Tikje claustrofobisch
Soms doe je dingen, waarvan je weet dat het eigenlijk niet zo'n goed idee is. Virginie in een tent bijvoorbeeld. Of Virginie in een slaapzak, dat is daar ook zo'n voorbeeld van. Maar het ergste is nog wel, Virginie in een slaapzak, in een kleine tent. En dan bedoel ik ook echt een kleine tent. Zo'n puptentje, waar je net met twee personen in kunt gaan liggen, mits je geen bagage hebt. Stop mij in zo'n tentje, dan wordt het geheid feest.Waarom precies snap ik niet. Als je me zou vragen of ik claustrofobisch ben, zou ik zonder aarzelen 'nee' antwoorden. Eigenlijk heb ik geen problemen met kleine ruimtes. Ook liften vormen geen obstakel in mijn leven. Maar vraag me niet te slapen in een lage ruimte. Als ik niet minstens mijn arm kan strekken terwijl ik lig, dan wordt het niks. Geen slapen, geen rusten, maar wel lichtelijk paniek. Ik heb nog nooit uitgeprobeerd hoe erg de paniek zou worden, wanneer ik gewoon stug zou blijven liggen en eigenlijk ben ik dat ook niet van plan. Als het even kan, probeer ik mijn leven te leven zonder ooit die kennis op te doen.
De eerste keer dat ik me er eigenlijk echt van bewust werd, was op een zeilkamp. Heeft u namelijk wel eens het vooronder gezien van een skutsje? Dat is lekker knus, zal ik maar zeggen. En Virginie he, ikke dus, die kon daar niet aarden. Die kon daar echt absoluut totaal niet aarden. Dat begon al bij het feit, dat je het vooronder alleen kruipend in kon en je vervolgens ook niet meer rechtop kon komen, totdat je er weer uitkroop. Nee, daar hield ik het niet lang uit. Ik verkoos met liefde de harde, smalle bank naast het kombuis, boven de zachte, matras in het vooronder.
Maar eigenlijk had ik het al eerder kunnen weten. Toen ik als klein meiske namelijk ooit een poging deed 1 nacht door te brengen in een stapelbed in een caravan. Laten we zeggen dat het avontuur niet zo goed ging en alleen opgelost kon worden met heel veel tranen en een nachtelijk tochtje naar het logeerbed bij oma.
Toen ik dus deze week gewapend met mijn opgeblazen luchtbed in de ene, en mijn slaapzak in mijn andere hand bij het puptentje aankwam, had ik echt niet meer dan drie hersencellen nodig om binnen twee seconden te bepalen, dat dat geen goed idee was. Tot nu toe is het me dan ook gelukt, om aan een nacht in zo'n puptentje te ontsnappen. Nu hoop ik alleen nog, dat het geluk de rest van de week ook aan mijn zijde blijft...
tien reacties
Nee, we moeten echt eens een zoekfunctie erop zetten. Maar waar ik die weer vandaan ga toveren? Hij zit wel in pivot, maar ik heb die code nergens. Misschien dat onze neef ‘m heeft? Neef, heb jij een zoekfucntiecode voor ons?
Tsss. Uiteraard heb ik je de code meteen gemaild. Gratis en voor niks.
Word ik hier even neergezet als een geldwolf.
Ik werd tijdens mijn cursus vliegen in een vliegtuig (zonder angst) in een hokje van een Boeing zeven-en-nog-wat gepropt waar de bemanning slaapt, tijdens een lange intercontinentale vlucht. Alsof je in een grafkist lag. Daar is een puptentje niks bij.
Ik kan me dat levendig voorstellen, ik heb dat namelijk ook. Ik heb ook ooit eens een stukje geschreven over de slaapcompartimenten van de campers bij mij thuis op de parkeerplaats… kan ik het godjandosie toch niet vinden!