De oorbewonende nachtmerrie
Nachtmerries, dat krijg ik van dit log. Mijn waarde zuster heeft hier gisteren namelijk een heel gevoelig punt bij mij geraakt. Niet vanwege een verstopt oor, daar kan ik wel tegen. Maar haar benaming voor een verstopt oor, haar benaming voor een onschuldig propje oorsmeer, brengt ernstige jeugdtrauma's bij mij naar boven. Ik durf het woord nauwelijks te herhalen, maar even voor alle duidelijkheid, ik doel dus op het woord: oorbewoner. Ieks!Het begon allemaal lang, lang geleden, toen ik nog een klein Virginieke was. Met het hele gezin zaten we op te bank film te kijken. Een film, die zeer slecht voor mijn gemoedstoestand bleek. Nogal onverwacht overigens, want ik kan (enge) films eigenlijk heel goed loslaten en dat talent had ik vroeger ook al. Maar ja, dan moeten ze niet met echt hele enge dingen komen. Echt, hele, hele enge, gruwelijke voorvallen. Gebeurtenissen, die al voor het zien mijn ergste nachtmerries zijn, maar daarna ook nog eens audio-visueel ondersteund kunnen worden in mijn hersenen. Scene's dus, met betrekking tot enge kruipende beestjes.
En dan bedoel ik niet dat er simpelweg veel te zien zijn, of dat ze alleen maar een beetje glibberig krioelen in een put waar je overheen moet springen. Nee, dan bedoel ik de echt gruwelijke scene's, waarin iemand doelbewust wordt aangevallen door 1 zo'n miezerig klein kruipend mormel. Je ziet het niet zo vaak, zo'n echt enge scene, maar in dit geval, keken we naar een Star Trek film. Diegenen die Star Trek kennen, zullen nu misschien al een vermoeden hebben, op welke scene ik doel. Voor diegenen die Star Trek niet kennen; het gaat om Dit beestje. In de film is te zien, hoe dit beestje in iemand zijn ruimtepak-helm wordt gestopt en het langzaam kruipend zijn weg vindt naar het slachtoffer zijn oor, om er vervolgens vrolijk in te kruipen en er een nestje te bouwen. Dit gaat natuurlijk gepaard met veel gezweet (van het slachtoffer) en gegil (van mij en het slachtoffer).
Sindsdien zijn oorwurmen mijn vijand nummer 1. Sindsdien kan ik dus ook geen enkel woord verdragen, dat insinueert, dat er een beestje in iemands oor zit. Sindsdien zou ik het liefst mijn oren altijd hermetisch afsluiten, ware het niet dat ik doof zijn zo lastig vind.
Het is ook de reden, waarom ik zo'n gruwelijke hekel heb aan de zilvervisjes op mijn kamer. Deze beestjes bewegen eng en hebben precies de juiste vorm, om mij de stuipen op het lijf te jagen en me slapeloze nachten te bezorgen. Ik ben namelijk als de dood dat er in mijn slaap een keertje een in mijn oor kruipt...
achttien reacties
@ jwl: Fijn, nu kan ik me over nog meer gezichtsopeningen zorgen maken :S
@ amiek: tja, van nature ben ik dan ook wel weer zo nieuwsgierig, dat ik het verhaal toch wil horen.
Als je nu met oordopjes gaat slapen, sla je twee vliegen in ??n klap: je oor is niet langer een kraakpand ?n je slaapt overal doorheen.
Als je nu met oordopjes gaat slapen, sla je twee vliegen in ??n klap: je oor is niet langer een kraakpand ?n je slaapt overal doorheen.
Waarde mensen, dat verhaal van Amiek is echt zoooo ieuw. Ze vertelde het vorige week op het werk en ik ben echt het halve weekend bang geweest dat dat de reden was dat mijn oor dicht zat.
En Virginie: Sorry, h?? Het was niet de bedoeling om dat trauma bij je naar boven te brengen… 
Waarom zouden ze eigenlijk in je oor kruipen? Waarom niet bijvoorbeeld in je neus?