Cervelles de veau
Soms hou ik ervan om in een stukje een grapje te stoppen waarvan ik dan weet dan er maar ??n of twee lezers van dit log dit grapje snappen. Waarom ik dat doe? Nou, het is namelijk nogal een goede ontlurkingstruc. Als je vermoedt of weet dat mensen wel lezen en nooit wat zeggen, stop je er gewoon zo'n grapje in. Of als je die mensen niet moet, dan stop je er zo'n steek onder water in. Want ja, zo ben ik dan ook wel weer. Een kleine groep van de lurkers kan zich dan niet inhouden en zeg: 'Hee! Hee! Hee! Ik snap dat! Ik ga wat zeggen, verdulleme.'En dat doen ze dan. Want aandacht, mensen, dat willen we allemaal. Ook de lurkers onder ons.
Hoe werkt dat dan, zoiets? Nou, dan typ je hier het volgende: 'Tuasvouluvoirvierzonbenouicamembertcervellesdeveauhein' en dan ga je zitten wachten. Totdat de lurker hapt. Deze keer wachtte ik op mijn zus, want die kijkt hier hartstikke vaak, maar zegt helegaar nooit iets. Mag ze van mij, hoor. Maar ik mag ook grapjes in stukjes stoppen, we leven immers in een vrij land. Maar toen mijn zus na een dag nog niet gehapt had, dacht ik dat ik het maar even een zetje moest geven. Ik klaagde in de reacties wat tegen Virginie dat niemand moest lachen om dat 'cervelles de veau' in mijn steenkolenfrans en zie: binnen niet onafzienbare tijd hing ook mijn zus in de reacties. 'Cervelles de veau' is namelijk een gedeelde herinnering van mij en mijn zus. Ja ja. Beter nog: een gedeelde Beverly Hills 90210-herinnering. Want dat keken wij in vroeger tijden. Of beter gezegd, ik keek het omdat mijn zus het de hele dag keek. En als ik de hele dag zeg, dan bedoel ik ook de hele dag, laat daar geen misverstand over bestaan.
Het ging om het volgende stukje (dat sowieso heel grappig is, want het is erg herkenbaar voor iemand die een tijdje in Parijs heeft rondgelopen, want het gaat ook over domme Amerikanen die geen Frans kunnen):
(Het stukje wordt u trouwens aangeboden door mijn zus, die even de aflevering in heur archief heeft opgesnord, het fragment eruit geknipt heeft en het in een ander bestandsformaat heeft gezet, zodat ik het op de spiksplinternieuwe Nuit-Blanche-Youtube-Account kan zetten.
'Wat zijn we toch ook een nerdmeisjes,' zei ik tegen mijn zus, 'We verzinnen iets en dan gaan we dat maken en daarbij laten we ons vooral niet afremmen door bijvoorbeeld een gebrek aan technische kennis.'
'Ja, precies,' zei mijn zus, 'Als zo'n computerding niet doet wat wij willen, dan gaan we net zo lang door tot het dat wel doet! Gewoon klikken tot er opeens gebeurt wat je wilt en dan is het klaar.'
En zo is het maar net. Vroeger ramden we in zo'n geval heel hard op het toetsenbord (wat, geloof het of niet, in ongeveer 50% van de gevallen nog effect had ook), maar tegenwoordig zijn wij natuurlijk doorge?volueerd tot hele beschaafde nerdmeisjes.)
tien reacties
Amiek: Nee, joh. Je hoeft je niet te schamen. We hebben gewoon vastgesteld dat het in het collectieve geheugen zit, yaay! 
Hahaha, ik hoef het stukje niet eens te kijken op Youtube, weet precies waar het over gaat.
Of moet ik me nu heel diep gaan zitten schamen?