Het spijt me...
Na ruim een decennium afwezig te zijn geweest van de Nederlandse tv, is het nu op speciaal verzoek weer terug. Kijk ook naar deze eenmalige special van: Het spijt me.Het is een koude herfstdag wanneer Caroline op zoek gaat naar twee wel heel bijzondere heren. Ze heeft een paar tips ontvangen dat de heren in kwestie in de binnenstad van Nijmegen 'vermist-posters' aan het ophangen zijn, in de hoop hun tante Rosalie op te sporen. Wanneer Caroline ze ook enkele van deze posters op het bafaamde Mariken-beeld ziet plakken, besluit ze dat het tijd is de heren te verrassen:
"Zeg Cyriel, heb jij nog wat van die extra brede plakband?"
"Nee helaas, Prosper, ik heb alleen nog wat behanglijmsmurrie hier in mijn emmertje zitten, Ik denk dat we zo dadelijk maar weer even bij de Gamma binnen moeten lopen. Kunnen we misschien ook meteen nog even wat extra kopieen maken van onze poster."
"Goed idee Cyr.., zeg... hoor jij dat ook?"
"Hmm, wat? Ik hoor niks hoor, hou deze poster nou maar eens vast, dan kan ik de lijm er tenminste opsmeren."
"Nee, Cyriel, echt, het is net alsof ik de muziek van 'Het spijt me' hoor."
En op dat moment schalt ineens luid en duidelijk de stem van Anita Meyer over het plein:
'Het spijt me, vergeef me, ik kan het niet anders zeggen, je hoeft niets uit te leggen', en dan staat Caroline Tensen ineens met twee enorme bosjes bloemen voor de neuzen van de heren.
"Hallo Cyriel, Hallo Prosper. Ik heb een e-mailtje gekregen van iemand die graag iets tegen jullie wil zeggen. Hebben jullie enig idee wie dat zou kunnen zijn?"
Cyriel en Prosper kijken elkaar eens even moeilijk aan en beginnen vervolgens over de straat te rollen van het lachen. Zoiets heeft Caroline nog nooit meegemaakt: "Uhm, jongens? Als ik weer even jullie aandacht mag? Betekent deze hysterie dat jullie een idee hebben over wie de anonieme spijtbetuigende is?"
"Virginie natuurlijk!", klinkt er enthousiast uit de keelgaten van beide heren. Terwijl Cyriel nog even onbedaarlijk door blijft lachen, weet Prosper op adem te komen en het woord te nemen: "Ja, weet je Caroline, die tante van ons, dat is eigenlijk gewoon een schat van mens. We wisten wel dat we het weer goed zouden maken, maar we hadden gewoon nooit verwacht dat ze zover zou gaan om jou ervoor op te trommelen."
"Inderdaad," beaamt Cyriel: "Het zijn stressvolle tijden, met de verdwijning van Rosalie, en dan zegt iedereen wel eens dingen die ze niet menen. We snappen best dat Virginie even een beetje in de war was en ons voor de schuldigen aanzag. Daar kunnen we best begrip voor opbrengen, zo’n slechte jongens zijn we heusch niet. Dus we hoeven haar verontschuldiging niet eens te horen, het is wat ons betreft zo alweer helemaal goed."
"Precies," zegt ook Prosper: "Virginie zal, net als ons, inmiddels ook tot de conclusie zijn gekomen, dat we er allemaal ingeluisd worden! Het hele media-circus en die verdacht makende berichtjes, we worden hier gewoon door een stel intelligente boeven tegen elkaar uitgespeeld! Maar we pikken het niet langer, oh nee, de familie verenigt zich weer! En het zal niet lang meer duren, voor we Rosalie ook weer in ons midden hebben. En dat is een belofte aan die gewetenloze schurken die haar verborgen houden!"
Caroline schudt even meewarig het hoofd. Misschien had ze niet terug moeten komen voor deze special; de wereld van de spijtbetuigingen is toch duidelijk niet meer wat 'ie geweest was. Gelukkig is de vrede in de familie Loveling weer hersteld. Ze vindt het eigenlijk allemaal ook maar een rare zaak. Ze blijft nog even staan kijken, terwijl de heren vlijtig doorgaan met plakken. Dan legt Caroline de bloemen maar bij Marieke neer en draait zich om, terug naar de veilige studio's in Aalsmeer.
Virginie, natuurlijk is het je vergeven. In het heetst van de strijd roepen we allemaal dingen waar we achteraf de haren voor uit ons hoofd trekken.
Alleen, waar vinden we Rosalie terug?