Limburgs gehandicapt
Gisteren heb ik iets over mezelf geleerd. Eigenlijk wist ik het wel al langer, maar gisteren werd ik weer eens met de neus op de feiten gedrukt: ik ben Limburgs gehandicapt. Ik ben geboren en getogen in Limburg, maar toch heb ik geen polonaise-dna of sjoenkel-gen meegekregen. Nu zult u misschien niet begrijpen wat daar zo erg aan is, maar sjoenkelen is Limburgs erfgoed en geen Vasteloavend is compleet zonder minstens 1 polonaise.Nu zult u misschien nog steeds niet de ernst van de situatie begrijpen. U denkt vast: "Nou en, dan heb je geen sjoenkel-gen of polonaise-dna, gewoon een beetje meegaan op de muziek of erachter aan lopen en het zal niemand opvallen." Daar heeft u dan eigenlijk helemaal gelijk in. Wanneer ik gewoon een beetje mee zou deinen op de maat, of achteraan zou sluiten in de rij, zou het niemand opvallen. Het probleem is alleen, dat ik het niet kan. Op zich ben ik natuurlijk fysiek best in staat, om in een rij mensen mee te lopen. Ook meedeinen op de maat is voor mij op zich geen probleem (godzijdank heb ik gevoel voor ritme), maar zodra de situatie erom vraagt, beginnen er bij mij twintig alarmbellen te rinkelen.
Het ontbreken van de vereiste genen houdt namelijk niet alleen in, dat ik de lol van een polonaise niet inzie. Nee, het betekent ook dat ik een polonaise verafschuw. Het is de ergste 'dansvorm' die de mensheid ooit heeft uitgevonden, zelfs de vogeltjesdans is minstens tien keer beter. Zodra er ergens in mijn buurt een polonaise begint, begin ik mij af te vragen, waar het dichtstbijzijnde blijf-van-mijn-lijf-huis ligt en controleer ik of de nooduitgangen wel open zijn. Ik kan bijna niet uitdrukken hoe verschrikkelijk ik het fenomeen 'polonaise' vind. Een polonaise bezorgt mij nachtmerries met koude rillingen en ik ben er dan ook van overtuigd, dat de hel 1 lange, eeuwigdurende polonaise is. Meer motivatie om een braaf leven te leiden heb ik niet nodig.
Maar een braaf leven leiden, is dus niet genoeg om me ervan te verzekeren, nooit in een polonaise terecht te komen. Polonaises zijn er namelijk niet alleen in de hel, nee, ze zijn overal. Ze zijn wijdverspreid, als een soort hardnekkige plaag. Tijdens de carnaval heeft natuurlijk iedere willekeurige kroeg een hoog risicofactor, maar daar kan ik best mee leven. Die drie dagen in het jaar, kan ik de energie wel opbrengen om de polonaises te ontwijken. Maar het is niet alleen tijdens de carnaval dat er links en rechts polonaises opduiken. Dat is nou juist het gevaarlijke. Het gaat om de sluippolonaises, die me de nek omdoen. Die polonaises, die beginnen wanneer je er eigenlijk niet alert op bent, ook al besef je achteraf, dat je het wel had kunnen weten. De bedrijfsfeestjespolonaises, de bruiloftspolonaises en natuurlijk (de ergste van allemaal) de 'het-is-pas-over-drie-maanden-carnaval-maar-we-beginnen-nu-al-polonaises'.
Gisteren zat ik bijna gevangen in een polonaise uit de eerste categorie: de bedrijfsfeestpolonaise. Ik was er natuurlijk niet op alert; ik had het prima naar mijn zin, dus waarom zou ik over akelige onderwerpen als een polonaise gaan nadenken? Maar toen, ineens, zomaar uit het niets, verscheen de polonaise. Ik kon nog net de dans ontspringen, terwijl het tafeltje waaraan ik zojuist nog had 'gehangen', het epicentrum van de polonaise werd.
Op dat moment besefte ik het: ik ben Limburgs gehandicapt. Ik zal hier altijd met polonaises en sjoenkelliedjes geconfronteerd worden en niemand zal begrijpen, waarom ik, als echte Limburgse niet enthousiast meedoe. Ik weet zeker dat dit ooit invloed zal hebben op mijn carriere; waarom kunnen we niet gewoon gaan netwerken op de golfbaan, zoals de rest van de wereld, in plaats van in een polonaise met de directie?
achttien reacties
Ik zet graag polonaises in. Het liefst op nummers die er niet om vragen en dan mensen erin trekken die ik niet heel erg mag.
Gelukkig hoeven jullie dus niks te vrezen.
Ik als Fries verafschuw carnaval maar ben daarentegen dol op de polonaise. Ik denk dat ik jouw missende gen heb…
Nee! Nee! Nee! Polonaise is niet goed. Carnaval is goed, sjoenkelen is goed, mar de polonaise is altijd, overal en te allen tijde fout en heeft wekelijk niets te maken met Limburg. Ik durf te zweren dat het uit Brabant komt.
hier spreekt zo’n 18 jaar aversie tegen de gedwongen polonaise want: “ach, doe toch gewoon gezellig mee” en dan met twee stalen handen gedrukt in je schouder alsnog de polonaise lopen
:) :)
ceebee: Tuurlijk komt het uit Brabant, waar zou het anders vandaan komen? :P Ik moet zeggen dat ik ze in Sittard zelden zie met Carnaval. Ja, vanaf de straat, in caf?‘s waar ik nooit kom… ;)
Ook al komt het uit brabant (wat heerlijk dat dat Belgi? is :P), ik als brabantse heb er een gruwelijke hekel aan !!
Virg: Wees gerust: ik ben dol op carnaval maar zo gauw er een polonaise op me af komt, sta ik buiten. Of op de plee. Polonaise, ieuw!