Het jaar in de fijne wijk B. te N. #5
Vanaf het moment dat ik door een auto geschept werd, ging het snel. Ik logeerde nog een weekje bij vriendin M., die twee bedden had en elke dag om kwart voor zeven(!) opstond. Dat laatste was wel eens goed voor mij, want toen zag ik dat dus heel goed mogelijk is als je gewoon op tijd naar bed gaat. Een openbaring op zich. Na het weekje bij M. was het tijd voor kerstvakantie.'We komen je wel halen bij M.,' zeiden mijn ouders, 'En dan rijden we nog even langs B. om wat spullen op te halen.'
'Okee,' zei ik, niet zo blij dat ik weer naar B. moest.
Maar het gebeurde toch.
Op het moment dat ik de voordeur van het huis in B. geopend had, wist ik dat iets niet helemaal jofel was daar. Het stonk er als de ziekte en het gekreun van meneer Van den D. was nu echt een soort allesoverstemmend kermen geworden.
'Kom maar,' zeiden mijn ouders, 'We pakken even snel wat spulletjes en dan zijn we net zo snel weer weg.'
Dus met z'n drie?n hesen we ons door het zoldergat omhoog, gadegeslagen door een aantal kinderen Van den D. die ons misprijzend aankeken. Ik kan me levendig voorstellen dat ze niet zo blij met ons waren, maar van de andere kant dacht ik ook: wij zijn fatsoenlijke mensen en we komen alleen even discreet wat spulletjes pakken, excusez-nous, hoor. Rap verlieten we dan ook het pand en ik was blij dat ik even voor twee weken niet meer door die deur hoefde.
'Jezus, dat was echt verschrikkelijk,' zei mijn vader, toen we even later in de auto bij zaten te komen van onze interessante ervaring.
'Breek me de bek niet open,' was mijn welbespraakte reactie.
Ergens in die dagen besloot meneer Van den D. het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen. Het gekke is dat ik alles nog tot in detail weet, maar niet meer wanneer hij nou precies is doodgegaan. Was het tussen kerst en Oud en Nieuw? Of was het in de eerste week van januari? Of misschien nog wel later? Joost mag het weten. Feit was dat hij er niet meer was en dat ik stiekem best wel opgelucht was. Mensen zeggen vaak 'het is maar beter zo' wanneer iemand sterft, maar in dit geval was dat ook werkelijk het geval. Zeker voor meneer Van den D. zelf. Mijn ouders en ik bezochten nog de avondwake de dag voordat hij begraven werd. De avondwake was druk bezocht, naast ons was alleen de familie Van den D. aanwezig. Toen ze ons zagen, nodigden ze ons meteen uit voor een kop koffie. Het is toch wat als mensen plotseling inzien dat 'die verschrikkelijke studente bij pappie en mammie op zolder' gewoon een normaal iemand is uit een hele normale familie en gewoon belangstelling toont voor het leven van anderen. En ik kon natuurlijk hun moeder gezelschap houden, laten we dat niet vergeten.
Ik hield mevrouw Van den D. nog een ongeveer zes maanden gezelschap. Het oude vrouwtje was wel blij met mij, want zo had ze nog wat aanspraak. Huisgenoot F. was namelijk ondertussen ook verhuisd en ik verliet de zolder voor de fijnere en redelijk grote kamer aan de voorkant van het huis die F. tot dan bewoond had. Toen kreeg ik een kamer op een studentencomplex.
'Mevrouw Van den D.,' zei ik voorzichtig, 'Ik ga verhuizen.'
'Oh nee!,' piepte zij.
Ik vond het echt hartstikke zielig voor het kleine, oude vrouwtje. Niet dat ik van plan was om daar te blijven wonen, maar toch.
Na mijn verhuizing kwam ik nog een regelmatig in mijn oude huis. Vriendin P. woonde namelijk nog een tijdje in mijn oude kamer.
'Het is vreselijk,' verklaarde P., 'Mevrouw Van den D. praat alleen maar over jou en je kunt geen stap zetten of dat mens spreekt je aan. Ze zegt dat jij nooit laat uitging en heel weinig bezoek kreeg.'
'Ja, zeker toen ik nog bij dat kutdispuut rondhing,' sprak ik cynisch, 'Toen zag ik nooit mensen en lag ik elke dag om tien uur in bed.'
Ergens kon kon ik me wel indenken dat P. er zo over dacht. Maar ja. Je hebt vreselijk en vreselijk en zelfs dat is maar betrekkelijk. Heb ik geleerd. Tijdens mijn jaar in de fijne wijk B. te N. ...
P.S. Rosalie heeft het druk met het project 'Doet u mij toch nog maar een diploma, alstublieft' dus als de frequentie van de stukjes wat naar beneden gaat de komende weken dan weet u waar dat aan ligt.
zeven reacties
Jeumig, wat een verhaal! Dat is een boekwerk waard als je dat van het dispuut er ook nog bij vertelt! Arme!
Jullie zijn wel gefixeerd op dat dispuut, zeg. 
Ik zie me trouwens dat ik vandaag een rammel tikfouten heb gemaakt. Ik wor’ d’r zogezegd niet goed van. 
Ik ga ze zo even verbeteren, maar eerst even naar de winkel voor het avondmaal…
Het enige goede aan dat soort gruwelijkheden is het feit dat je achteraf zo fijn kunt gruwelen.