Eng
Gisteren ging ik met Virginie naar de film Hairspray (gaat dat zien, gaat dat zien!), maar voordat ik mij naar de bioscoop begaf, moest ik nog even pinnen. Dus ging ik naar het Keizer Karelplein, duwde mijn pinpas in de gleuf en tralalala.'Neem uw geld uit,' zei de automaat.
'Dan moet je mij wel geld geven,' zei ik.
Maar ho maar, dat zat er niet in.
'Neem uw bon uit,' zei de automaat.
'Ik wil helemaal geen bon, ik wil mijn geld!' piepte ik.
Maar u raadt het al, de automaat gaf alleen een bon.
Briesend (de stoom kwam uit mijn oren) liep ik naar Plein '44, waar Virginie op mij stond te wachten.
'Bel morgen nou maar naar de bank,' zei Virginie, kalm als altijd, 'Dan komt het wel goed.'
Nou stond ik vanochtend op het station bij de pinautomaat. Ik pinde 20 euro en wilde de biljetten in mijn portemonnee stoppen. Maar wat zag ik daar? Er zat al een ondefinieerbaar bedrag van 20 euro in mijn portemonnee. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Wat was dat nou? Hoe kwam dat daar in hemelsnaam terecht?!
Ik heb duidelijk een black-out gehad.
En ja, dat is eng...
Het is gewoon de wonderbaarlijke vermenigvuldiging: wonderen bestaan!