De oorbewoner
De afgelopen week woonde er iets in mijn oor. Wat het precies was dat wist ik niet, want ik kan natuurlijk niet in mijn eigen oor kijken. Dat iets dat in mijn oor woonde, woont daar ongeveer om de twee jaar dus ging ik er gemakshalve maar vanuit dat het weer hetzelfde liedje was als twee jaar geleden. Meer dan regelmatig laat ik een uitzettingsbevel opstellen en dan verdwijnt mijn oorbewoner weer voor een bepaalde tijd, maar dat is eigenlijk een beetje een dood musje: de oorbewoner komt altijd terug. Dan stop ik allerlei druppels in mijn oor, leef een weekje buiten mezelf en besluit dan na een paar dagen om naar de dokter te gaan voor een uitzettingsbevel.Deze keer was mijn oorbewoner nogal hardnekkig. Ik zat gisteren op het Onze Lievevrouweplein in Maastricht en ik dacht echt dat ik gek werd. Ik hoorde geen bal en elke keer als ??n van mijn ouders iets tegen mij wilde zeggen dan ging dat zo:
Moeder: 'Murmeldemurmel.'
Ik: 'Waaaaat?'
Moeder: 'Iets harder murmeldemurmel.'
Ik: 'Mam, doe me een lol. Je weet toch dat ik niks hoor?'
Moeder: 'IK NEEM EEN ICE TEA, WAT NEEM JIJ?'
Ik: 'Oh, okee. Doe maar hetzelfde.'
Zoooo irritant, echt.
Dus vanochtend stapte ik op mijn fiets, op weg naar de dokter.
'Ik kom om mijn oren uit te laten spuiten,' zei ik tegen de assistente, 'Ik hoor echt bijna niks meer.'
Nou ja, ik hoorde vanalles. Ik hoorde mezelf slikken (heel hard) en als ik 's avonds in bed lag dan hoorde ik het bloed door mijn hoofd stromen (althans dat denk ik dan, want als het iets anders was dan moet ik mij daar nu heftig zorgen over gaan maken).
De assistente klaarde haar klusje en ik stapte weer op de fiets. Zo fijn om de wind weer door de bomen te horen ruisen, u heeft werkelijk geen idee. Soms zijn het toch de kleine dingen die 't 'm doen, denk ik dan.
U kent geen pardon en dat terwijl zo goed uw innerlijke leven kon horen!?