Maami japperdenti juski fluski hollandinski!!!
Soms zie je iets waarvan je denkt: 'Ja, hoor. Het zal wel weer.' Een ding waarbij ik dat dacht, is dat stompzinnige jumpstylen dat als een idioot om zich heengrijpt. Ik zag mijn neefjes jumpstylen, ik zag de buurtkinderen jumpstylen en ik greep vol vertwijfeling naar mijn hoofd. Gloeiende gloeiende. Dat ziet er toch niet uit? Nu moet u wel weten dat ik al met moeite het fenomeen 'hakken' overleefd heb. Ik kan namelijk niet tegen rare en onelegante dansjes. Als je wilt dansen, ga dan bij een dansschool of zo. Of op ballet. Maar jumpstylen? Tsjongejonge.Waar zijn de tijden dat kinderen nog gewoon hinkelden of met tollen speelden? Of beter nog: met zo'n stok achter zo'n ijzeren ring aanrenden? En weet u wat het is met dat stupide dansje? Het is niks anders dan weer een nieuwe variant op de klompendans, de zoveelste op rij. Want daar houden wij Nederlanders eigenlijk het meest van, diep in ons hartje. Van klompendansen. Sterker nog: daar verlangen wij naar. En daarom gaan we jumpstylen. Of hakken. En die ijzeren ring en die stok, die missen wij he-le-maal niet. Laat staan dat we er nog eens een diabolo of bikkels bijpakken. Of een lolobal, als het dan zo nodig wat hipper moet allemaal. Neuh, wij gaan jumpstylen. Om zo voor de hele wereld duidelijk te maken dat de evolutie in Nederland tot stilstand is gekomen. Amaai.
Dat hele jumpstylen doet mij denken aan een memorabele avond in Parijs: De Beruchte Avond Waarop Wij Ontdekten Dat Hakken Eigenlijk Een Soort Van Klompendans Is. Want dat was onze belangrijkste bezigheid in de Franse lichtstad: het Nederlandse cultuurgoed overbrengen op onze minder fijnzinnig besnaarde huisgenoten. En dus moest er gehakt worden. Waren sommige mensen van mening. Ik niet hoor. Neuh! Stel je voor!
Huisgenoten G. en G. gooiden een hakplaatje in de cd-speler en staken van wal.
'Hakkuh!' riepen ze in koor en ze begonnen synchroon te hakken.
'C'est quoi ca?!' grinnikten onze twee Estse huisgenoten ongelovig.
'Hakkuh!' riepen G. en G. weer, onverstoorbaar doorhakkend.
De twee Esten begonnen onbedaarlijk te lachen, maar ergens in hun ogen zag ik ook een soort van medelijden en weet u wat? Daar kon ik inkomen. Je zal maar kunnen hakken. Weet u wel hoe belabberd dat eruit ziet?
'C'est vraiment bizarre!' was de Estse eindconclusie toen G. en G. uitgehakt waren.
'Weet je?' zei de vrouwelijke helft van ons hakduo, 'Ik heb vroeger wel eens een volksdansklasje klompendansen gedaan en hakken lijkt verdacht veel op klompendansen. Echt waar!'
'Doe es, doe es!' drongen G. en ik aan.
En weer begon G. te hupsen en verdomd, het leek er inderdaad op. Ernstig, mag ik zelfs wel zeggen.
'C'est quoi ca?' de Esten wisten ondertussen niet meer hoe ze het hadden.
'C'est une danse neerlandaise,' antwoordde G. grinnikend.
'Avec les sabots,' voegde ik eraan toe.
'Aaaaah' de Esten trokken belangstellend hun wenkbrauwen op, maar konden nu toch echt niet meer zo goed verbergen dat ze eigenlijk van mening waren dat wij minstens in een instelling thuis hoorden. Ze vonden ons wel aardig, maar ze vonden ons ook raar. Je merkte het aan alles. Ze hebben het vast nog steeds over ons en zeggen dan tegen hun Estse vrienden: 'Maami japperdenti juski fluski hollandinski!!!' Ik weet niet wat dat betekent, maar de drie uitroeptekens aan het einde doen vermoeden dat het weinig goeds is.
(Leeft u onder een steen en kent u het fenomeen jumpstylen niet? Goed voor u, houden zo. Wilt u het desondanks toch leren kennen? Dan staan er meer dan genoeg filmpjes op youtube. Voor de beeldvorming mag u de klompen er zelf bijdenken...)
acht reacties
Ik kan me over dat soort dingen eigenlijk al lang niet meer druk maken. Het is net zoiets als de Fantastickers (kennen jullie die nog? Waarom heetten die dingen eigenlijk zo?), de housetutjes, de trollen, de klaparmbanden en al dat soort hypes op de basisschool.
Fijn dat ze in elk geval in beweging zijn op deze manier, denk ik dan maar ;).
Het is inderdaad bepaald niet de elegantste manier van bewegen, maar het is bewegen, das ook iets waard, zullen we dan maar denken… Je moet het altijd positief bekijken