I love it when a plan comes together
Eerlijk is eerlijk, soms speel ik de 'vrouw'-kaart. Vooral op het werk komt deze methode me nogal eens goed van pas. U moet namelijk weten dat ik een gruwelijke hekel heb aan werken met de electrische stapelaar. Zo'n palletwagen die ook de hoogte in kan. Een ramp vind ik het. Ik ben eigenlijk al trots dat ik met een gewone palletwagen heb leren werken en dat vind ik dan dus eigenlijk wel weer genoeg. Maar ja, soms heb je nou eenmaal een pallet nodig dat niet op de grond staat. Dus wat doe je dan als hulpbehoevende vrouw? Juist, je zoekt de eerste de beste man in de omgeving op en speelt de 'vrouw'-kaart; met je meest charmante glimlach vraag je of hij je alsjeblieft zou kunnen helpen, want je hebt een pallet nodig uit het rek, maar je bent zooo slecht in werken met de stapelaar. En tja, je bent ook maar een vrouw, dus rijden en sturen is sowieso niet je sterkste kant. Natuurlijk allemaal wel met een licht ironische ondertoon, maar het is evengoed effectief. De man in kwestie helpt je uit de brand met een grote grijns en een opgezwollen borst. Een grotere ego-boost kun je ze bijna niet geven. Het is dus misschien niet bijzonder feministisch, maar wie zegt dat dat altijd moet? Ik in ieder geval niet. Want op deze manier ben ik blij; ik heb mijn pallet in een kwart van de tijd en moeite, en de man in kwestie is blij; hij heeft een dame in nood uit de brand kunnen helpen. Het lijkt mij duidelijk een win-win situatie.Dat betekent natuurlijk niet dat ik voor ieder wissewasje een man inschakel. Nee, er zijn echt wel de momenten dat ik besluit te bikkelen en zelf de 'technische' klusjes op te knappen. Zo ook gisteren. Ik had namelijk een probleempje in mijn kantoor. Een van de archiefkasten had namelijk maar 4 planken, terwijl ik graag wilde dat die er 5 had. Terwijl ik een beetje stond te dubben (ik had namelijk geen zin om hele archiefkasten te versjouwen), kreeg ik ineens het lumineuze idee, dat ik natuurlijk een van de planken uit een andere kast kon halen en die erin kon zetten. Een plank eruit tillen, de pinnetjes verwijderen, de pinnetjes bij de andere kast er weer insteken, plankje er weer bovenop; ja, dat moest prima kunnen. Daar had ik echt geen hulp bij nodig. Leve de zelfstandigheid!
Zo gezegd zo gedaan. De plank werd er uit getild. De pinnetjes werden verwijderd. De gaatjes werden nauwkeurig geteld en de pinnetjes werden in de andere kast gestoken. Het ging allemaal van een leien dakje. Alleen nog even de plank erin leggen en klaar was kees. Ik had al bijna Hannibal's legendarische woorden van het A-team uitgesproken... En toen kwam het plan niet samen. Het lukte niet. Niet omdat de plank te zwaar was voor me. De plank was ook niet te breed. Ik had nog wel goed opgelet een kast van dezelfde breedte en kleur als donorkast te gebruiken. Ik had er alleen niet aan gedacht dat de diepte ook wel eens zou kunnen verschillen...
Daar stond ik dus met mijn goed gedrag en een plank die niet paste. Licht beschaamd heb ik de plank maar weer teruggezet waar die vandaan kwam. De volgende keer misschien toch maar weer de hulp van een man inroepen, voordat ik aan dergelijke ondernemingen begin...
twaalf reacties
Je moet er altijd een man bijroepen, doen ze tenminste ook es wat… dat heeft geen ene drol met emancipatie te maken!
Ik als man vraag altijd in zulke situaties een andere man om mij te helpen. Ben ik nu super ge?mancipeerd?
Eerst even voor mijn informatie, daaarna kan ik weer verder met mijn leven: wat doe je voor werk Virginie?
Ja Virg, leg dat maar eens uit aan Octavie. Werk waar je een archief hebt ?n met een palletwagen moet rijden is een zeldzaam verschijnsel. Dat hebben ze zelfs op mijn werk niet…
En Wodan: Ik zit nu al twee dagen te denken over je vraag en ik ben er nog niet uit. Hetzij je bent het summum van emanicipatie, hetzij je bent gewoon een mietje. Jij mag het zeggen.
Of de volgende keer eerst even nameten?