Drie hoeraatjes voor Leni Saris
Mevrouw mijn moeder had vroeger een stapel boekjes met interessante gele ruggetjes op haar slaapkamer liggen. Als kind pakte ik wel eens zo'n boekje ter hand en keek naar het plaatje op de voorkant. Er stond altijd een vrouw centraal en op de achtergrond zag je dan zo'n man.'Witte Ravenpockets,' las ik dan hardop, 'Mam, wat zijn dit voor een boekjes?'
Mijn moeder stak dan haar hoofd om de deuropening en zei: 'Ach, da's nog niks voor jou.'
'Nou, het lijkt mij anders hartstikke leuk!' zei ik, de negenjarige spuitelf.
'Laat nou maar,' zei mijn moeder dan, terwijl ze weer in de badkamer verdween.
'Puh,' dacht ik bij mezelf, 'Ik ga lekker zo'n boekje lezen, heur!'
En ik stopte het onder mijn trui, liep ermee naar mijn kamer en legde het onder het bed.
Zo. Rosalie zou dat wel eens even lekker gaan lezen. Zo'n Witte Ravenpocket. Met zo'n man en zo'n vrouw op de voorkant.
Het boekje dat ik mijn kamer had binnengesmokkeld heette 'Villa Zonneschijn', dat vond ik wel een mooie titel. Uit het fijne jaren '70 plaatje op de voorkant kon ik afleiden dat er naast de man en de vrouw een huis centraal zou staan in het boek. En dat was dan ook alles wat ik me er nu nog van herinner. Want tijdens het lezen moest ik tot mijn spijt concluderen dat ik er geen ene fuck van begreep. Maar dat hield mij niet tegen. Ik las stug door. Ik las en lees altijd stug door. Stoppen met een boek is voor watjes (tenzij het The Lord of the Rings betreft, want dat is gewoon een beetje vaag. Met allemaal gekke beestjes en tovenaars en zo... Heeft u het wel eens gelezen? Zo raar!). Een paar dagen later legde ik het boekje terug op de stapel van mijn moeder en besloot om dan toch maar gewoon weer terug te keren naar Thea Beckman, Annie M.G. en mijn geliefde boekjes over 'De Drieling'. Die Leni Saris (de vrouw die die leuke boekjes schreef) was het toch n?t niet, besloot ik.
Een paar jaar geleden was ik met een groep vriendinnen op vakantie in de kop van Noord-Holland. Tijdens een uitje naar Hoorn belandden we in een antiquariaat, waar we opeens voor het rekje met Witte Ravenpockets stonden.
'Oooooh, Witte Ravenpockets!' riep een aantal van ons in koor, 'Drie hoeraatjes voor Leni Saris!'
Altijd goed, zo'n collectief geheugen. We besloten ter plekke om groot in te slaan. De rest van de vakantie zaten we met onze neusjes in de boekjes met interessante gele ruggetjes en mooie passages droegen we aan elkaar voor.
'Wat een drama,' zeiden wij.
'Oh, kijk. Ik ben aanbeland bij de befaamde Leni Saris-crisis!' gilden wij ombeurten.
'Watisuttochmooihee!' kweelden wij.
En zoals dat met alle goede dingen des levens gaat, komt het van tijd tot tijd terug. Dat geldt ook voor Leni Saris en haar befaamde boekjes. Dit weekend had ik het met mijn nieuwe huisgenoot B. over Leni Saris.
'Oh man,' zei ik, nadat we net de befaamde Leni Saris-crisis (de twee geliefden in het boekje raken in een crisis door een misverstand, bijvoorbeeld omdat de man opeens een vreemde vrouw omhelst die dan later zijn zus uit Amerika blijkt te zijn) besproken hadden, 'Ik moet eens kijken of mijn moeder die boekjes nog heeft. Ik wil 'Villa Zonneschijn' wel weer eens lezen, misschien dat ik het nu wel begrijp!'
'Oh wacht,' zei B., 'Ik heb nog wel een Leni Saris-omnibus!'
Een uurtje later kroop ik onder de dekens met een dik boek van Leni Saris. Net als vroeger. Alleen begreep ik het nu wel en oh man, wat had ik een moeite om de slechte zinnen te negeren. Maar goed, voor wat sentimentele nostalgie moet je natuurlijk wel wat over hebben.
zestien reacties
En ik heb ze nog wel in de boekenmolen laten staan afgelopen weekend. Maar als ik zonder Spetters was geweest had ik er vast één meegenomen. Geweldig Leni Saris (en dan later Sanne van Havelte en als je helemaal oud genoeg bent mag je de Konsaliks…)
Tjongejonge, ik heb wat gemist geloof ik. de Leni Saris boekjes ken ik helemaal niet… Sanne van havelte dan weer wel, dat vond ik echt helemaal het einde vroeger, samen met Cissy Marxveldt.
(oh help, schreef nou ik echt net ‘vroeger’?)
Virg: Ken jij dat niet?! Oh man, ren nu linea recta naar De Slegte, het is echt geweldig! (Al is Cissy beter, dat dan weer wel. Er gaat niks boven Cissy…) 
Zeg Rosalie, ik heb ook nog een hele mooie foto van bovenstaande vakantie die jij beschrijft, waarbij je werkelijk met je neus in een van de desbetreffende boekjes gedoken zit. Zal hem voor 1 sept wel eens opsnorren. Herinner jij je “zuster Anneke” nog? Dat was wel een van de betere….
Ha Meisje! Ja, die foto die ken ik nog wel en hoe kan ik ‘zuster Anneke’ vergeten? Ik herinner me ook nog een of ander huwelijk dat die dag gesloten is tussen Carola en Jan van BZN, daar heb ik ook nog mooie foto’s van. Maar waar die zijn?! 
Haha, lachen! Mijn moeder las vroeger altijd van die romannetjes als ze op me ophaalde met de auto en op mij moest wachten. Ik heb me er nooit aan gewaagd.