De wedstrijd
Toen ik vanochtend op mijn dooie gemakje naar het station fietste, passeerde ik twee schooljongetjes van een jaar of dertien die duidelijk een wedstrijdje aan het doen waren wie het eerst een bepaald punt passeerde. Op mijn dooie gemakje, h?? Fietste ik. Die jongetjes konden dus duidelijk niet fietsen. Maar het was schattig en dus glimlachte ik. Op het moment dat ik het voorste jongetje passeerde, gooide hij zijn armen in de lucht alsof hij een Touretappe gewonnen had.Toen zag hij opeens dat ik naast hem reed en dat kon hij blijkbaar niet zo goed hebben. Dus begon hij opeens extra hard te trappen. Ik keek hem vanuit mijn ooghoeken aan en besloot om even wat minder op mijn gemakje te fietsen. Op mijn oude krak, nog wel. Ik trapte iets harder, maar dat wel dusdanig dat hij het niet merkte. Met twee vingers in mijn neus fietste ik langs hem. Ik hoorde hem achter mij steunen en kreunen.
Allemaal hartstikke leuk, jongetjes die wedstrijdjes doen. Maar ehm ja. Betrek mij daar niet onvrijwillig bij, alstublieft dankuwel.
Als ik aan een wielerwedstrijd mee wil doen dan schrijf ik mij wel in voor de Tour feminin, potjandorie.
Jajaja, onvrijwillig zei je?