.
‘Nee, dat is van school’, antwoordde ik.
‘Echt niet, die kleur hebben we hier helemaal niet, hij is gewoon van jou,’ wierp ze tegen.
Na wat over en weer gesteggel, gaf ik uiteindelijk toe. Okay, het potlood was van mij. Dus stak ik het in mijn zak.
Uiteraard werd ik thuis onmiddellijk betrapt, en huilend moest ik het potlood ‘s middags terug naar de juf gaan brengen.
En het was niet eens mijn idee…
Een lippotlood! Noujazeg!
Die heb ik ook niet. En die zal ik ook nooit krijgen. Ik zweer bij gloss.
Ik heb ooit een halfje brood gestolen. Met alle boodschappen in een mandje en het halfje bruin los in mijn hand, stond ik voor de kassa te wachten. Daarna laadde ik de spullen uit het mandje op de band, deed alles in mijn tas, rekende af, liep naar buiten en had nog steeds dat halfje bruin in mijn hand. Hij stond niet op het bonnetje. Ik heb voor 42 cent gestolen.
Oei! Ik lees het weblog van een criminele jonge vrouw! Kan ik hier nu nog wel komen? Of word ik dan zelf ook verdacht? Gelukkig kan ik met 100% zekerheid zeggen géén lippotloden in bezit te hebben, of te hebben gehad. (toch?)