Ik ben dol op mijzelf
Ik had net mijn eerste tentamen in, laten we zeggen, drie jaar. Hoe komt dat, vraagt u zich vast af? Nou, als we dat toch eens wisten. Laten we het er maar op houden dat de dingen soms niet zo gaan als je dat graag zou willen en je er gewoon geen weg meer uit weet te vinden. Die weg is er nu wel. Hij lag al een jaartje te sluimeren, maar kwam maar niet naar de oppervlakte. Nu gaat het goed, ik boek voorzichtig de eerste resultaten op de goede weg. U kunt me een miljoen geven, ik hoef het niet. Hier ben ik veel blijer mee, want het heeft me ontzettend dwars gezeten de afgelopen jaren dat de dingen niet liepen zoals ik dat zo graag wilde.Stelt u zich eens voor. Om u heen zijn allemaal mensen die op zich niet dom zijn, maar zeer zeker niet slimmer dan uzelf. Maar toch halen al deze mensen een doctorandustitel en u niet. Dat doet iets met u. Ik werd kwaad. Ik dacht bij mezelf: 'Het kan verdulleme toch niet waar zijn?! Die mensen! Zeiden allemaal domme dingen in college! En die zijn drs.! Hoe kan dat nou?'
Dat er natuurlijk iets mis was met mijn eigen vermogen om tot actie over te gaan, had ik zelf ook wel door. Uren staarde ik naar witte Wordschermen of zat ik tegen vervelende mailtjes aan te hikken.
'Ik wil niet dat ze me dom vinden,' zei ik tegen mezelf, 'Ik mag dan wel eeuwig studeren, maar verdulleme. Ik weet zoveel en sterker nog, ik heb ook noemenswaardige talenten!'
Want daar twijfel ik eigenlijk nooit aan, zo ben ik dan ook wel weer.
Maar het is gelukt, al durf ik dat nog niet goed hardop te zeggen. Ik vind het weer leuk en vraag me af waar ik het goede gevoel ergens ben kwijt geraakt. Deed ik te veel andere dingen? Ja, vast. Had ik die willen missen? Nou, neen. Want ik heb veel geleerd de afgelopen jaren en als ik dan zo'n leuke sms-ende negentienjarige in college naast me heb zitten dan denk ik bij mezelf: 'Misschien moet je ook es ergens voorzitter van worden, joh. Of een half jaar in Parijs gaan wonen. Of gewoon een blog beginnen en eens nadenken over wat je met je leven wilt. En dan jezelf opeens keihard tegenkomen, dat is me toch godsallemachtig een potje nuttig!'
Het is moeilijk om in te schatten waar ik geweest zou zijn als het allemaal anders was gelopen. Ik vermoed ergens op een school in het zuiden des lands, ook erg in mijn sas. Maar het communicatiewerk wat ik nu doe, vind ik echt duizendmaal leuker. Het past beter bij mij en mijn talenten: tekstjes maken, kijken naar vormgeving, vijftien dingen tegelijk organiseren en me gewoon overal tegenaan bemoeien. En weet u wat? Ik ben blij dat ik de tijd heb gehad om daar zelf achter te komen, want sommige mensen die komen daar nooit achter.
Den Haag vindt mij vast niet jofel, maar ik? Ik ben dol op mijzelf.
negen reacties
Wodan: Nou, je grijns was anders ook al heel wat. Ik zag je trouwens ook pas op het laatste moment, want mijn gedachten waren al helemaal bij de pizza die ik bij de kleine Coop in de Archipelstraat ging halen. 
Je zag er net ook jofel uit! Ik wilde wel zwaaien, maar door de kou zat mijn hand vast in mijn zak. Ik vermoed dat ‘ie weigerde naar buiten te komen.