Zegelzuinig
Altijd weer leuk, zo'n spaaractie van de plaatselijke supermarkt. Want als supermarkt hoor je er tegenwoordig natuurlijk niet meer bij, als je niet regelmatig de mensen zegeltjes laat sparen voor het een of het ander. Hier heb ik het dan natuurlijk wel over de zegels, die je echt erbij krijgt. Niet over koopzegels dus. Ik weet niet wie de koopzegel bedacht heeft, maar het moet een van de slimste legale criminelen ter wereld zijn geweest. Want denk er eens even over na. Sta er echt eens even bij stil. De koopzegel, zoals het woord al zegt, moet u kopen. Maar u kunt er niet gewoon kopen zoveel u wilt. Nee, u kunt er slechts een aan uw aankoopbedrag gerelateerd aantal kopen. Dat is zoiets als zeggen, dat u wel bananen mag kopen, maar dan slechts 1 banaan per pond gekochte tomaten. Onzinnig dus. Want wat kunt u vervolgens met die koopzegels? Niets. Ze weer terug inleveren om je geld terug te krijgen. Ohja, met een kleine 'bonus'. Laat ik die vooral even niet vergeten. Een bonus die al dat gedoe met de zegeltjes, de boekjes en een lijm-lik-verslaving echt niet waard is.Maar goed, ik dwaal een beetje af. Ik wilde het namelijk hebben over de gewone spaarzegels. Want ook die zegels sparen, is een hele kunst. Ook deze zegels zijn namelijk gerelateerd aan het aankoopbedrag (en aangezien ik voor deze zegels niet hoef te betalen, is daar in principe ook niets mis mee). Maar het voegt wel een soort sport-element aan het boodschappen doen toe. Meestal krijg je per tien besteedde euro's 1 zegeltje. Dus wordt het ineens belangrijk, om niet bij de kassa te staan, met maar voor een euro of 7 aan boodschappen. Want dan krijg je geen zegeltje en dat snap ik best. De zegel-uitgifte wiskundig naar boven afronden (vanaf de 5 euro dus), zou namelijk wel heel onvoordelig zijn voor de supermarkt. De sport is dus om je boodschappen te doen, net over de tientallen. Om op die manier dus zo min mogelijk zegeltjes te 'verliezen' in de afronding.
Maar sommige kassieres kunnen dat afronden toch ook wel overdrijven. Want op het moment dat ik bij de kassa sta, met boodschappen ter waarde van 29 euro en 80 cent, vind ik toch echt wel dat dat 3 zegeltjes waard is. Maar denkt u dat ik drie zegeltjes kreeg? Nee, natuurlijk niet, ik kreeg netjes 2 zegeltjes. En ik kan er niets tegen beginnen. Ik zou wel een derde zegeltje kunnen gaan opeisen, maar ja, als puntje bij paaltje komt, is 9,80 euro natuurlijk inderdaad geen 10,- euro
Ik had bijna twintig eurocent geboden, voor dat derde zegeltje. Maar ja, dan zou ik het zegeltje gekocht hebben. En als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan koopzegels...
tien reacties
F.: Dan weet je meteen waarom ik niet aan zegeltjes doe. Kleinburgerlijk geneuzel. ;) Ik heb wel een blik met koffie en theepunten, maar of die ooit de Douwe Egenertswinkel gaan zien, is maar zeer de vraag…
Het is zoo Hollands: zegeltjes sparen (vooral dat ‘tjes’ maakt ‘t helemaal tot icoon van de burgerlijke goegemeente)!
Maar over de ‘lijm-lik-verslaving’waar je over schreef (moet dat niet als een woord gespeld worden?): ik ken een man die in een fabriek werkte waar zulke lijm geproduceerd wordt. Hij vertelde me onder een etentje heel smakelijk en met een brede grijns hoe sommige van zijn collega’s om het lijmmengsel wat smeu?ger te maken in de bak pisten. Ik denk er altijd aan als ik een enveloppe pak: dichtvouwen of dichtlikken? En dan nog de postzegels…