Rosalie goes Ascot!
Hoera! Het is tijd voor een bekentenis: ik ben geobsedeerd door royals. Als ik er zo over nadenk dan moet ik concluderen dat dat altijd al zo geweest is. Ik houd namelijk erg van sjieke kleding, hoeden, galajurken en blinkende juwelen en ja, die dingen zie je nogal eens in royaltyland. Ja sorry, je kunt niet de hele dag over Rachmaninov en Flaubert praten, hoor. Het houdt een keer op. In ieder mensch zit een oppervlakkige drol en bij mij zit ie gewoon niet zo diep. Als kind zat ik het ene moment met de Priv? op mijn schoot om foto's van de koninklijke familie te bekijken en het andere moment zat ik weer met mijn neus in een boek over Rembrandt. Te staren naar de anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp, ik vond dat armpje waar die Tulp met een schaar in zat te porren namelijk uitermate fascinerend. Ik zou niet kunnen zeggen wat ik interessanter vond toen ik acht was. Het haar van Beatrix of het armpje waar Tulp met een schaar in zat te porren. En eigenlijk kan ik dat nog steeds niet.De grootste reden dat ik geobsedeerd ben geraakt door royals is mijn nog grotere obsessie voor het verschijnsel 'hoeden'. Het gedonder begon pas echt toen mevrouw mijn grootmoeder op een dag tegen mij zei: 'Het is toch jammer dat dat tegenwoordig niet meer echt kan, hoeden. En zeker als je een hoedenhoofd hebt, zoals ik. Hee, ik denk trouwens dat jij ook wel een hoedenhoofd hebt.'
En verdomd, wat een waarheid! Een jaar of acht geleden begon ik met carnaval met het provisorisch in elkaar knutselen van hoeden en opgetogen rende ik in de weken voor carnaval met een hoofddeksel op door het huis.
'Doe kens zelfs unne plastic tuut op diene kop zette,' zei mijn moeder dan, 'Ech, dich sjtuit ech alles wasse op diene kop zets.'
'Hei, danke wah,' zei ik dan opgetogen, blij dat er tenminste iets was dat ik met flair kon dragen, 'Allein jaomer det ich d'r in 't dagelikse leave gein kontj aan h?b'.
En zo is het maar net. In het dagelijkse leven heb je er inderdaad geen kont aan dat alles wat je op je hoofd zet je staat. De vraag is dan ook wat ik moet doen om in het dagelijkse leven ook eens een hoed op te kunnen. En zoals zo vaak met dit soort kwesties heb ik ook nu al verschillende plannen bedacht om dit verlangen te verwezenlijken:
Plan 1: Rosalie wordt een beroemd hoedenontwerpster
Wanneer ik eenmaal een beroemd hoedenontwerpster ben dan word ik uiteraard 'the talk of the town' wanneer ik door de straten van Maastricht flaneer met een UFO op mijn hoofd (want laten we eerlijk zijn, Maastricht is de enige stad in dit land waar nog iets van klasse door de straten waart en waar mensen nog een hoed zouden kunnen dragen, op zondag bijvoorbeeld). Beroemde hoedenontwerpsters zijn excentriek en van excentrieke ontwerpers pikt men altijd alles. Er is alleen ??n probleem: hoe word je in godshemelsnaam een beroemd hoedenontwerpster?! Want je wilt natuurlijk niet zo'n drol zijn waarvan iedereen zegt: 'Tssssk, moet je dat zien. Die denkt zeker dat het carnaval is.'
Plan 2: Rosalie wordt een notoire hoedenbruiloftbezoekster
Je hebt zo van die bruiloften waar mensen altijd hoeden dragen: de zogenaamde hoedenbruiloft. Als ik zelf ooit trouw dan wil ik zo'n hoedenbruiloft, al is het alleen maar om mijn oma en haar hoedenhoofd een plezier te doen. Maar goed, een notoire hoedenbruiloftbezoekster zijn is natuurlijk wel enigszins dubieus, want na verloop van tijd gaan mensen je herkennen, je aanstaren en tegen elkaar fluisteren: 'Pssssst, daar heb je die treurige, notoire hoedenbruiloftbezoekster! Die heeft zeker niet genoeg aan die drie dagen carnaval per jaar.'
Plan 3: Rosalie gaat naar Royal Ascot
Ik kan natuurlijk ook altijd nog naar Royal Ascot gaan. Het is natuurlijk niet helemaal de definitie van 'dagelijks leven', dat Ascot, maar hee: het is wel extravagant en dat zie ik dan wel weer zitten. Ik geloof dat Royal Ascot ook iets met paarden van doen heeft, maar dat is natuurlijk maar bijzaak. Zolang ik op mijn roze pumps en in mijn fuchsiakleurige mantelpak door de modder kan banjeren, ben ik gelukkig. Met ??n hand zal ik mijn grote roze- en fuchsiakleurige UFO vasthouden tegen de wind, met de andere hand mijn glas champagne. Met X-beentjes (ik kan natuurlijk niet lopen op die pumps) zal ik staan te bibberen in de Engelse regen (want dat fuchsiakleurige mantelpak van de Scapino is natuurlijk veel te koud en niet waterdicht bovendien), terwijl ik probeer een glimp op te vangen van Camilla, mijn grote hoedenidool.
Als ik er zo over nadenk dan lijkt plan 3 mij het meest interessante, mede vanwege het fuchsiakleurige mantelpak en de roze pumps.
En anders heb ik altijd carnaval nog, natuurlijk.
twaalf reacties
Trouwens, de pet schijn je tegenwoordig wel weer als modeaccessoire te kunnen gebruiken.
Maar ja, de pet. Dat is toch eigenlijk een arbeidershoed.
(Overigens schijn ik een pettenhoofd te hebben. Dat is dan meteen het verschil in stijl c.q. klasse tussen ons. Ik sliep vroeger zelfs met een pet, hee.)
Ik ben voor optie drie, dan doe ik meteen met je mee.
En Wodan, slapen met een pet op? Amai, respect hoor 
Hoe heet die hoedenwinkel in Nijmegen ook weer? Die is heel beroemd door gans het land. Schijnt dat men daar komt shoppen voor prinsjesdag. Ik zeg: ga tegen prinsjesdag op wacht staan bij de fameuze hoedenwinkel in Nijmegen en je slaat twee vliegen in ??n klap.
Wodan: Arbeidershoed, hahahaha. Ja, dat is precies wat een pet is.
Virginie: Ik hoopte al dat je dat zou voorstellen? Wat dacht je van een get-together om eens uit te zoeken hoe duur Ascot is voor stervelingen zoals wij? Collega E. dacht dat het wel mogelijk was om daar binnen te komen.
Bl-oxx: Cappello, geloof ik. Dat is dus echt zo’n zaak waar ik niet naar binnen durf. Nu weet ik waarom: ik kan daar Balkenende tegenkomen als ie met zijn vrouw aan het shoppen is.
Ik heb nu ook een plan 4 trouwens:
Politica worden…
Ik heb vanochtend nog een kop yoghurtdrank genomen met WA en Maxima erop… Van wie heb ik die ook alweer gekregen?