Het summum van onbegrijpelijkheid
Vriend T. werd gisteren door mij en Virginie overvallen met een bezoek. Met een kwarktaart onder onze arm belden we bij hem aan.(Vriend T. houdt erg van kwarktaarten en door de jaren heen is het samen eten van kwarktaart verworden tot een soort cultus. Het is zelfs zo erg dat het hem lukt om in elke reactie die hij op deze site achterlaat aan kwarktaart te refereren. Wat een prestatie op zich is, natuurlijk).
Nadat we alledrie ongeveer eenderde kwarktaart weggewerkt hadden, wendden we ons tot T.'s boekenkast. Want dat doen Neerlandici (in het geval van T.) en halfbakken Neerlandici (in het geval van Virginie en mij) nou eenmaal. We knipperden wijs met onze ogen en wreven intellectueel over onze kin, terwijl we T.'s boekencollectie aan een nadere inspectie onderwierpen.
'Ik ben me nu toch een vreselijk boek aan het lezen,' zei T., 'Ulysses van James Joyce. Hebben jullie dat gelezen?'
'Nee,' zei ik, 'Ik heb het wel staan, maar vooralsnog heb ik niet de moed gehad om erin te beginnen. Volgens mij snap ik daar echt geen bal van.'
'Wacht even,' zei T. met een zucht, 'Ik pak het er even bij, dan kun je het mijn eigen ogen aanschouwen.'
Even later zat ik met Ulysses in mijn handen en al lezende fronste ik mijn wenkbrauwen.
'Dat bedoel ik,' zei T., 'Het is nog erger dan de Vadsige Koningen van Hugo Raes!'
En mensen, de Vadsige Koningen van Hugo Raes, dat is echt het summum van onbegrijpelijkheid. Kenjenagaan.
Even later legde ik Ulysses op de hoek van de bank.
'Nee,' zei ik, 'Laat maar zitten, hoor.'
Zwijgend en vol ontzag staarden wij naar het zwarte boek op de hoek van de bank. Ik dacht zelfs iets van wanhoop in T.'s blik te lezen.
'Ik ga dit niet uitlezen, denk ik,' stotterde hij op gegeven moment. 'Ik bedoel maar. De Vadsige Koningen dat was maar een dun boekje, dat ging net. Ik ben nu op bladzijde 250, of zo. Als dit een dun boekje was geweest, dan had ik het al uitgehad. Nee, ik zie het niet meer zitten.'
Virginie en ik knikten hem bemoedigend toe.
'Het is goed, T.,' spraken wij, 'Laat het maar gaan.'
Intellectualiteit. Eruditie. Allemaal leuk en aardig, maar er zitten grenzen aan, natuurlijk.
22 reacties
Ik ben duidelijk meer fan van drs. P, die we dan ook niet voor niets gisterenavond veel lof hebben doen toekomen 
(overigens ben ik ervan overtuigd dat wanneer ik een mocca-taart zou maken, er wel degelijk doorheen te komen is )
Virginie: Ik geloof dat Eric naar een taart solliciteert. Als jij die nou even maakt, dan drop ik ‘m bij Eric. En als ie dan niet bevalt dan neem ik ‘m mee naar het werk, dan verdwijnt ie daar vanzelf…
‘nou even’ een mocca-taart maken zit er niet in, maar ik zal er heel zeker een voor hem maken. Als ik op een of andere manier eraan kan bijdragen dergelijke misverstanden uit de wereld te helpen, dan zal ik dat zeker doen! Leve de Mocca-taart! 
Ik heb dat dekselse boek ook nooit gelezen, ik waag me daar denk ik ook niet aan.
Wel grappig in dezelfde categorie: ik zat een hele tijd terug in de trein met een oud-middelbare-schoolgenote. Zij vertelde me dat ze een boek aan het lezen was en ze vond het wel erg moeilijk. Het boek heette Uulies?s (zo sprak ze het tenminste uit). Ik had geen idee over welk boek zij het had, totdat ze de schrijver noemde…. Ik kwam niet meer bij.
Mijn vervelendste boek tot nu toe was Robert Pirsigs: Zen en de kunst van het motoronderhoud. Nu ben ik al niet zo van de filosofie, maar dacht dat dit misschien wel te pruimen was, aangezien zoveel mensen er mee wegliepen. De enige reden dat ik het destijds niet kwaad van de boot naar Griekenland heb gegooid is dat mijn vriend Lebrat het ook nog wilde lezen. (Die werd vervolgens net zo kwaad op het boek als ik)
Och, daar word ik toch overvallen door heimwee. Ulysses, vadsige koningen, allemaal boeken waar ik ??k nooit doorheen kwam. Het mooie is dat ik voor de tentames waar deze boeken in voorkwamen wel nog mooie punten heb gescoord. Opmerkelijk.
Ach, het kan erger. Finnegans Wake van Joyce is helemaal niet om door te komen, evenals moccataart.