Vraagbaak Virginie
Bent u de weg een beetje kwijt? Wilt u weten waar het station is? Of waar de dichtsbijzijnde supermarkt is? Vraag het dan aan Virginie. Dat doet de rest van de wereld namelijk ook.Ik weet niet wat het is, maar waar ik ook ben, ik word altijd aangesproken door mensen die de weg willen weten. Of ik me nu in een van mijn thuissteden bevind (waar ik dus ook daadwerkelijk nog de weg enigszins ken), of me in een compleet ander land bevind en soms niet eens de taal spreek; de ronddolende medemens weet mij altijd te vinden. Het maakt ook niet uit hoeveel mensen er om mij heen staan, ik ben altijd degene die aangesproken wordt. Nu heb ik er op zich niets tegen, om mensen te helpen, maar het is wel typisch dat het altijd mij overkomt. En natuurlijk ook nog vaak wanneer ik haast heb. Wanneer ik dus eigenlijk geen tijd heb om de mensen vriendelijk te woord te staan en/of te helpen. Maar ja, ik doe het dan toch. Ik krijg het ook weer niet voor elkaar, om de hulpzoekende mens te negeren of (erger nog) een bot "weet ik veel" te laten weerklinken. Dus sta ik ze altijd maar weer te woord, leg ik ook de vierde keer nog even vriendelijk uit dat ze toch echt eerst links en dan pas rechts moeten of dat het station echt heel makkelijk te vinden is, door de richting van de trein te volgen die net langs komt rijden.
Het allervreemdste vind ik echter nog wel, dat ik de mensen dus meestal nog weet te helpen ook. In een van mijn thuissteden, is dat natuurlijk niet per se heel vreemd. Maar op het moment dat ik mij in Maastricht bevind en andere mensen de weg weet te wijzen, vind ik het al apart worden. Maar wanneer ik zelfs in de straten van New York of de besneeuwde bergen van Italie mensen uit de brand weet te helpen, maakt er toch altijd een beetje een vreemd gevoel van voldoening van mij meester. Nu kan ik de mensen natuurlijk niet altijd helpen, omdat ik echt daadwerkelijk de weg weet. Soms wel, op miraculeuze wijze, maar vaak ligt het er gewoon aan, dat ik graag goed voorbereid op pad ga. Dat houdt in dat ik niet alleen de route uitzoek die ik van plan ben te nemen, maar dat ik ook - voor de zekerheid - een kaart van de omgeving bij me stop en/of een informatieboekje. Weet ik het antwoord zelf dus niet, dan rits ik simpelweg mijn tas open en ik heb het antwoord op alle vragen. Waarbij ik dan overigens wel altijd denk dat de hulpzoekende personen in kwestie geen probleem hadden gehad, wanneer ze zelf een kaart o.i.d. hadden meegenomen. Voorlopig ben ik dus niet van plan, deze gewoonte op te geven.
In al die jaren als vraagbaak, heb ik dus al heel wat vragen voor mijn kiezen gehad. Niet alleen naar een bepaalde straat of plaats. Ook naar de dichtsbijzijnde supermarkt dus, of naar bepaalde musea, kerken, tuinen, bibliotheken, ja zelfs naar een tandarts of het politiebureau. Maar de vreemdste vraag, die kreeg ik vandaag. En ik had geen antwoord voor ze. Ik wist het echt niet en ik wist ook heel zeker dat ik deze informatie niet in mijn trouwe tas terug zou kunnen vinden. Ik heb namelijk geen flauw idee waar je een 'Angelschein' kopen kunt. Laat staan waar je dat hier in de buurt kopen kunt. Ik ben namelijk bijzonder weinig geintereseerd in sport, laat staan in de hengelsport.
Na een welgemeend 'tut mir leid' heb ik ze dus zonder antwoord weer op hun weg moeten sturen. Misschien had ik gewoon moeten zeggen dat het 'do' is. Alles is immers 'do', zelfs het station.
(En als u (nog steeds) niet weet waar 'do' aan refereert, dan raad ik u aan Hier eens te kijken)
tien reacties
@ Rosalie: Nu je het zo zegt, het verbaast me nu pas dat ik meteen wist wat ze wilden hebben…
@ Roosje: De weg naar Hamelen was makkelijker geweest, maar persoonlijk vind ik dat Youtube wel aardig in de buurt van het internetparadijs komt 
Do is der Bahnhof!
En een ‘Angelschein’, wat een woord! Je zou er zo eentje willen hebben, zolang je niet weet wat het is…