Enthousiaste klok
Mijn eerste horloge was er zo eentje die je op moest winden. Iedere dag moest je eerst even aan dat kleine knopje fiedelen en hem opdraaien, zodat de wijzertjes weer genoeg kracht hadden om de dag door te komen. Maar ja, dat ging natuurlijk niet altijd even goed; soms vergat ik te draaien. Of soms had ik niet lang genoeg gedraaid. En dan ging ik achter lopen. Heel ongemerkt. Want zo'n veer houdt er niet in 1x mee op. Dat is natuurlijk te makkelijk, zo'n stilstaande wijzertjes, dat valt teveel op. Nee, hij begint gewoon trager te lopen, dan hij zou moeten doen. Waardoor ik langzaam, heel onopvallend, steeds meer achter ging lopen op de rest van de wereld. In eerste instantie, bevalt dat allemaal prima, want ik was trots op al het (knutsel- )werk dat ik in een paar uurtjes verzet kreeg, maar wanneer ik er dan achter kwam (en dat gebeurde toch altijd wel) en ik mijn horloge vooruit moest zetten, voelde het eigenlijk toch net alsof me die tijd ontstolen was.Daarna kwamen gelukkig een horloge en een wandklok die op batterijen liepen. Mijn problemen met achterlopen waren voorgoed voorbij. Of in ieder geval grotendeels; ik ging alleen nog maar even achter lopen wanneer de batterijen aan vervanging toe waren.
Met de komst van de digitale wekkers, dacht ik zelfs daar helemaal vanaf te zijn. Door een nooit aflatende stroomvoorziening uit het electriciteitsnet in combinatie met het ontbreken van wijzers die eigenwijs kunnen doen, leek mij het probleem van een achterlopende Virginie nu echt helemaal, compleet, voor altijd opgelost te zijn. Digitale wekkers, dat was het antwoord. Op een stroomstoring na, zou daar verder nooit iets mee mis kunnen gaan in het tijdsverloop.
Blijkbaar toch wel. Ik leef namelijk weer niet in de juiste tijd. Deze keer loop ik echter niet achter, maar voor. Want mijn klok, die is een beetje te enthousiast. Mijn digitale! klok, krijgt het voor elkaar om voor te lopen. Ik weet niet hoe. Eigenlijk zou het niet moeten kunnen, maar het gebeurt toch; langzaam loopt mijn klok steeds verder vooruit. Aan gelijk zetten doe ik niet meer, nee, daarvoor vind ik het eigenlijk een beetje te interessant fenomeen. Ik ben namelijk benieuwd hoe lang het duurt voordat de klok zo ver voor staat, dat hij toch weer de juiste tijd aangeeft. Voor even dan, want daarna begint 'ie natuurlijk weer voor te lopen.
Tja, wat kan ik zeggen? De juiste tijd wordt me denk ik gewoon niet gegund, blijkbaar ben ik gewoon niet van deze tijd...
vijf reacties
Mijn wekker zet zichzelf elke nacht goed. Toen ik onlangs naar de andere kant van de wereld reisde had ik echter een probleem, want de zender waar dat ding naar luistert staat in Duitsland. Gelukkig las ik toevallig vandaag dat er ook een wereldwijde oplossing bestaat die nog draagbaar is ook: ideaal voor jou, lijkt me! Zie http://www.nu.nl/news/1277088/130/Atomis..
Ja, die klok van jou. Dat is een raar geval, inderdaad.