Over Geheimen en Hartkloppingen
Ik moet iets bekennen. Ik houd namelijk al enige tijd iets voor u geheim, maar ik kan de druk niet langer aan. Het moet me nu echt van het hart. Kom dus iets dichter voor uw beeldscherm zitten en zet u schrap, want hier komt het: ik heb een auto gekocht. Ja, echt waar, Virginie is sinds kort mobiel. Ik wil dan ook graag van deze gelegenheid gebruik maken, om hiervoor mijn excuses aan te bieden. Dus bij dezen: waarde lezers, sorry!Sorry, dat er nu hoogstwaarschijnlijk geen logjes meer zullen verschijnen over mijn avonturen met 'de buschauffeur'. Het afscheid zal zwaar zijn. Door de jaren heen, had ik immers toch een speciale band opgebouwd met 'de buschauffeur', een band, die u vast ook een beetje voelde door het lezen van mijn logjes. Een band die ik koesterde, maar die nu voorbij is, voor ons allen. Ik weet dat elk afscheid moeilijk is, maar het openbaar vervoer vaarwel zeggen, is toch wel een bijzonder emotionele gebeurtenis kan ik u zeggen. Ik hoop dan ook, dat ik in deze zware periode op uw steun kan rekenen. Ik beloof dan om minstens even amusante logjes te schrijven over de avonturen met mijn edele stalen ros.
Want de avonturen zijn er al. Ik krijg nog hartkloppingen als ik er aan terug denk. Doodsangsten heb ik uitgestaan in mijn autootje. Maar dat heeft niets te maken met mijn rijvaardigheid. U moet weten dat ik normaal namelijk ontspannen achter het stuur zit. Maar gisteren leek ik wel een veer die te ver opgedraaid was. Met een veel te hoge bloeddruk en hartslag zat ik gisteren achter het stuur, hopend en biddend, dat ik veel groene stoplichten en weinig verkeer tegen zou komen. Hopend en biddend, dat ik niet door een woonwijk zou komen die rijkelijk bezaaid is met drempels. Hopend, biddend, ja zelfs smekend, dat ik niet ineens hard op de rem zou moeten voor een plotseling overstekende moedereend of een van rechts komende smurf. Ik had namelijk iets heel kostbaars in mijn autootje liggen. Een heel kostbaar en breekbaar kunstwerk uit eigen keuken, waarvan het heel belangrijk was, dat het ongeschonden aan zou komen op de plaats van bestemming! Ten eerste natuurlijk voor het gewenste " ooh"-effect wanneer de creatie wordt getoond en ten tweede omdat ik zelf nog geen kans had gehad er een foto van te maken.
Vol trots (en opluchting) kan ik hier gelukkig melden, dat de missie geslaagd was. De taart is heelhuids aangekomen, het "Oooh"-effect werd bereikt en er is een prachtige foto van gemaakt voor het nageslacht:
twintig reacties
Oi oi, ik hou eigenlijk niet van chocolade-eten (mijn taartvoorkeur is hier genoegzaam bekend), maar wat een plaatje! Virginie, u hebt uzelf overtroffen.
Eigenlijk past hier slechts een reactie: oooh!
Virginie: Dat wordt ook een taart voor F., vrees ik. 
Maar hee eh, hij ziet er mooi uit! En ben ik even blij dat jij en die taart vanavond bij mij langskomen, ha!
(Ik glimlach even zelfgenoegzaam naar de lezers van dit blog…)
De waarde zuster zegt: U moet daar uw beroep van maken, o Virginie! Zelden zag de menschheid zulk een prachtig voorbeeld van een taart die niet alleen een lust voor het oog is, maar tegelijkertijd zo verrukkelijk is! Alsof er een engeltje op je tong piest, zullen we maar zeggen.
Hahahaha, dat wordt mijn bedrijfsmotto: “Alsof er een engeltje op uw tong piest”
Ik ga meteen de visitekaartjes laten drukken…
Dat je ons loglezers met foto’s van de meest verrukkelijke taarten confronteert, is nog tot daaraantoe. Dat het hier voortdurend over kwarktaarten gaat ook. Maar dat je de log-lezer nooit ‘ns in de gelegenheid stelt om te proeven, dat vind ik toch wel wreed…