Elst, station Elst
Elke keer dat ik van Nijmegen naar Driebergen reis dan stopt mijn trein als eerste in Elst.'So what?' hoor ik u al denken. Nou, so what big time! Mijn moeder komt namelijk uit Elst en derhalve heb ik daar een substantieel deel van mijn jeugd doorgebracht. Bij opa en oma Elst, ja ja. Een oom van vaders kant zei vroeger altijd: 'Opa Els? Een opa die Els heet?! Dat is raar! Dat is toch geen naam voor een man!', want als klein, Limburg dreumesje sprak ik die t natuurlijk niet uit.
'Neeeeeee! Dat is ElsT, met een tee!' gilden mijn zusje en ik dan en volgens goede gewoonte geloofde mijn oom daar geen sikkepitje van. Arme opa, door mijn schattige Limburgse accentje verwerd hij eigenlijk tot een soort oma, 't is toch wat.
Mijn opa en oma woonden schuin tegenover de Grote Kerk en hadden een hele grote tuin (althans in mijn beleving dan). Dat was wat! Een stuk beter dan dat knollenveldje van mijn ouders waar, als je er tegen een bal trapte, je al een blokje om kon gaan lopen om de bal op te gaan pikken bij de achterburen. En dus trapten mijn zusje en ik tegen een bal, bouwden tenten van oude tafellakens en plukten bramen en frambozen in het moestuingedeelte. Maar het beste deel van bij opa en oma zijn (behalve dan het bakje chips dat we kregen als we naar huis reden) was mijn oom H., die toentertijd nog bij zijn ouders woonde. Oom H. was wat je noemt een toffe oom. Hij was altijd in voor een geintje, hij had drie paarden en een koetsje waarmee we dan door de Betuwe gingen rijden en best of all, dankzij hem zag ik natuurlijk de eerste keer de Sound of Music, want die had ie speciaal voor mijn zus en mij opgenomen, de schat...
'Was?' hoor ik u denken.
Ja, was. Oom H. is niet meer. In de zomer van 2005 viel hij om. Zomaar. Onaangekondigd. En weet u? Ik ben nog steeds zo ontzettend boos op 'm vanwege die stunt, u wilt het niet weten.
'Bah, oom H.,' zei ik, toen ik op zijn sterfdag in zijn achtertuin stond en wezenloos en vol ongeloof naar zijn paarden in de wei naast het huis staarde, 'Waarom doe je dat nou, man?'
Maar oom H. zei bijster weinig terug en eerlijk gezegd kan ik hem daarin geen ongelijk geven.
En elke keer als ik van Nijmegen naar Driebergen ga (of vice versa) en die stomme trein in dat stomme Elst stopt dan denk ik weer: 'Bah, oom H.! Moest dat nou zo nodig?'
Maar wat ik ook zeg of wat ik ook denk, het volgende station is altijd Nijmegen of Arnhem en weet u? Dat verandert aan de hele zaak geen ene bal, verdomme.
Ochoch, dat zijn nare zaken
(Ik heb twee jaar in Elst gewerkt, op de Kostverloren, ongeveer naast de Katholieke basisschool. Als Elstkenner ken je dat vast wel.)