Je bent een verwend kreng of je bent het niet
Ergens gaandeweg mijn leven heb ik bedacht dat ik geen garnalen bliefde. En het mooie is, ik kan me het moment waarop ik dat bedacht ook nog levendig voor de geest halen, ha! Tot op het moment dat ik bedacht dat ik geen garnalen bliefde, had zich in ons gezin ook nog geen enkele garnaal in levende lijve aangekondigd, dus in beginsel was mijn afkeer van garnalen gewoon een ouderwets geval van 'wat de boer niet kent, dat vreet hij niet'. Maar toch. De garnaal kwam, zag, maar overwon niet. Laat dat laatste vooral duidelijk zijn.In die dagen was mijn oom pianist in een restaurant in Zeeland. Daar reed ie dan vanuit Limburg naartoe en ik denk dat de mensen van het restaurant dat op en neer gereis zo zielig voor hem vonden dat ze hem op gegeven moment een kreeft mee naar huis gaven.
'Hier jong, een kreeft voor jou. Kun je die lekker oppeuzelen met kerstmis.'
En dus had mijn oom opeens een kreeft. Ik zie het gewoon voor me hoe hij over de Belgische autoweg naar huis zoeft met op de bijrijdersstoel zo'n stom, rood en vooral dood beest.
Het volgende probleem was natuurlijk: welke onderdelen van een kreeft zijn nou precies eetbaar? Het ding lag bij mijn oma in de keuken, waar we van heinde en verre verzamelden om het wonder te aanschouwen. Dit was duidelijk heel wat voor deze vlees-, groenten- en aardappelenfamilie. Maar goed, gelukkig had mijn oom er een handleiding bij gekregen en het kordate deel van de familie ging aan de slag.
'Er moeten garnalen bij, er moeten garnalen bij,' besloot mijn tante.
En garnalen kwamen er.
'Ieks,' zeiden mijn zus en ik, toen we in het bakje met roze wurmpjes staarden.
Want tja, je bent een verwend kreng of je bent het niet.
'Niet zeuren,' zei mijn tante en ze duwde een garnaal in mijn mond.
Dat, lieve mensen, was het moment waarop ik besloot dat ik geen garnalen bliefde.
Jaren later zat ik eens met mijn ouders bij de Turk in de Burghardt van de Berghstraat hier in Nijmegen. Mijn vader is een erkend Turkverslaafde en elke keer als hij op bezoek komt dan zegt hij: 'Gaan we naar de Turk?' en dus tja, dan doe je dat maar. Ik bestelde een spies en gadverdamme... er zat een scampi aan.
'Gadverdamme, een scampi,' zei ik, terwijl ik weer mijn oom over de Belgische autoweg zag zoeven met een kreeft op de bijrijdersstoel.
Die associaties de hele tijd, praat me er niet van. Ver-moei-end!
'Ah joh,' zeiden mijn ouders, 'Probeer nou gewoon!'
En toen deed ik dat maar. En weet u, eigenlijk was het heel lekker. Ik besloot daarom ter plekke om de garnaal in al zijn verschijningsvormen maar te omarmen.
Gisteren bedacht ik dat ik eens even een goeie wokmaaltijd ging maken en ik fietste naar de supermarkt, alwaar ik wat ingredi?nten haalde, inclusief een bakske garnalen.
'Hmmmm, lekker,' dacht ik.
Tot ik de garnalen in mijn wok gooide en er een ongelofelijk viezige zilte zeelucht binnen een mum van tijd de keuken vulde. Echt, ik ging bijna over mijn nek.
'Hee, zo ruiken jullie niet bij het Wokpalace op de Markt in Sittard,' sprak ik de garnalen bestraffend toe.
Maar ze bleven gewoon stinken, die vieze kutgarnalen. En dus gooide ik er snel wat groenten en mie bij en tenslotte een woksaus met knoflooksmaak.
'Ha!' dacht ik, 'Die knoflooksaus maakt wel een einde aan het gedonder!'
Maar niks hoor. Vergeet het maar. Stond ik daar met mijn stinkende garnalen, mooi was dat.
Even later zat ik op mijn kamertje met lange tanden mijn maaltijd naar binnen te werken. Niet dat die garnalen nou zo vies waren, maar die geur zat werkelijk overal, getsiederrie. En dus heb ik maar besloten dat ik alleen maar garnalen blief die a. bij de Turk in de Burghardt van de Berghstraat in Nijmegen vandaan komen of b. gewokt zijn door de wokmannetjes van het Wokpalace op de Markt in Sittard. Want tja, je bent een verwend kreng of je bent het niet.
tien reacties
Ja zeg het maar. Ik heb al zeker 15 jaar ervaring met het uistpreken van ‘kut’. Ik ben de master of ‘kut’, ja ja. En dat voor zo’n welopgevoed meisje. 
Als dat het geval geweest is, is het wel een zo ver gevorderde MPS, dat ik geen enkele herinnering eraan heb. Of ik heb geslaaptypt, maar ook die kans lijkt me klein…
Dan was het vast een echte Rosalie. Ik zou bijna vergeten dat die ook nog bestaan! Hoi, echte Rosalie! Al die rare webidentiteiten van mij ook altijd, een mens zou van minder MPS krijgen. 
Wel flauw van je tante dat ze je zo liet schrikken met een garnaal. Zo stond ik al kleuter een keer op de vuurtoren van Ameland toen een totaal vreemd iemand me optilde om over het hekje naar beneden te kijken.Dacht dat ie me er overheen zou gooien. Daarna ook een hele tijd geen vuurtorens meer gebliefd.
Verwend kreng…