De papa met de prikpen
Laatst had ik het met inmiddels ex-huisgenoot F. over antwoordmodellen die leraren gebruiken bij het nakijken van proefwerken. U moet weten, ik weet alles van leraren. Mijn familie heeft het leraarsvak namelijk uitgevonden en ik kan u niet zeggen hoe erg dat d?t is. School voor, school achter. School boven, school onder. Zet mij op een verjaardag tussen leraren die ik niet ken en ik maak ze met gemak wijs dat ik er ook ??n ben. Al die aperte meningen die bij ons op verjaardagen door de kamer vliegen, de termen, de frustraties: ik kan er een boek over schrijven. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik al jaren roep dat ik niet in het onderwijs ga werken en het ziet er tegenwoordig ook naar uit dat dat echt niet gaat gebeuren. Even had ik tijdens een ori?nterende stage op een school een paar jaar geleden de enge ervaring dat ik het eigenlijk heel leuk vond en dat ik ook best mogelijkheden had (ik citeer mijn stagebegeleidster: 'Als jij echt kwaad wordt, krijg je ze volgens mij echt aan het huilen'), maar ik kan nu met een gerust hart zeggen dat ik het communicatievak toch een stuk leuker vind. Groot respect voor de mensen die lesgeven, daar niet van. Maar iedereen zou eigenlijk moeten doen waar hij of zij het beste in is en eigenlijk alles eens uit moeten proberen, maar ja. Dan wordt iedereen tigste jaars en dat vinden ze in Den Haag vast niet leuk. Goed voor mij dat ik daar schijt aan heb, dus.Maar goed, antwoordmodellen. Die heb je in alle soorten en maten. Je hebt er die door je collega's gemaakt zijn, je hebt er van het Cito en je hebt van die meerkeuze nakijkdingen. Die laatste had mijn vader vaak en zeker tijdens de proefwerkweek. Een proefwerk muziek met meerkeuzevragen, ik heb me toen ik zelf op de middelbare school echt vaak helemaal een breuk zitten lachen. Muziek was voor mij al een eitje, maar met meerkeuzevragen werd het helemaal lachwekkend. Meerkeuzevragen vind ik werkelijk zo'n enorm zwaktebod. Echt iets waarmee je debielen in de hand werkt. Mensen die niet fatsoenlijk een antwoord kunnen geven met een fatsoenlijke onderbouwing. De multiepelgokgeneratie, ieuw.
De antwoordvellen van mijn vader zagen er als volgt uit:
1. --a-- --b-- --c-- --d--
2. --a-- --b-- --c-- --d--
3. --a-- --b-- --c-- --d--
4. --a-- --b-- --c-- --d--
5. --a-- --b-- --c-- --d--
En zo ging dat dan maar door. Nou weet ik niet precies meer hoe het werkte, maar volgens mij moest je een kruisje zette door het goede lettertje. Althans, in de jaren tachtig en begin jaren negentig wel. Toen mijn pa zijn proefwerken nog op een typmachine typte en er nog geen geavanceerd invulhokjes waren.
'Ja,' zei ik tegen F., 'En als ie dan begon met nakijken, dan vroeg ie mij of mijn zus eerst waar de prikpen en het prikmatje waren.'
'De prikpen en het prikmatje?'
'Ja, en dan prikte hij de goede antwoorden uit en legde die over de antwoorden van de leerlingen. Kon ie in ??n oogopslag zien wat er goed en fout was en dan kon hij driftig aan het strepen slaan.'
Ik zie hem nog zitten met het prikmatje, mijn papa. Heel creatief en effici?nt van hem, maar ik vond het vooral erg stoer. Want mijn papa, die prikte ook, net als ik op school. Ik prikte een paasei uit, mijn vader kleine lettertjes. Andere papa's die voetbalden of deden spelletjes met hun kinderen en dat deed die van mij ook wel, maar daarnaast prikte hij ook nog eens. Wat een coole papa.
Het is eigenlijk echt raar dat zo'n dom detail opeens weer bij je opkomt als je het opeens over antwoordmodellen in het onderwijs hebt. Zo'n onbenullig iets waar je al zeker vijftien jaar of misschien wel langer niet meer aan gedacht hebt. Dan zijn weblogs toch mooie dingen.
22 reacties
Ik verdenk mijn papa (die ook leraar was) ervan dat hij de gaatjes keurig uitsneed met een stanleymes. Dat soort dingen doe je namelijk niet half, maar die doe je in een keer goed.
Oh! Oh! Jij komt ook uit een lerarenclan! Ik ??k! Het is vre-se-lijk. Iedereen dacht dat ik ook het onderwijs in zou gaan. Dat dachten F. en E. (je kent ze nog wel, mijn hartsvriendinnen uit die dagen) ook. Ze lachten zich suf. Nu lach ik me suf. Want wie zitten er in het onderwijs? Hah! Ik niet dus.
Bl-oxx: Volgens mij was ik ook aanwezig bij jouw afstuderen en toen refereerde je scriptiebegeleider er toch ook nog aan dat jij uiterst geschikt zou zijn voor het onderwijs, of ben ik nou heftig in de war met iemand anders? In ieder geval: niks voor mij. Niet het werken met die kinderen (dat lijkt me hartstikke leuk) maar al dat gelazer eromheen. Nee, mij niet gezien… 
Mijn leraren gebruikten zo’n plastic antwoordvel om er overheen te leggen. Nadeel natuurlijk, dat je dan niets op het blaadje dat eronder ligt kunt schrijven. Dan kreeg je dus je proefwerk terug met een of ander cijfer erop, maar geen enkele fout aangegeven, ook heel interessant…
S.B. heeft er natuurlijk wel kijk op, aangezien hij zelf doceert. Haha.
Zou ik ook docent worden? Ik zoek toch nog werk…
Bl-oxx: Nee, dat denk ik ook niet. ‘Mr. ik geef college en lees de stencil voor die ik net heb uitgedraaid voor mijn studenten’. Schat van een man, hoor. Maar eh ehm ja…
Wodan: Ik stel zo voor dat jij je gewoon bij de club van Bl-oxx en mij aansluit. 
Een prikpen? Die had mijn papa niet. Wel een groen Volkswagenbusje met laadbak. Ook erg cool.
Valt onder de categorie: mijn papa is de sterkste van de heeele wereld.
Goed, zo’n coole papa.