De Leni Saris belevenis
Enige tijd geleden schreef mijn waarde logzuster hier iets over Leni Saris. Over de enige echte Leni. De beroemd en befaamde Leni Saris. En ik? Ik kon niets anders dan toegeven dat ik nog nooit van het lieve mens had gehoord. Maar goed, ik had vroeger Sanne van Havelte en Cissy Marxveldt en manmanman, wat was ik daar altijd mee in mijn nopjes, dus ik had niet bepaald het idee dat mijn jeugd ineens verpest was, omdat ik Leni Saris dan toevallig nooit was tegengekomen. Ik was er dus tevreden mee, om nu gewoon de naam te kennen, maar verder niet precies te weten hoe of wat ze schreef, behalve dan dat het dus vast iets weghad van Sanne van Havelte.En zo gingen de weken in pais en vree voorbij. Totdat ik gisteren ineens bij de boekenvoordeel stond. En wie schetst mijn verbazing? Daar zie ik ineens een boekje liggen van Leni Saris. Meteen had het mijn aandacht. Dit was mijn kans! Mijn kans om toch nog deel te kunnen gaan nemen aan het collectief geheugen van fout jeugdsentiment. En dat voor slechts 1 euro en 50 cent. Ik griste het boekje uit het schap (het laatste exemplaar!), rekende af en haaste me naar huis. Tjongejonge, dat werd een fijn middagje lezen. Een simpel middagje lezen, maar vast ook fijn, daar was ik van overtuigd. Ik nestelde me dus lekker knus op de bank, sloeg de eerste bladzijde open en begon te lezen...
Niet veel later had ik het fijne boekje met de fijne titel 'Tjula' uit. En omdat ik het zo fijn vond, wil ik hier dus graag mijn mening over het boek even goed onderbouwd weergeven. Ga er dus even goed voor zitten; hier volgt mijn verantwoorde analyse van het boekske:
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARRRRRRGGGGGGGGGHHHHHHHHHHHHHHHHHH! Help! Aiaiai, verschrikkelijk! Godzijdank dat het zo dun is en de kwelling dus maar een half uurtje duurt. Ach mensen nee, deze literatuur is duidelijk niet voor mij bestemd. In het begin ging het nog wel. Ik ging het avontuur echt wel met een onbevooroordeelde geest tegemoet. Het enige wat ik had gedaan, was me weer even verplaatsen in de tijd van toen. Want ook Cissy moet men niet door hedendaagse ogen lezen. Een beetje jezelf terugzetten in een tijd toen 'Sex and the City' nog lang niet bestond. Dat is juist onderdeel van de charme van zo'n boeken.
Dus terwijl ik het boekje las, vond ik de plot, zelfs voor een paar decennia terug, toch wel heul erg simpel. En vond ik de zinnen toch eigenlijk wel heul erg slecht. En vond ik het gedrag van de jongere zus toch wel een beetje raar, een beetje te vrijgevochten, zelfs voor de swingende flower power en free love sixties (waar ik het boek dan dus maar had geplaatst, vanwegen de korte rokjes en de swingende bijeenkomsten). Maar echt kloppen deed het allemaal niet. En dat deed al helemaal niet meer, toen ik ineens op het woordje 'house' stuitte. House? Dacht ik bij mezelf. House? Als in die muziekstijl? Neuh, dat kan niet. Ik vergis me, ik ben vast heel dom en ben niet op de hoogte van een of andere oudere muziekstijl die ook House heette. Want dit boek kan zich echt niet afspelen in het house-tijdperk. Maar toen stuitte ik ook op drugs, op XTC, en op housemuziek op raveparties. En toen was het tijd voor een soort van kortsluiting.
Ik kon rationeel niet anders dan concluderen dat dit verhaal zich toch afspeelde in de jaren negentig, maar als dat echt het geval was, dan was het boekje nog tig keer slechter dan ik daarvoor al dacht! Dan waren de karakterschetsen, de plaatsing en de dialogen niet alleen vrij slecht voor zijn tijd, maar echt volkomen misplaatst! Met trillende handen bladerde ik terug naar de colofon, om daar mijn ergste vermoeden bewaarheid te zien worden; het boekje was geschreven in 1996. En de hoofdpersonen waren dus echt pogingen om de jeugd van 1996 te typeren. Ze kon er bijna niet verder naast zitten.
De volgende keer dat ik dus nog eens een Leni Saris deeltje in de boekenhandel zie liggen, zal ik het daar ongestoord in pais en vree laten liggen. Dan maar geen deel hebben aan het collectief jeugdsentiment.
tien reacties
Octavie, waarmee dat dan? 
Ik krijg trouwens ontzettende zin, maar dan ook echt ontzettende zin om de layout van deze website te veranderen. Maar dat komt echt heel slecht uit, die zin…
Maar dat geheel terzijde, tralalala. 
Ik geloof niet dat er ook maar één log bestaat waar Leni Saris zoveel aandacht heeft gekregen als hier, dus da’s behoorlijk bijzonder.
Verder ben ik het helemaal met je eens. Leni Saris geeft nogal aan archaisch tijdbeeld weer, maar toen ik ooit een in een boek van haar las dat Take That uit elkaar ging, kreeg ik toch opeens wel erg sterk het gevoel dat het een anachronisme betrof…