De file
Afgelopen zaterdag ging ik met vriendinnen F. en J. naar Dusseldorf. Het plan was om naar het K20 museum te gaan (een fijn museum voor moderne kunst, waar ze allemaal schilderijen hebben van gastjes als Picasso, Magritte, Mondriaan. Afijn, u kent ze wel en zo niet dan wordt het tijd dat u daar iets aan doet, zo!). Dit culturele bezoek lieten we voorafgaan door het drinken van een grote beker cappucino bij een van de vele Starbucks filialen die Dusseldorf rijk is en het eten van een vetty currywurst bij een Imbiss. En daar heb je er in Dusseldorf nog meer van dan Starbucks filialen, dat kunt u gerust van mij aannemen. Dusseldorf ligt namelijk in Duitsland en dat is nou eenmaal de vreetschuur van Europa. Net wat voor mij, ik houd namelijk erg van vreetschuren. Ik kan zelfs een heusche culinaire gids schrijven over vreetschuren in de Euregio, waarbij ik punten kan toekennen voor a. de grootste schnitzel, b. de meeste dode herten en everzwijnen aan de muur, c. het meest prominente gebruik van het Bittburger lettertype en d. het meest rustieke personeel. Want ja, dat zijn toch wel zo'n beetje de kenmerken van een echte authentiek Duits restaurant.Op de terugweg ging er iets mis. We hadden amper Dusseldorf verlaten of we kwamen in de file terecht.
File?! Wij, treinmeisjes bij uitstek (we waren immers met de geleende auto van F.'s ouders) raakten ter stond in shock.
'Nou,' zei F. welbespraakt.
'Bah,' was J. het met haar eens.
'Ich werd ja bekloppt,' zei ik.
En toen stonden we daar. Stil. Op de Deutsche Autobahn. En dat terwijl je daar snotverdorie gewoon 180 mag! Gewoon. Honderd-en-tachtig. En wij gingen nul-komma-nul. Dat is dan toch best wel een deceptie.
'Bah,' zeiden wij nog maar eens, een keer of vijftig en om beurten.
'Kutduitser,' zeiden wij nog maar eens, een keer of vijftig en om beurten. Want die Duitsers wisselden de hele tijd van baan. Zo gaat dat in de file (is ons verteld).
'Heb jij chemische snoep?' vroeg F. aan mij.
'Ja, ik heb altijd chemische snoep,' zei ik en haalde de chemische snoep erbij.
Even later kauwden we op mijn eeuwige winegums en staarden verveeld naar buiten.
'Volgens mij is dit Schubert,' zei F. in een poging het legendarische spel 'laten-we-raden-welk-klassiek-stuk-er-op-dit-moment-op-radio-vier-is' van de grond te krijgen.
Maar dat spel kwam niet echt van de grond, want het stuk duurde eeuwig en bleek uiteindelijk geen Schubert te zijn.
'Hey Pflanz, wie geht's dir?' zei ik tegen de plant die op mijn schoot stond en gekocht was door F. en J. voor twee vrienden die die avond een feestje gooiden.
Het was even stil.
'Hij zegt niks terug, het Arschloch,' zei ik vertoornd.
En weer staarden we naar buiten en kauwden we op mijn eeuwige winegums.
Ooit is de file weer gaan rijden, want ehm ja... ik ben weer thuis. Maar vraag me niet hoe, wat en wanneer. En vooral niet hoe lang het duurde. Ik kreeg een beetje het 'we-staan-met-de-NS-stil-in-de-wei-en-we-weten-niet-waarom' gevoel. Er is blijkbaar geen ontkomen aan. Of je moet een helikopter (Hubschrauber, tolles Wort!) hebben. Of beter nog, een zeppelin.
achttien reacties
Ha! Nou! Als ik er met mijn zeppelin aankom moet jij eens kijken wat er gebeurt! En anders laat ik ‘m toch lekker ontploffen?! 
(Sorry, ik heb nou eenmaal dit beeld in mijn hoofd dat zeppelins uiteindelijk ALTIJD ontploffen.)
Er vloog laatst een zeppelin bij de uni, ja nee echt waar. Als de ramen van het Eramusgebouw open hadden gekund dan hadden we er met z’n allen uitgehangen en uitbundig naar de zeppelin gezwaaid, de docenten incluis… ik vraag me af waar ie uiteindelijk ontploft is, trouwens. Niks van gehoord nog.
Oh, maar je wist dus wel hoe je Dusseldorf uit moest komen. Dat was ons dus laatst een raadsel. En trouwens, ik heb een paar weken geleden ook een zeppelin gezien. In Duitsland nota bene. Ik kreeg even het gevoel dat de oorlog nog niet voorbij was. Daar zou ik nu eens een logje over moeten schrijven. Ik heb lately namelijk heel vaak het gevoel dat de oorlog nog niet voorbij is. Komt door al die boerengaten hier.
Octavie: Nee, geen idee. We reden maar wat en opeens waren we eruit. Je hebt immers zo’n regel voor de weg vinden in Duitsland: ‘Immer gerade aus, tenzij anders aangegeven’ en dat werkte redelijk. (En in Belgi? is de regel: ‘Er zijn geen regels, blijft u vooral rijden en veel succes.’)
En over die boerengaten: ik begrijp echt precies wat je bedoelt, al heb ik in geen weken geen Limburgs boerengat meer gezien. Wat een wonderschone bagage, het blijft je achtervolgen tot ze je bij de kerk van Illikoven of een vergelijkbaar gat in de grond stoppen. (Heeft Illikoven eigenlijk wel een kerk? Dat vraag ik mij plotseling ernstig af…)
Natuurlijk heeft Illikhoven een kerk, zelfs het allerkleinste gat in het Zuiden heeft een kerk. Of het nog een actieve kerk is, is natuurlijk een tweede, maar het heeft er ongetwijfeld een 
Vriend google heeft overal een antwoord op en kijk eens wat een schattig exemplaar ze in Illikhoven hebben (‘t is meer een kapel): http://www.kerkgebouwen-in-limburg.nl/fi..
En tsjongejonge, wat zijn we weer chauvinistisch en ontzettend fout aan ‘t ouwehoeren, zeg. Nu moet Wodan nog wat zeggen over dat Geleen verwoest moet worden en dan is mijn simpele Sittardse zieltje weer helemaal gelukkig.
Bestaat er eigenlijk al zoiets als de week van het chauvinisme? Anders vind ik dat we hem terstond invoeren
Misschien is de ‘Week van de Nostalgische en Ietwat Foute Limburger’ wel een interessant idee om een bepaald nieuw iets in de luiden, als je begrijpt wat ik bedoel. (Ik trek nu op Hans van Breukelenachtige wijze aan het stukje vel onder mijn linkeroog, terwijl ik ‘hint hint’ denk).
Ik ken nog twee neven van ons die vast ook wel Nostalgisch en Ietwat Fout zijn en geheid ook veul rare dingen hebben meegemaakt in onze wonderschone zuidelijke provincie. Dingen die de geest van de normale Nederlander ontstijgen en hem deemoedig de wenkbrauwen doen fronsen. Ik weet er in ieder geval nog wel een paar en anders verzin ik wel wat, weten die Hollanders veel. Wodan jungske, waar zit je?!
P.S. En wat leuk voor de lezers hier dat wij hier heerlijk onbegrijpelijk zitten de mailen via ons weblog. En dat terwijl je godjandosie over dik drie twee uur bij mij op de stoep staat voor een goede Vleesch-, Groenten- en Aardappelenpot.
‘t Is ook wat.
OMG, ik ben voor zo’n week! Alle Limburgers verenigt u! Ik roep al mijn chauvinisme op, en geloof me, daar heb ik een hoop van, en dan gaan we van start. Jajajaja!
Octavie maedje, ich gaon dao zo ens effe mit Virginie euver kalle, wae wit waat v’r noe weier gaon bedinke, rare vrouwluuj es v’r zeen. En daoneave krieg ich mich toch op ens zin om een putje ‘sjottelsplak’ deur de UB te gaon sjreeve, neit normaal meer manne.
Het logje: ‘Ik ben een Limburger. Bewustwordingsproces én acceptatie in meerdere delen’ staat al klaar in mijn hoofd.
Het valt me wel eens op dat hoe moe-er ik ben, des te meer meuk komt er bovendrijven. Zeker als ik me verveel, zoals nu het geval is.
Ik dink det ut hiel belangriek is um dalik uns effkens te kallen euver die twie neave van os
Als je je trouwens toch verveelt, zal ik dan nu maar alvast vertrekken richting casa Rosalie? Of ben je nog op de uni?
Virg: Ik ben net thuis. En jij zo ook. Dus dit is een zinloze opmerking, maar daartoe zijn wij op aard, nietwaar?
En hoe hartverwarmend. Een Zuid-, Midden- en Noord-Limburger praten dialect tegen elkaar. Ziet u de verschillen? Ens, ins, uns. Mooi man. 
Ook ik was onlangs in Dusseldorf, en ik vond ‘t een erg leuke stad (deed me wel wat aan Nijmegen denken: niets te zien, maar wel ‘n leuke sfeer). Lekker lokaal bier ook (Bittburger moet je vanaf blijven!). K20 vond ik niet zo leuk, vooral de foto’s van die Japanner niet. Wel leuk waren de Rheinturm en de (gratis, moet je zeker ‘ns doen) rondleiding door de tv- en radiostudio’s van WDR, niet ver van voorgenoemde Rheinturm. O ja, en bij de Thai aldaar (‘Baan Thai’, geloof ik) kun je echt heerlijk eten.
Verder reden wij Dusseldorf in met 4 km/h, maar uit met het honderdvoudige daarvan. Bijna.
N O’M: Hmm, die rondleiding lijkt mij wel wat. 
En het museum vond ik heel jofel, maar voor mij geldt dan ook: hoe moderner de kunst hoe beter. Er gaat niks boven vage musea en rare tentoonstellingen.
Vanmorgen stond de trein stil in het bos. Of tenminste, hij reed met 4 km/h. En om het ‘we-staan-met-de-NS-stil-in-de-wei-en-we-weten-niet-waarom’ gevoel te voorkomen, werd er wat omgeroepen. Alleen zo verschrikkelijk zacht dat het er toch was, alleen dan de ‘we-staan-met-de-NS-stil-in-het-bos-en-we-weten-niet-waarom’ variant.
De mevrouw tegenover mij moest heel hard lachen toen ik met mijn ogen rolde omdat ik het bericht niet kon verstaan. Nadat ze natuurlijk gekeken had alsof ze aandachtig naar het onverstaanbare bericht luisterde…
Ha, dat denk je maar, in de lucht is het soms ook al behoorlijk file