Auw auw auw auw auw auw auw auw auw auw
Het is midden in de nacht en in plaats van lekker te liggen slapen, zit ik hier zachtjes te kermen van de pijn. Zachtjes omdat ik de buren niet wakker wil maken, niet omdat het ook een zachte pijn. Want dat is het absoluut niet. Het is eerder een helse pijn. Die me wakker houdt, ook al val ik bijna om van de slaap. Echt, mijn ogen blijven nauwelijks open, maar mijn hersenen zijn nog helemaal wakker en gefixeerd op de pijn. Probeert u dan maar eens in slaap te vallen. Mij lukt het in ieder geval niet. Zodra ik ga liggen en probeer te ontspannen, lijkt de pijn alleen nog maar erger. Als ik bezig ben, doet het veel pijn, maar wanneer niets me meer afleidt, doet het verschrikkelijk veel pijn. En hoe moet ik mijn hersenen wijsmaken, dat ze zich er niet op moeten fixeren? Gekmakend is het.Wie de boosdoener is? Mijn tandarts. En een van mijn kiezen. Deze kies om precies te zijn. Ik ben er nog niet helemaal uit wie van die twee de hoofdschuldige is. Ik ben in ieder geval van allebei nu niet erg gecharmeerd. Ik heb namelijk vandaag (of moet ik al zeggen gisteren) bezoek nummer 7 afgelegd bij de tandarts, voor die ene kies. Het bezoek dat eigenlijk het laatste zou zijn, maar aangezien het nu zo'n pijn doet, ben ik daar niet meer zo zeker van. De tandarts had me wel nog gewaarschuwd; die kies zou de komende dagen wel een beetje gevoelig kunnen zijn, bijvoorbeeld wanneer ik er tegen zou tikken. Maar wanneer de tandarts de pijn die ik nu voel onder de noemer 'een beetje gevoelig' schaart, dan wil ik niet meemaken wat hij zou omschrijven als 'pijnlijk', laat staan als 'zeer pijnlijk'. Ik geloof niet dat dat pijngrenzen zijn, die een normaal mens overleeft.
Voor het eerst van mijn leven, kan ik echt begrijpen, dat iemand angst voor de tandarts kan hebben. Want door hem is het begonnen. Hij spoot er iets in, waardoor het nu lijkt alsof die kies ieder moment kan ontploffen. Door hem sta ik nu op het randje van waanzin. Door hem wordt iedere gedachte die ik heb, doorkruist met de gedachte 'AUW'. Door hem zit ik me af te vragen, hoe het zou zijn om je eigen kies te trekken...
Nog 390 minuten voordat ik hem weer kan bereiken, om eens even 'vriendelijk' informeren wat hij precies verstaat onder 'een lichte gevoeligheid'. Nog 390 minuten die ik dus hoogstwaarschijnlijk allemaal langs zal zien komen op mijn wekker. Ik kan er maar een heel miniscuul lichtpuntje in zien; ik doe in ieder geval onze naam weer een keertje eer aan. Want dit wordt echt een Nuit Blanche.
twaalf reacties
En, heeft de tandarts je uit je lijden kunnen verlossen?
Eh… van je lijden kunnen verlossen is geloof ik wat minder dubbelzinnig.
Ai, niets ergers dan pijn aan je hoofd.
Heb ook een keer een hele nacht in helse pijnen gewacht totdat ik de tandarts kon bellen. Niet leuk.
Sterkte!