Appelmoesfase
Ooit lag ik in het ziekenhuis naast een meisje dat appelmoes erg lekker vond. Of eigenlijk moet ik zeggen, dat alleen appelmoes lekker vond. Dat was het enige. Nou ja, snoep, dat was ook lekker natuurlijk, maar qua eten, vond ze alleen appelmoes te pruimen. Dat hield in, dat ze iedere avond haar warme maaltijd bedekte met een dikke laag appelmoes. Echt altijd. Het maakte niet uit wat het was; aardappelen met vlees en groente, pasta bolognese of rijst met kipsate, echt alles verdween onder de laag appelmoes.En zielige ik moest dat iedere avond dus met afgrijzen aanzien. U kunt nu natuurlijk gaan zeggen dat ik er maar gewoon niet naar moest kijken, maar wanneer u ooit in een ziekenhuis komt te liggen, zult u al snel merken, dat het negeren van uw kamergenoten een ware onmogelijkheid is. Bovendien kon ik niet eens de tv aanzetten voor een beetje afleiding, dus ik moest het wel iedere avond aanzien. U kunt ook gaan verkondigen dat ziekenhuismaaltijden hoe dan ook niet te eten zijn, dus dat u die laag appelmoes best begrijpt, maar helaas voor u waren toendertijd de maaltijden in het ziekenhuis te V. echt voortreffelijk. En ondanks dat gegeven was het dus iedere avond hetzelfde ritueel. Eerst hoorde ik het geluid van de openploppende pot appelmoes en daarna werd de gele brij over het avondeten uitgeschonken. Die beelden staan nog steeds haarscherp op mijn netvlies.
Begrijp me niet verkeerd, ik had niets tegen appelmoes. Appelmoes vond ik ook heerlijk. Maar alleen als appelmoes. Niet als appelmoes waar brokjes aardappel in dreven. Of als appelmoes met gepureerde stooflapjes erdoor geroerd. Brrrr, ik huiver van de gedachte alleen al. Ik vond het al verschrikkelijk wanneer er op mijn bord per ongeluk een druppel jus bij de appelmoes kwam! Nee, als het op appelmoes aankwam, hield ik mij aan een strikte scheidingspolitiek. Mij maakte je echt niet blij met een appelmoes-avondeten-prakje. Maar mijn buurmeisje wilde dus niet anders. Op een avond leek het even alsof de appelmoes op was en ik kan u zeggen, dat de hele afdeling dat heeft geweten.
Na terugkomst uit het ziekenhuis, hoefde voor mij de appelmoes dus eventjes niet zo. Niet dat ik er ineens van gruwde, maar ik had er even niet zo'n behoefte aan. Hak mocht zijn groe(n)ten voorlopig houden. Heel begrijpelijk, lijkt me. En terwijl de jaren verliepen en het appelmoesmeisje langzaam een beetje in de vergetelheid van mijn hersenen belandde, behield ik evengoed mijn strikte scheidingspolitiek op het appelmoesgebied, en bleef ik alleen met mate van appelmoes genieten. (Tenzij het moeders zelfgemaakte appelmoes was natuurlijk, dat is iets compleet anders, laat dat verschil even heel duidelijk zijn mensen.)
Al jaren heb ik dus niet meer aan het appelmoesmeisje gedacht. Tot vandaag. Toen ik, zoals zo vaak de afgelopen twee weken, weer een klein cupje appelmoes uit de koelkast haalde. Want ik zit een beetje in een appelmoesfase. Dat heb ik wel vaker, moet u weten. Dat er een bepaalde groente of gerecht is, waar ik een tijdje geen genoeg van kan krijgen. Maar net op het moment dat ik lekker mijn appelmoes op wilde smikkelen, klikte het ergens in mijn geheugen en daar was ze ineens weer: het appelmoesmeisje.
En ineens was de appelmoes toch niet meer zo lekker.
elf reacties
Cyriel: kwarktaart is ook goed. 
En overal appelmoes bij, ieuw! Wij deden het vroeger altijd bij de spinazie (was heel lekker), maar eigenlijk vraag ik me nog steeds af waarom, want spinazie vond ik zo ook eigenlijk wel te pruimen…
Hij heette Sander en zat bij mij in de klas op de basisschool. Ik ontwikkelde al snel een kalverliefde van het ergste soort. Tot ik er achter kwam dat hij net als jouw appelmoesmeisje al zijn eten onder een dikke laag appelmoes verstopte. Ieuw! Het hielp ook niet echt dat ie een baksteen tegen mijn gezicht gooide. Al zei ie dat het echt sorry per ongeluk was. Jaja. Stomme appelmoesflapdrol.
Ik heb ooit bij de weight watchers gezeten, en toen ik daar, in al mijn onschuld, eens zei dat ik niet van groente hield. De opperjuf gaf mijn moeder ervan langs in de appelmoestirade. Het was (uiteraard) allemaal de schuld van mijn moeder, want die had mij natuurlijk altijd overal appelmoes bij gegeven.
Mijn mond viel open want ik heb altijd alleen appelmoes gekregen bij de frietjes, of bij mijn tante als dessert (met schuimkop). Appelmoesmeisjes en -jongetjes kende ik niet.
Verder weet ik er niet zo veel meer van, alleen dat ik het heel erg stom vond dat mijn moeder schuldig was aan mijn overgewicht. Mijn relatie met de Weight Watchers heeft dan ook minder lang geduurd dan mijn relatie met mijn extra kilo’s.
@Amiek: vooral handig dat mevrouw de opperjuf niet eerst eens even vroeg of je alles bedolven onder de appelmoes kreeg… Maar ja, dan heb je kans dat je niet meer je tirade mag houden, en als je opperjuf bij de weight watchers bent, zal er vast frustratie nogal eens uit moeten
Mijn oom speelde tijdens een kerstdiner nog veel ergere dingen voor elkaar dan dit!
We aten met de hele familie afhaalchinees, wat in mijn ogen al een vreemd idee is voor een kerstdiner, maar vooruit… zo is mijn familie nu eenmaal, dat is geen familie van mij…
Hij nam uit elk bakje een beetje, om het vervolgens met twee spuitflessen rijkelijk te voorzien van curry en mayonaise. Met mes en vork even goed erdoor, zoals mensen die niet weten hoe je spaghetti moet eten ook vaak plegen te doen. En schuif maar naar binnen!
Toen hij een balletje Ku Lo Yuk op de grond liet vallen, kwam de hond aangestoven. Over het hoogpolig tapijt.
Mijn oom schopte de hond weg en griste het balletje net op tijd weg van de vloer. ‘Mijn bal’ klonk het gulzig.
Gelukkig doen we tegenwoordig niet meer aan kerstdiners met de hele familie.
Ruud: waarom verbaast het mij helegaar niet dat jij nou net met dit verhaal aankomt? Ik keek in ons CMS of er nieuwe reacties waren, toen zag ik jouw naam en de woorden ‘mijn oom’ en toen moest ik echt ontzettend lachen, want ik wist meteen wat er ging komen! Je moet ook een blog beginnen, man. Lachen!
Verzin nog maar zo’n neven/nichtenblog en ik schuif zo aan! Ik moet toegeven dat ik mij al hevig in mijn taas getast voel dat ik daar niet in eerste instantie voor gevraagd ben! :P
Misschien zou dat van mij trouwens beter een oomblog worden ipv een nevenblog…
Ruud: Trek ‘t je niet aan, jong. Jij kan ik je eentje wel zo’n blog volkwatsjen, want iets anders is het niet, kwatsjen in het kwadraat… De vraag is alleen of we voor jou nog een rare negentiende eeuws familielid van Rosalie en Virginie Loveling kunnen vinden… Of van Cyriel Buysse. Want als je het doet, moet het wel in stijl, natuurlijk…
Verdorie, en ik wilde je net een appelmoesdiner aanbieden om alles goed te maken…