Pittig & Attractief
Steden en dorpen hebben nogal eens een leus. Een soort motto, dat op al het promotiemateriaal van de plaats verschijnt. Zo kom ik bijvoorbeeld uit de buurt van het 'stedje van lol en plezeer'. Maar er bestaat ook een plaatsje dat de woorden pittig & attractief aan zich heeft verbonden. Een Belgisch plaatsje om precies te zijn. Het attractieve aspect heb ik niet echt weten te ontdekken, maar laat ik ze het voordeel van de twijfel geven, en het grauwe, koude herfstweer daarvan de schuld geven. Ook het pittige aspect wist ik niet te ontdekken terwijl ik rondliep te M., maar eenmaal terug bij mijn auto, had ik het pittige snel ontdekt. M. zelf is namelijk niet erg pittig, maar de parkeerwachters, die kunnen er wat van.Juist ja, u raadt het al; ik heb mijn eerste boete binnen. Mijn allereerste bekeuring. En waar heb ik hem voor gekregen? Niet voor te hard rijden, nee nee, ook niet voor rijden door rood of het negeren van een stopbord, nee hoor, ik heb een boete voor foutparkeren. Of eigenlijk zelfs dat niet, want ik stond echt keurig ingeparkeerd (voor een vrouw kan ik dat namelijk best goed
), maar dat mocht niet baten. Ik had namelijk geen parkeerschijf. En het was een blauwe zone. Niet dat duidelijk aangegeven was dat de parkeerplaats een blauwe zone was, maar een Belgische passant was zo vriendelijk om ons daarop te wijzen. Dat was echt heel vriendelijk, maar ik schoot er niets mee op, want ik had geen blauwe parkeerschijf. Die zat niet in de standaarduitrusting van mijn auto. Nu was ik natuurlijk al langer op de hoogte van het feit dat ik geen parkeerschijf had, maar ik had het kopen ervan bepaald geen prioriteit gegeven. Want hoe vaak wordt dat ding in Nederland nou nog gebruikt? Hier hebben de gemeentes al lang ontdekt dat parkeerplaatsen mooie melkkoeien zijn.Er was eigenlijk geen gelegenheid om op dat moment nog een nieuwe parkeerplaats te zoeken, dus redeneerde ik als volgt:
De essentie van een parkeerschijf, is het aangeven van de aankomsttijd. Het feit dat het een blauw kaartje is, lijkt mij dan ondergeschikt. Wanneer ik dus op andere wijze mijn aankomsttijd weergeef, zou dat ook wel een keertje door de beugel moeten kunnen.
Zo gedacht, zo gedaan; ik schreef netjes een briefje met daarop vermelding van de datum, plaats en aankomsttijd en het berichtje dat het me zeer speet, maar dat ik helaas niet beschikte over een parkeerschijf en plaatste dat duidelijk zichtbaar onder mijn voorruit.
Zo gedacht, zo niet gedaan was echter de mening van het parkeerbeheer van M. Toen ik dus terugkwam bij mijn auto, had ik een mooie 'kassabon' onder mijn ruitenwisser liggen, met het verzoek te stad M. te verrijken voor het magistrale bedrag van 12 euro en 50 cent.
Dit heb ik dan ook maar braaf gedaan. Want feit is natuurlijk, dat ik inderdaad geen blauw schijfje had. Bovendien ben ik al lang blij dat het bij een schade van 12,50 is gebleven, want door het hele avontuurtje, had ik bijna nog veel meer pijn in mijn portemonne geleden, maar daarover vertel ik de volgende keer wel...
elf reacties
Je moet toch eens wat vaker naar Bels, Virginie. Dan zou je namelijk geweten hebben dat:
a. Ze daar nogal ouderwetsche methoden hanteren (die dan ook wel weer schattig zijn) zoals het gebruik van een parkeerschijf.
b. Je dat briefje net zo goed niet had kunnen schrijven, want als Belgen de kans krijgen ‘n Ollander erbij te naaien ze die natuurlijk niet laten lopen (en ik kan ze geen ongelijk geven).
Maar vertel eens, dat M., was dat het fijne M. dat ooit een land was?
Dat laatste was een domme vraag, want in dat M. van mij spreken ze Duits en/of Frans en dan ziet ‘pittig en attractief’ er opeens helemaal anders uit. Denk ik. Want ik sprak natuurlijk nog nooit met iemand die daar vandaan kwam. En verder heeft vriend google me een eindje op weg geholpen natuurlijk… 
Wat een hilarische naam gezien de bezigheid die je daar had (laten we het cryptisch houden, ja ja).
Hahah, precies, ik ging er wel vanuit dat met google het te vinden zou zijn. De naam was, gezien de bezigheden inderdaad, overigens ook de enige reden om naar dat plaatsje te gaan. Want in tegenstelling tot wat je na de leus misschien zou vermoeden, is er dus echt niet veel te beleven aldaar.
En ik was dan wel op de hoogte van feit a en b, maar vooral feit b ‘vergeet’ ik nogal eens, in die zin, dat ik als Limburger me meer met de Belgen verbonden voel dan met Hollanders. Maar ja, dat kan zo’n parkeerwacht natuurlijk weer niet zien aan mijn nummerbord…
Ik denk eerlijk gezegd dat Belgen Limburgers ook gewoon Ollanders vinden. Daarom zeg ik ook altijd dat ik een reserve Duitser ben. Alhoewel ik me afvraag hoe de Duitsers Limburgers zien. Ze vinden ze hoogstwaarschijnlijk net zo irritant op de autoweg als al die andere Nederlanders.
Conclusie: ik ben een Nederlander, bah.
Nou zeg, die parkeerwachter had ook geen humor.