Een kloddertje Tipp-Ex en Plafondkunst
Het goede nieuws is, dat ik er niet langer uitzie als een hamster die de wintervoorraad aan het hamsteren is. Het slechte nieuws is, dat ik nog steeds half-doof ben. Het half-om-half nieuws is, dat mijn kies eruit ziet alsof die gerepareerd is met een kloddertje Tipp-ex. Het scheelt dat tanden, en vooral kiezen, aan de binnenkant van je mond zitten, want anders had dat rare witte kloddertje er vast nog vreemder uitgezien dan mijn hamsterwang. Want als u denkt, dat een wit kloddertje (en dan heb ik het hier over echt, puur, zuiver, ongebroken wit) niet opvalt op 'witte' tanden, dan heeft u of te vaak uw tanden gebleekt, of u moet eens goed naar uw tanden kijken en er een wit object naast houden. Bijvoorbeeld de witter-dan-wit-controle strookjes, die tegenwoordig geloof ik in de Ariel waspoeder-verpakkingen zit. Kijk, vergelijk en huiver, zou ik zeggen. Maar goed, gelukkig ziet dus niemand het, behalve ikzelf en de tandarts. En de tandarts zijn vrouw/assistente. En de tandarts zijn stagiare. Hmmm, eigenlijk dus al twee keer zoveel mensen dan ik strikt noodzakelijk acht.Maar goed, dat kloddertje tipp-ex, kreeg ik op mijn vijfde tandartsbezoek van dit jaar. En alle vijf die bezoeken, waren voor die ene kies. Bezoek nummer 6 staat zelfs al gepland. Voor die ene kies, ben ik dit jaar dus al vaker naar de tandarts geweest, dan ik de afgelopen tien jaar voor al mijn kiezen en tanden bij elkaar ben geweest. Het is dat hij me nog nooit pijn heeft gedaan, anders zou ik alsnog angst voor de tandarts ontwikkelen denk ik. Alhoewel. Ik geloof niet dat ik daar aanleg voor heb, angst voor de tandarts. Ik ben wel altijd blij, wanneer ik snel weer buiten sta na een controle of iets dergelijks, maar dat is niet uit angst. Nee, dat is omdat ik het eigenlijk verschrikkelijk saai vind bij de tandarts.
Denk er maar eens even over na; eigenlijk is een tandartsbehandeling ontzettend saai: het enige wat je doet is daar een beetje liggen en je mond open houden. Tijdens de uitzonderlijke gevallen dat ik langer dan twee minuten binnen was, moest ik oppassen om niet in slaap te vallen, zo saai vind ik het. De tandarts zou eens een spiegel op het plafond moeten hangen, zodat je tenminste mee kunt kijken. Nu kan ik alleen maar naar een 'rustgevende' plafondschildering van kitscherige dolfijnen tussen wolken kijken. Ze hadden beter Michelangelo kunnen vragen voor het schilderwerk, dan had ik tenminste nog kunnen kijken naar een heleboel bijna-naakte mannen. Zou de tandarts zich ook geen zorgen meer hoeven maken dat ik in slaap zou vallen, mijn mond dus zou vergeten open te houden en per ongeluk in zijn vingers zou bijten (waar de man toch maar zijn droog brood mee moet zien te verdienen).
Ja, naakte mannen op het plafond bij de tandarts, daar zou mijn mond wel van open vallen...
twaalf reacties
Dat kun je oplossen hoor. Voordat je gaat liggen zeg je gewoon tegen je tandarts: “Wil je dat ik m’n mond opendoe? Momentje, ik hang even wat naaktposters over je dolfijnen heen”.
@ Rose: Hahaha, ja, maar hoe kom ik als fatsoenlijk meiske nou aan die naaktposters? 
@ Rosalie: Normalerwijze zou het ook een mooie, bijpassende kleur zijn, maar dit is een tijdelijke stoplap.
Je bent dapperder dan ik! Want ik geloof dat er helaas in de Nederlandsche taal geen woord is dat grotere angst uitdrukt dan ‘angst’- maar anders zou dat compleet van toepassing zijn. Op mij dan. Op jou vind ik ‘heldin’ meer van toepassing!
Mijn geweldige tandarts A. heeft een tv in het plafond! Geniaal! Maar gelijk heb je, het is saai om daar te liggen. En ik vind het niet fijn om de hele tijd met mijn mond open te liggen, dan gaan mijn kaken protesteren.
Verder vind ik het raar dat je zo’n superwit kloddertje krijgt. Van composiet heb je volgens mij namelijk ook verschillende kleuren, maar dat zullen ze wel alleen gebruiken voor de voortanden. Oh man, verwerpelijke kennis uit een duister verleden, waarom achtervolgt u mij?