Histoires francaises #3: Vesoul
Nu ik toch bezig ben, kan ik net zo goed nog maar een Frans verhaaltje de wereld in slingeren. Je moet toch wat als je een weblog hebt, nietwaar? Vandaag ga ik het hebben over het grote vakantielied. U kent het wel, elke vakantie heeft wel een speciaal lied en voor F. en mij viel de keus deze keer op Vesoul van Jacques Brel. Ik vind Vesoul een fascinerend verschijnsel. Nadat ik ongeveer 4 maanden van mijn leven besteed heb aan het leren zingen van de Valse a mille temps (bij het eerste refrein kan ik de 'trois cent trente trois fois le temps', yaay!), is het tijd voor een nieuwe uitdaging. U raadt het al: het leren zingen van Vesoul. En frustrerend dat het is, man. Ik versta echt precies wat ie zingt en ik begrijp het ook, maar ik krijg het mijn strot niet uit, grrrrr.Hoe werd Vesoul het vakantielied? Nou, dat was heel simpel. F. en ik tuften over de Franse autoweg toen daar opeens een bord langs de weg stond met 'Vesoul' erop. Ik weet niet meer wie reed en wie er 'Hee man, kijk! Vesoul!' gilde, maar ??n ding was zeker: we hadden een vakantielied! De cd van Jacques Brel werd erbij gepakt (ik weet niet meer wiens cd, want als rechtgeaarde Brelfans hadden we er natuurlijk allebei ??n bij ons) en even later schalde Vesoul door de boxjes van onze zwarte Opel Corsa. 'Tuasvouluvoirvierzonbenouicamembertcervellesdeveauhein' zongen wij uit volle borst, blij dat we in ieder geval de truc kenden waardoor alles op Frans gaat lijken. Een onontbeerlijk iets als je Vesoul van Jacques Brel wil zingen, zo bleek maar weer.
De eerste twee dagen van de vakantie hadden F. en ik een beetje ruzie met de weergoden (understatement van de eeuw) en dus besloten we maar wat rond te gaan toeren in de omgeving.
'Laten we naar Nolay gaan,' zei F., de Bourgogne-expert, 'Daar heb je een mooie 14de eeuwse markthal!'
Dus wij naar Nolay, maar u raadt het al: daar regende het ook.
'Bluh,' zeiden wij en we besloten even in de auto te blijven zitten (nadat ik voor het eerst in mijn leven achteruit ingepakeerd had, yaay!) tot het minder hard ging regenen. U raadt het al: dat gebeurde dus niet.
'Brel?' zei F.
'Brel,' zei ik.
En wederom schalde Brel uit de boxjes van onze zwarte Opel Corsa. Hoe lang we daar zaten weet ik niet. Vanaf de overkant van de straat keken wat mannetjes die deel uitmaakten van zo'n typische Franse straatgathering af en toe in onze richting, totdat zij ook elk weer hun weg vervolgden. Ik hoop echt van harte dat F. en ik er in onze auto niet zo uitzagen als de mensen in dit filmpje dat ik onlangs op youtube vond en dat me erg doet denken aan hoe mijn zus en ik eens van Etretat naar Honfleur reden, terwijl we echt loei- en loeihard de soundtrack van de film Chicago meezongen. Tweestemmig natuurlijk, want zo zijn wij dan ook wel weer.
tien reacties
Hee, je bent ook in Etretat geweest! Wij komen er net vandaan. Wij hadden lol met golden oldies radio stations. Wie het eerste de artiest raadt krijgt 1 punt + bonuspunt als je de titel van het liedje ook weet. Erg entertaining, voor ongeveer anderhalf uur.
Hahahahahahaha, ik vrees dat ik er in ieder geval wel ongeveer zo uitzie wanneer ik meezing in de auto. Of op het werk. Of op mijn kamer. Of eigenlijk gewoon als ik (mee-)zing, wat of waar dan ook.