Zoek geraakt?
De bus en ik hebben geen geheimen meer voor elkaar. Althans, dat dacht ik. Sterker nog, daar was ik echt van overtuigd. Het kon niet anders, dan dat ik in al die jaren op en neer hobbelen in de bus, alle ins & outs van 'mijn' lijn volledig had leren kennen. Alles heb ik meegemaakt; pech onderweg, een stukje omrijden om te tanken (en dat duurt best lang bij een bus), bussen die niet op komen dagen, buschauffeurs die de route niet kennen (ik gelukkig wel), buschauffeurs die de omleidingroutes niet kennen (die ken ik gelukkig ook), buschauffeurs die onwel worden, met een bus moeten keren op een oude, smalle tweebaansweg (een paar van de angstigste minuten uit mijn leven), ingehaald worden door de bus van een uur later omdat de vertraging 'een beetje' is opgelopen, met een defecte bus naar de onderhoudsgarage mee moeten rijden; echt, je kunt het zo gek niet bedenken, of ik heb het meegemaakt.Nooit heb ik erover geklaagd, ik heb alles rustig over me heen laten komen. Bij het openbaar vervoer, is dat meestal de beste strategie. De meeste chauffeurs kunnen er immers ook niets aan doen, en doen hun best in slechte omstandigheden. Bovendien bouw je toch wel een beetje een band op, door al die jaren samen reizen. Het heeft in het begin even geduurd, maar uiteindelijk wist ik zelfs de meest chagerijnigste buschauffeurs een vrolijk goedemorgen te laten produceren en dat is bepaald geen sinecure. Nee, ik was er echt van overtuigd, 'mijn' buslijn zou me niet meer weten te verrassen. Tja, u raadt het denk ik al; ik had het goed mis.
We waren al bij het busstation aangekomen, dat zich ongeveer halverwege de lijn bevindt. Daar moeten we meestal een paar minuten wachten, zodat de chauffeur de nodige caffeine naar binnen kan werken. Of er moet van chauffeur gewisseld worden, zoals gisteren. De chauffeur die ons in goede staat en keurig op tijd bij het busstation had afgeleverd, pakte zijn spulletjes bij elkaar, wenste ons een goede dag en liep de bus uit. Wij bleven rustig wachten op zijn vervanger. Na een paar minuten, stapt er een ouder echtpaar de bus in, om te vragen of deze lijn ook langs G. rijdt. Vertrouwd als ik ben met de route, moest ik ze helaas mededelen dat niet alleen deze lijn niet via G. reed, maar dat geen enkele lijn vanaf daar naar G. reed. Daarvoor moesten ze dan toch echt eerst mee naar N., om aldaar over te stappen op een lijn richting G. Dit vonden ze duidelijk geen goed nieuws, maar ik was natuurlijk slechts een passagier, dus besloten ze te wachten om het alsnog aan de chauffeur te vragen.
Even later komt onze 'oude' buschauffeur nog even de bus ingelopen en wordt bij de deur overvallen door het echtpaar. De buschauffeur denkt even na, geeft vervolgens hetzelfde antwoord, twijfelt toch even (hij is vrij nieuw op deze lijn), keert zich naar mij en vraagt: "dat klopt toch?" Het ouder echtpaar kijkt een beetje schaapachtig naar mij, terwijl ik ze opnieuw ervan verzeker, dat ze niet rechtstreeks naar G. kunnen. En toen kwam de eerste verrassing. In plaats van zich dan maar gewoon te schikken naar de dienstregeling, begint het echtpaar een beetje te zeuren en te drammen, waarop de chauffeur zegt; "Als u wilt, ik heb geen al te grote auto bij me, maar ik rij nu wel naar huis door G., ik moet alleen onderweg wel even iets ophalen."
Ik wist niet wat ik hoorde. Ze kregen een lift. Gewoon zomaar. Voortaan ga ik ook zeuren wanneer het niet precies zo loopt zoals ik wil, zit ik ook lekker gerieflijk in een prive-taxi, in plaats van in een hete hobbelige bus. En dan ga ik ook zeuren, dat de bushalte nog net te ver van mijn huis ligt, en of ze dus niet een stukje om kunnen rijden om me voor de deur af te zetten. Ik weet best wel dat brutale mensen, vaak meer gedaan krijgen, toch blijf ik altijd verbaasd wanneer ik het zie gebeuren. Maar goed, ik zit lekker op mijn favoriete plekje in de bus (het plekje waar ik het minst last hebt van misselijkheid en de meeste beenruimte), met een goed muziekje, dus ik laat het van me afglijden en blijf wachten op onze nieuwe chauffeur.
En wachten. En meer wachten. En nog langer wachten. Nu begon het toch wel heel erg lang te duren. Ik kijk eens achterom, naar de paar medepassagiers. We kijken elkaar allemaal aan met de typische blik, die mensen krijgen wanneer het lijkt alsof er iets mis gaat, maar niemand weet wat te doen. Dus blijven we nog maar even zitten wachten en kijken we naar de vele chauffeurs die het gebouwtje in- en uitlopen, maar niet onze bus instappen. Nog even en we worden ingehaald door de volgende bus. Terwijl ik dan toch maar besluit tot actie over te gaan, komt er een chauffeur aan, die een beetje verward vraagt, waar wij eigenlijk naar toe op weg zijn, om daarna weer het gebouwtje in te verdwijnen. Even later komt hij terug, met de mededeling dat wij op de volgende lijn over moeten stappen, omdat ze de chauffeur van deze bus kwijt zijn.
Kwijt! Nou vraag ik u, hoe kun je een chauffeur kwijt raken? Er zijn genoeg redenen, waarom een bus uitvalt doordat de chauffeur er niet is: omdat een chauffeur te laat is door een file bijvoorbeeld, of ineens ziek wordt, of weggeroepen wordt wegens familieproblemen; allemaal plausibele mogelijkheden. Sterker nog, ik heb ze allemaal meegemaakt. Maar een chauffeur die zoek geraakt is? Dat is een nieuwe. Ik vraag me dan ook af, hoe je dat precies doet, een chauffeur kwijt raken. Want iets kwijt raken, houdt in, dat je eerst dus wel wist waar het was. Zat de chauffeur de ene minuut nog gezellig in de kantine een bakje koffie te drinken, om de volgende minuut verdwenen te zijn? Kroop hij in een opwelling onder de tafel, omdat hij zin had in een spelletje verstoppertje, maar vergat zijn collega's daarvan op de hoogte te stellen?
De lichte verontwaardiging die zich op dat moment van mij meester maakte, is alweer verdwenen. Ik had wat tijdspeling en kwam dus evengoed nog mooi op tijd te N. voor mijn afspraak. Ik vraag mij nu eigenlijk nog maar 1 ding af: zouden ze de chauffeur inmiddels al gevonden hebben?
veertien reacties
Wat een verhaal! Ik heb vroeger ook vaak met de bus gereist, maar wat jij allemaal vertelt is mij niet overkomen, behalve het uitvallen van een bus dan. Ongelooflijk!
@ Bl-oxx: Natuurlijk is het Veolia, wat anders? (hoewel een deel van de voorvallen onder Hermes plaatsvond)
@ Aderyn: Ja, die optie lijkt mij uiteindelijk ook het meest voor de hand liggend, waardoor ik het echtpaar nog vervelender vind!
Nee, man. Die chauffeur heeft onderweg naar zijn werk een Mariaverschijning gehad en ligt nu nog op de grond te bibberen, wat anders? Lijkt me de meest plausibele verklaring. ‘t Blijft wel het katholieke zuiden, hee.
Als ik het zo lees, is de chauffeur die jullie eigenlijk verder had moeten rijden, doorgegaan naar huis, om onderweg dat echtpaar nog even af te leveren…! Dat hij eigenlijk pas een ronde later naar huis had gemogen, maar dat hij zich vergist had en dus nu al was gegaan!
Zoiets?