Landgenoten onder elkaar, gezellig
Iedereen maar dan ook echt iedereen om mij heen gaat op vakantie naar Frankrijk. Vooral op mijn werk, daar is Frankrijk echt vakantiebestemming nummer een. En hoe terecht, denk ik dan. Frankrijk is gewoon fijn. Het enige jammere aan Frankrijk is echter dat werkelijk iedereen er naartoe gaat en een Nederlanderloze vakantie in Frankrijk dus niet tot de mogelijkheden behoort en dat vind ik eigenlijk stiekem best wel bluh.'Vous etes incroyable!' zei vriendin E. uit Moskou ooit een keer tegen mij, 'Quand on se trouve a la fin du monde et quelqu'un d'autre te rejoint, c'est toujours un neerlandais! Je te le jure!'
(Waarom ik Frans spreek met vriendin E.? Nou, omdat wij elkaar uit Parijs kennen en het natuurlijk veul makkelijker is om in het Frans te communiceren, wanneer we allebei ook bijna vloeiend Engels spreken... Wat vriendin E. probeerde te zeggen, en oeh geheid in beter Frans dan hetgene wat ik hierboven gefabriceerd heb, is dat als je je aan het einde van de wereld bevindt en er iemand anders aan komt lopen dat altijd een Nederlander is).
'Het is een complot,' was mijn zusje na de opmerking van E. van mening, 'Er zijn veel meer dan 16 miljoen Nederlanders, anders kan het niet dat ze altijd uit de meest vreemde hoeken en gaten komen gekropen.'
E. en ik knikten wijs. We waren een complot op het spoor, zoveel was zeker.
Twee jaar geleden ging ik met mijn zus op vakantie naar Versailles. Lekker op de camping. Dachten wij. Toen wij namelijk op de camping aankwamen, bleek deze vol te zijn en na een hartgrondig 'merde!' van mijn kant besloten mijn zus en ik dat het tijd was om veertig kilometer de binnenlanden in te rijden om dan maar een nachtje ergens anders te gaan staan. De bestemming werd Rambouillet, maar ehm ja. Twee vrouwen in een auto, u voelt hem al aankomen: toen opeens de Eiffeltoren na een of andere bocht hartstikke dichtbij opdoemde, kregen wij zo'n vermoeden dat we de verkeerde kant op aan het rijden waren.
'Fuuuuuuuck!' riepen wij in koor.
De nabijheid van de Eiffeltoren brengt de eloquente mensch in ons naar boven, zoveel was weer duidelijk.
Mijn zus gooide bij de eerste de beste gelegenheid het stuur om en maakte een U-bocht.
'Phew,' verzuchtten wij, terwijl wij Versailles uitreden.
'Dat was lachen,' zeiden wij tien minuten later, want toen kregen we natuurlijk weer praatjes.
'Leuk voor later,' waren we twintig minuten later van mening, 'Twee domme vrouwen in een auto rijden zomaar Parijs in zonder dat ze het doorhebben.'
'Waar zijn we nu weer?!' zei mijn zus met een zucht toen we een half uur later over ??n of ander dood industrieterrein reden.
'Weet ik het, daar staat Rambouillet wel nog aangegeven, dus we zitten nog wel goed,' zei ik schouderophalend, 'Maar buiten Parijs is er echt niks, man. Er is vast nog wel plaats op die camping. Wie wil hier nou zijn?!'
'Wij,' zei mijn zus, 'Ik vraag we af wat die Fransen denken als ze ons zien rijden.'
Met een ruk draaide ik mijn hoofd in de richting van mijn zus en zij deed hetzelfde in mijn richting.
'Whaaaaaaaaa!' riepen wij uit.
Dit was het moment waarop wij ons allebei tegelijkertijd realiseerden dat wij nu toch echt die Nederlanders waren geworden waarvan iedereen altijd zegt: 'Oh man, daar heb je ze weer, hoor. Nederlanders. Hoe komen die hier nou terecht?!'
En toen, toen werd alles duidelijk: Er zijn wel maar zestien miljoen Nederlanders, maar die zestien miljoen Nederlanders zijn gewoon te dom om in ??n keer goed te rijden. En daarom zijn ze altijd op dooie Franse industieterreinen, verlaten Noorse mosvlaktes en enge Oostenrijkse bergpassen als jij daar ook bent. Allebei dolend op zoek naar de juiste weg. Landgenoten onder elkaar, gezellig.
twaalf reacties
Ja, die wc’s. Inderdaad zeg. Da’s nou inderdaad een reden om niet naar Frankrijk te gaan. Daar kan ik ook nog wel eens over loggen. Over Rosalie en het grote zwarte gat. Ha! 
Ik hou niet van Frankrijk. Corrigeer: ik hou niet van Fransen. Met hun vieze, dooie dorpjes en zo. Doe mij maar een blik vol geinige Hollanders. Valkenburg. Dat vind ik nou leuk.
(Hahahahahahahahaha.)
(Ja, ik lach graag om mijn eigen grappen.)
Maar vergeet vooral de pindakaas niet, en de hagelsag! Want die kennen ze daar niet hoor. En ze hebben soms van die enge w.c.‘s. En ze spreken geen woord nederlands. En als je brood bestelt krijg je zo’n raar lang ding, en om half zes eten vinden ze raar en vroeg. En prakken, daar hebben de Fransen ook niks van begrepen. Vakantie? Nee, ik blijf liever lekker thuis, lekker vertrouwd