Opsporing Verzocht
De ontvoering van een getalenteerde jonge blogster, na de Ster in een speciale aflevering van Opsporing Verzocht.Goedemorgen, goed dat u kijkt. Misschien maakt u vandaag wel het verschil, dat het leven van een jonge vrouw kan redden.
14 November, omstreeks vijf uur 's middags. Het is een gure herfstdag. Door vallende blaadjes hebben veel treinen vertraging. Ook op het centraal station van Arnhem staan meer mensen dan normaal te wachten. Het is in deze drukte dat Rosalie Loveling door een of meerdere nog onbekende personen ongemerkt wordt meegenomen. Ze weet met haar mobiele telefoon nog een noodsein aan haar zuster Virginie en 112 te zenden, maar daarna heeft niemand nog iets van haar vernomen. Ze lijkt spoorloos van de blogbodem te zijn verdwenen. Snel handelen kan van levensbelang zijn.
Anniko: Hier in de studio zit Virginie Loveling, Rosalie's zuster, bij me aan tafel. Welkom Virginie en bedankt voor uw komst. Ik begrijp dat dit een moelijke periode voor u is.
Virginie: Het is inderdaad een heel moeilijke tijd, maar ik zal geen kans onbenut laten om mijn zuster ongeschonden terug te krijgen.
Anniko: Heel dapper van u. Zou u de kijkers aub een gedetailleerde beschrijving van Rosalie kunnen geven?
Virginie: Zoals u kunt zien heb ik ook een recente portretfoto meegenomen. Ze is nog zo jong weet u, pas 173 en altijd zo vrolijk. Kijk hoe ze straalt op die foto! Ik weet dat ze mijn oudere zus is, maar ze is toch nog zo jong en ik ben zo ongerust. Op de dag van de verdwijning droeg ze zoals altijd een rokje, met daarop een zwart bloesje en haar standaard gesteven witkanten boordje. Ze ziet er ook nog eens veel jonger uit dan haar werkelijke leeftijd. En ze heeft nog wel eens de neiging om op te vliegen en dan Sittards te gaan schelden; ik ben gewoon zo bang voor wat die bruten van een ontvoerders haar dan aan zouden kunnen doen! Anniko: U bent er dus van overtuigd dat het hier om meerdere ontvoerders gaat?
Virginie: Ach Anniko, ik geloof niet snel in het slechte in de mens en het doet me pijn om dit te zeggen, maar ik kan haast niet anders dan concluderen, dat onze eigen neven hierbij betrokken zijn! Het ene moment is alles nog pais en vree in de familie en het volgende moment krijgen we te horen, dat de heren niet meer in staat zijn om in dezelfde zaal met ons te dineren. En dat terwijl het tegen kerst aanloopt! Ach en wee, hoe moet dat straks dan met het Kerstdiner?
Anniko: Stel dat uw neven echt hierbij betrokken zijn, denkt u dan dat de heren haar iets aan zullen doen?
Virginie: Ik weet niet meer wat ik moet denken. Ik had ook niet verwacht dat ze zo laag zouden zakken, dus wie zal het zeggen? Waarschijnlijk hebben ze een paar macho's van het vreemdelingenlegioen ingehuurd om de werkelijke daad te volbrengen, wie weet of die zich strikt aan hun intructies zullen houden. Bij dezen wil ik dan ook zowel de ontvoerders, als Cyriel en Prosper heel dringend verzoeken, om haar gewoon zo snel mogelijk weer veilig thuis te brengen. (Virginie haalt even een zakdoekje uit haar mouw om enkele tranen weg te deppen.) Kunnen we het niet gewoon achter ons laten, jongens?
Anniko: Bij deze recht uit het hart gekomen oproep laten we het voor vandaag.
Heeft u iets verdachts gezien op het station in Arnhem, heeft u enig idee wie de ontvoerders zijn of weet u misschien waar ze Rosalie verborgen houden, aarzel dan niet en neem zo snel mogelijk contact op met ons telefoonteam. We wachten op uw hulp. Bedankt!
acht reacties
Jazeker heb ik van haar vernomen! Zij moet van haar ontvoerders toegang tot het internet gekregen hebben, want zojuist raaskalde zij op mijn log nog over de jofelheid van Tiffanylampen. Zou daar misschien en geheime boodschap in te vinden zijn?
Sanneke: Ik denk dat de daders je op het verkeerde been willen zetten! Onderschat hen niet, mij lijkt het dat het zware jongens zijn. Zo van die types die posters uit bushokjes jatten e.d. …
Wee en ach! Dat wij zo in verband worden gebracht met deze brute misdaad, terwijl wij hier ook zo onder lijden.
Ik heb vannacht niet geslapen en mijn haargrens is weer wat naar achter gekropen, onderwijl licht grijzend.
Snik ende snotter, Virginie, zeg me dat je al een teken van leven hebt ontvangen.
Ik heb wel een dame, die voldoet aan de beschrijving, langs zien rennen. Ze omklemde paniekerig een ding, een soort trofee, ik weet niet precies wat het was. Het leek op een award. Heur haren waren losgeraakt en plakten piekerig tegen haar voorhoofd, om haar witgesteven kraagje had ze een kleurig sjaaltje gebonden. Even later renden er twee onbetrouwbare sujetten langs die in een onverstaanbaar dialect schreeuwden. Iets met ich hau dich vaande fits aaf. Maar verder is deze zaak volkomen duister voor me.