Mijnheer Kruipgraag
Soms heb je plannen. Grootse plannen. Over op tijd naar bed gaan en vervolgens ook vroeg opstaan. Over nog even een afwasje er doorheen jagen voordat je naar college moet. En dan ook nog tijd over hebben om rustig een logje te typen en dan pas op je dooie akkertje te hoeven vertrekken. Ja, dat waren de plannen.Het had zo mooi kunnen zijn, deze ochtend. Ik had kunnen genieten van de frisse ochtenlucht bij het openzwaaien van de terrasdeuren in de vroege ochtendzon (oke, technisch gezien is het een schuifpui, maar dat klinkt lang niet zo idyllisch...). En het begon goed hoor, de uitvoering van plan 'fris en fruitig'; ik ging ook echt op tijd naar bed en de wekker stond lekker vroeg ingesteld. Alles prima. Geen vuiltje aan de lucht. Maar wel een spin op het plafond. Een redelijk grote spin op het plafond. Recht boven me. Een actieve spin recht boven mijn gezicht in mijn ineens niet meer zo lekkere bedje. Want ik en spinnen hebben een heel broze relatie; ik laat ze met rust zolang ze netjes braaf de andere beestjes in mijn kamer opeten en ik niet meer dan 4 spinnen tegelijk kan zien. Pas bij 5 spinnen komt de stofzuiger erbij. Daarmee vind ik dat ik heel tolerant ben tegenover de spinnen.
Maar nu zat ik dus met een dilemma. Want de actieve spin boven mijn bed, was pas spin nummer 2. Maar slapen met een actieve spin boven mijn bed, beschouw ik als een fysiologische onmogelijkheid. Dus daar lag ik dan, lekker vroeg in mijn bedje, naar het plafond te staren. Hopend en wachtend dat de spin eindelijk naar een ander hoekje van de kamer zou vertrekken, of op zijn minst zou stoppen met zijn work-out en rustig helemaal in het hoekje van het plafodn boven het bed zou kruipen. Want daar kan ik wel overheen komen. Als ze heel rustig stil zitten te wachten, dan kan ik wel slapen met een spin een beetje schuin boven. Maar een spin die op en neer wandelt recht boven me, nee, dan slaap ik echt niet. Vergeet het maar. En dat dacht mijnheer Kruipgraag, zoals ik hem inmiddels liefdevol had gedoopt, ook; vergeet het maar. Mijnheer Kruipgraag bleef rustig rondjes, vierkantjes en driehoekjes boven mijn gezicht lopen. En ik kon niets anders doen dan er met kloppend hart en een hevige interne dialoog naar te kijken. "Kwam 'ie nu ook omlaag?" "pfew, nee, ik geloof het toch niet... Of toch wel?" "Ja, ik weet het zeker, hij is ook wat naar beneden gekomen." "Hmm, hoe snel zou hij zich naar beneden kunnen laten vallen? Zou ik dan op tijd mijn bed uit zijn?" Zo ging het door en door en door. De minuten verstreken en erger nog, de minuten werden uren.
U vraagt zich misschien af waarom ik mijn 4-spinnen regel niet gewoon liet varen en de spin verwijderde. Geloof me, de poging was er; want inderdaad, het kon mij vannacht niets schelen dat mijnheer Kruipgraag pas spin nummer 2 was. Maar hij had zijn stekje slim uitgekozen; het hoekje boven het bed is de enige plek waar ik niet bij kan komen.
Terwijl ik nu dus niet fris en fruitig, maar gehaast een logje aan het typen ben, met de afwas nog steeds ongewassen op de aanrecht, heb ik nog maar een gedachte; ik moet een langere stofzuigerslang hebben.
veertien reacties
Opzuigen en prop in de stofzuigerslag, en in de andere hoek van de kamer. Spinnebeest is dan vast afgeleid als hij – hoe onwaarschijnlijk ook – de stofzuiger weer uitgeklommen is.
@zezunja: Daarom ga ik na het spinnenzuigen altijd meteen vrolijk met mijn stofzuiger naar buiten alwaar ik de spinnen weer in de vrijheid zet (hoewel sommige ook overlijden en/of in de stofzuigerzak terecht komen en dus bij het vuilnis gezet worden).
@rosalie: het spande erom, het was net wel of net niet 1 cm
Spinnen blijven leven hoor, in een stofzuiger. Die kruipen er gewoon weer uit. (Ik kan heel sfeerbedervend zijn, zo ‘s ochtends)