De vijlassociatie
Laatst had ik het er met een collega over: ik heb de hele dag associaties. Als ik bijvoorbeeld mijn roze Kitsch Kitchen talfekleed zie dan moet ik aan Amsterdam denken (terwijl ik dat ding gewoon in Nijmegen gekocht heb, snapt u het nog?). Of wanneer ik mijn bank zie (een erfstuk van mijn ouders dat echt ver over de datum is) dan moet ik denken aan een foto van mijzelf uit 1980, op die bank. Of wanneer ik de Sims aan het spelen ben en een huis ga bouwen, dan moet ik altijd aan W. denken. Joost mag weten waarom, misschien heeft W. mij wel eens gebeld toen ik een huis aan het bouwen was bij de Sims. Raadselen zijn het, dat zeg ik u!'Bah,' zei ik tegen mijn collega's, toen we het over associaties hadden, 'Ik heb zo'n naar randje aan mijn nagel, ik word er helemaal gek van!'
'Ik heb wel een vijl voor je,' zei collega F., terwijl ze haar tas erbij pakte.
Mensen met vijlen in hun tas zijn mijn helden, ik kom daar namelijk echt niet op om een vijl in mijn tas te stoppen. Terwijl ik best wel vaak nare randjes aan mijn nagels heb, huu! Dankbaar nam ik de vijl in ontvangst en verhielp mijn euvel.
'Over associaties gesproken...,' begon ik grinnikend.
Als ik een vijl zie, moet ik altijd aan mijn vader denken.
'Wat ik nou toch had,' zei mijn vader, toen hij op een goede dag uit school kwam.
'Nou?' riepen wij in koor, terwijl wij hem naar de bank dirigeerden, zijn pantoffels en de krant haalden en een kop thee voor hem inschonken.
(Zo ging dat helemaal niet, maar een goed jaren '50 beeld op zijn tijd is niet weg, natuurlijk).
'Ik gaf vandaag les aan Havo 3,' zei mijn vader, 'En daar zit vooraan altijd zo'n meisje en die zit daar eigenlijk alleen maar. Een beetje mooi te zijn. Je kent ze wel, neem ik aan. Beetje rondkijken, een beetje aan hun haren frummelen.'
'En vergeet niet het een beetje in de agenda kleuren met roze pennen met allerlei veertjes en andere fr?bels eraan,' zei ik begrijpend.
'Precies,' bevestigde mijn vader, 'Afijn, zo eentje dus. En weet je wat ze deed? Ze stak opeens haar vinger op!'
'En jij in shock natuurlijk!'
'Uhuh,' zei mijn vader, 'Dus ik zeg zo: Goh, zeg het maar!'
'En toen? En toen?'
'Nou, toen stelde ze echt ??n van de meest absurde vragen die ik ooit uit de mond van een leerling heb horen komen.'
'En dat was?'
'Meneer, heeft u soms een vijl voor mij?'
Mijn moeder, mijn zus en ik keken mijn vader verbouwereerd aan.
'Tja, wat zeg je dan?' zei mijn vader schouderophalend.
'Ik was naar het technieklokaal gelopen en ik had een vijl voor d'r gehaald,' zei ik.
'Je kunt ook altijd zeggen dat je je handtas er even bijpakt,' zei mijn zus.
Mijn vader zuchtte.
Het was maar goed dat we zijn krant en pantoffels voor hem gehaald hadden. De arme man. Het zal je maar gebeuren.
twaalf reacties
Dit is toch geen oproep aan de leraren onder ons om met de meest bizarre vragen die leerlingen aan je gesteld hebben op de proppen te komen, he?!
Want dan heb ik er nog wel een paar…
Dus daarom wil je het onderwijs niet in! Dan moet je je telkens zo hulpeloos voelen omdat je nooit een vijl bij je hebt wanneer een leerling erom vraagt