Slakkenmoordenaar tegen wil en dank
Toen ik gisteravond nadat ik vanuit mijn slaapkamer naar het Vierdaagsevuurwerk had gekeken, de vuilniszakken buiten ging zetten, zag ik een soort van zwarte drol op ??n van de zakken zitten.'Gadverdamme!' gilde ik en ik liet de zak bijna pardoes uit mijn handen vallen.
Bijna pardoes, want die tegenwoordigheid van geest had ik nog. Een soort van zwarte drol is namelijk geen legitieme reden om een vuilniszak te laten vallen, te zien scheuren en daarna al het afval tussen de houten planken van het balkon uit te moeten pulken (echt, ons balkon is zo dom gemaakt, dat wilt u niet weten). Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en onderwierp de soort van zwarte drol aan een nauwkeurige inspectie. Voorzichtig verschenen er twee voelsprieten in mijn richting. Ieuw! Een soort van zwarte drol met voelsprieten! Ik stapte met de vuilniszak in mijn hand de keuken binnen en hield de drol tegen het licht.
'Gadverdamme!,' gilde ik weer, 'Een slak!'
Rillend dacht ik aan dat Oostenrijkse bergpad dat vergeven was van de slakken en waar ik met mijn domme kop bovenop zo'n vieze oranje naaktslak was gaan staan. Of aan het slijmspoor dat ik ooit eens in de Franse Alpen aantrof op mijn linkerschoen die ik in de voortent had laten staan. Waarna ik die schoen op zijn kop heb gehouden en heel hard geschud heb om het zekere voor het onzekere te nemen. Gelukkig had de slijmerige vriend niet besloten om zich in mijn schoeisel te nestelen.
Snel droeg ik de vuilniszak de trap af en slalomde tussen de slak zijn vriendjes door naar de stoep, waar ik de zak met slak parkeerde. Want het paadje naar onze voordeur is blijkbaar gebombardeerd tot een luxe resort voor slakken. En dat terwijl die dingen hun eigen huisje bij zich hebben, hoe onlogisch. En waarom zitten al die slakken op het paadje naar mijn voordeur? Met risico voor eigen leven, trouwens. Want hoe vaak ik 's ochtends met het naar buiten rijden van mijn fiets 'krrrr' hoorde en daarna 'shplsh', echt waar! Niet meer te tellen op de vingers van twee handen. Slakkenmoordenaar tegen wil en dank.
Maar ik denk dat ik ze doorheb. Ze hebben namelijk ergens een reclamebordje opgehangen. En daar staat in het Slaks het volgende op: 'Leef op het randje! Houd jij ook van een gevaarlijk leven? Bezoek dan ons nieuwe en spannende resort!' en ja, daar komen ze allemaal op af, want slakken (in tegenstelling tot wat iedereen altijd denkt) zijn namelijk helemaal geen suffe en saaie beesten. Slakken zijn altijd op zoek naar een thrill. Ja, je zou ze zelfs verknipt su?cidaal kunnen noemen. Dus vanaf vandaag speur ik naar dat bordje. Ik ken dan wel geen Slaks, maar ik heb zo'n vermoeden dat ik het wel ga vinden, want hoogstwaarschijnlijk is het maar een slijmerig taaltje. En als ik het dan gevonden heb, dan zet ik het bij het paadje van de buren, dat die maar lekker slakken plat gaan rijden, mijn geweten kan het namelijk niet meer aan. Dus als u een dezer dagen in Nijmegen bent voor de festiviteiten aldaar en u ziet een meisje op haar hurken op een paadje zitten terwijl ze door een loep zit te loeren: dat ben ik. De slakkenmoordenaar tegen wil en dank. Op zoek naar een bordje in het Slaks.
veertien reacties
Op het paadje voor mijn voordeur zit een conferentie-oord voor slakken. Daar komen alleen de belangrijke en gewichtige slakken. Ik let dus altijd erg goed op om geen vis-en te mollen. Voor je het weet heb je de SBI op je dak…
Mijn zoontje (2) noemt ze slakkies, maar toen hij het nog niet zo goed kon uitspreken, noemde hij ze jakkies.
Ik heb de oplossing; huur een paar lijsters in die hun jongen moeten voeden..! Die zijn erg goed in het kapot slaan van het slakkenhuis met hun snavel en na zorgvuldig marineren (heen en weer slepen over de tegels) gaan ze met het slijmerige goedje terug naar het nest. Daar piepen dan de jongen: njammie!! Moet je wel even aan ze vragen of ze het actiegedeelte uit willen voeren op het pad van je buren…
Ga nooit een weekendje wandelen in regenachtig luxemburg. Miljoenen zitten er daar, brrr, dan ben je ook slakkenmoordenaar tegen wil en dank, want ze zijn niet te ontwijken. Dat gevoel en geluid wanneer je er dus toch op komt te staan, blegh!