Rosalie voelt zich een beetje opgefokt
Ik was gisteren in Maastricht om te meeten met mijn schoolvriendinnen A. en F. die allebei in Maastricht wonen (de mazzelaars!). Ik zou de dames om vier uur op het Vrijthof treffen, maar ik had een masterplan. Eerst zou ik nog eens even Maastricht leeg gaan kopen. Ik had namelijk een truitje gezien bij Pulls en berekend dat ze daar tegen deze tijd van het jaar wel heftige uitverkoop zouden hebben en daarnaast was ik ook van plan om nog een bezoek te brengen aan de kralenwinkel, de nieuwe H&M, de Oililywinkel (ook wegens heftige uitverkoop), de nieuwe Zara, de Bijenkorf (want: niet in Nijmegen), de Six en nog meer van dat moois. Een ambitieus plan, dus. Maar u kent mij, ik heb altijd ambitieuze plannen. Waar dan weinig van terecht komt, maar dat is weer een ander verhaal.Ook dit ambitieuze plan viel in het water en de reden daarvan was de enorme drukte in mijn favoriete stad.
'Godver de godver,' gromde ik, in een rottempo tussen de slome toeristen door slalommend, 'Ga anders even naar Amsterdam, of zo. Wat doen jullie hier? Ga weg! Nu! Dit is mien sjtad, manne! Hoie!'
Maar ze gingen niet, uiteraard. Ik heb nou eenmaal niet zoveel natuurlijk overwicht en ja, het waren nogal veel mensen. En die wil je dan ook weer niet boos maken. Dus ging ik maar wat harder lopen, wat gewaagder slalommen en wat harder zuchten. Toen ik aan de zijkant langs de Bijenkorf liep op weg naar het Vrijthof voor mijn afspraak (en uiteraard onverrichter zake wat betreft mijn ambitieuze plan) zag ik mijzelf voortsnellen in de etalage en het trof me als een bliksem: Ik ben een Hollander aan het worden. Zo'n opgefokt specimen zoals je ze ook altijd op Utrecht Centraal ziet in de spits. Oh man, ik werd op slag depressief en sloeg het kleine straatje naast de V&D in om naar de Grote Staat te lopen.
'Roos! Roos!,' klonk het achter me.
Het was vriendin F., die vrolijk naar mij zwaaide.
'Wat loop jij enorm hard, zeg,' begroette F. mij.
'Ja, dat vond ik ook al,' zei ik somber, 'Ik ben een Hollander aan het worden, aangenaam. Het Limburgs kwartiertje is er niet meer bij. Red mij!'
En dat deed F., want even later zaten we op het Onze Lieve Vrouweplein in de zon met een hip roze biertje en was ik al mijn worries alweer vergeten.
42 reacties
Nou, ik ben in ieder geval niet langs Maria gelopen zonder haar te groeten, dus ehm…ja. Bij nader inzien valt het allemaal wel mee. Nog geen Limburgeringscursus voor mij, voorlopig… 
en nu heb ik acuut heimwee naar de stad waar ik geboren en deels getogen ben.
Het leukste uit je verhaal was nog wel dat ik precies wist uit welk steegje je kwam, om naar de Grote Staat te gaan.
Ik ga snel weer noa hoes tow, noa mien mestreech:)
‘t Glittert en glans in ‘t zonleech, oh Mestreech.
Die schoot me even te binnen. Mestreech is fijn. Na mijn eigen stadje een hele close nummer 2.
@bl-oxx
dat is echt een gewéldig liedje, krijg er altijd weer tranen van in mijn ogen. Vooral als ik op weg ben naar Maastricht en dan mijn cd genaamd ‘op weg naar Maastricht’ draai. En daar staat ie uiteraard op, naast de ‘mien mestreech’ van Bennie Neijman:)
Ja, mooi is hij h?! Ken je toevallig Limburg Los ook? Daar moet ik toch zo om lachen. Mestreech det weerd de hoofstad, Venloe krieg de res, zonger die oet Holland, redde veer oes bes…Haha!
Oeh, oeh, oeh!
Ik krijg nou de behoefte om ook wat Sittardse hits de wereld in te slingeren. Wodan, doe es even mee. Het Fortunalied mag ook.
Dao wao ich geboare bin,
wo mien auwesj hoes nog sjteit
de taal die ich toch zo goud ken
Mit al mien leef en leid
Det is mien Zitterd,
Zitterd allein (jampampampam)
Dao geit niks boave, zo is ‘r mer ein!
Zo, en dat waren wel weer genoeg nationalistische gevoelens voor vandaag.
Ja hoho, Maastricht boven venlo, allemaal prima, maar als ergens ‘kumpse in de stad waat zuuse: Pruuse’ op van toepassing is, dan is het Venlo he!
Ja, klopt Virginie, dat liedje gaat ook over Venlo. Het is van Neet oet Lottum.
Trouwens, Rosalie, dat Sittardse liedje van jou ken ik als gedichtje in mijn taal: doa wo ich geboare bin
Wo mien aajers hoes nog sjteit
De taal die ich toch zo good kin
Wo ich haaj mien leef en leid
Als het maar duidelijk is, dan is het goed. Ik kan hier als (bijna-) Venlonaar met natuurlijk het alom bekende minderwaardigheidscomplex t.o.v. Maastricht niet gedogen, dat jullie er met onze liedjes vandoor gaan
Zelfs hier in het midden van Limburg stikt het van de toeristen. Op naar Amsterdam, daar moet het nu ongeveer leeg zijn.
Bl-oxx: Ja, dat liedje/gedichtje is door vele andere steden geadopteerd en Zitterd is ook vaak vervangen door Limburg, maar ‘t is en blif un richtig Zittesj leedje!
Virginie: Dit riekt naar een Venloos complex. Tip: word Sittardenaar, wij hebben geen complexen (maar wel een vuilnisbelt die Geleen heet, wat jij Wodan?).
AnnaDenise: Ja, zo wil ik dus niet worden.
Petra: Ja, ik zat al te overwegen om zaterdag a.s. naar Amsterdam te gaan. Aangezien toch iedereen in Maastricht zit.
Wat zijn we weer lekker bezig hier… 
Inderdaad. Ik ken eigenlijk maar ??n ‘Zittesj leedje’:
Nao veure, Fortuna,
Fortuna, laot gaon.
Wat ken os gebeure,
Veer zeen neet te slaon.
Mit ellef man aan ‘m,
Dat is os idee.
Nao veure, Fortuna
Fortuna, Ol?
(Let niet te veel op taal- en spelfouten: ik ben ook maar een import-en-reeds-weer-export-Limburger.)
Maar als ik zat genoeg ben, kan ik wel een hele nacht Limburgs spreken. Of neet dan, Rosalie?
Jao jungske, en ich bin blie det ich dae zeik allemaol aan h?b moge heure dao urges op dae sjietboerderie.
En ik dacht al: waar blijft ie met z’n Fortunalied?!
Ik heb er ook erg goede herinneringen aan!
Overigens heb ik ook al een avondje ‘Nimweegs’ gepraat. Dat lag echter niet aan de drank, maar aan de shoarma.
Schandelijk! Een beetje opgefokt gaan rond rennen, hoe durf je! Het is dat jezelf erop betrapte en je verbeterde, want anders had er wat gezwaaid hoor! Limburgse Her-inburgeringscursus o.i.d.